Aπό τον Bολταίρο στην Παναγιά

Όποιος σφάλλει οφείλει να ζητάει συγγνώμη, και όταν όλα γίνονται on camera έχουμε ένα απολαυστικό συγκινητικό ριάλιτι

Ας όψεται η ανάγκη προβολής, ας όψεται η τηλεόραση και τα πάνελ της κόντρας,
ας όψεται η τηλεοπτική δημοκρατία που είναι ξέφραγη και μπερδευόμαστε ότι έτσι
είναι και η πραγματική. Όλα φταίνε και περισσότερο αυτή η πολιτική της
στιγμής, που εκεί, μέσα σε δευτερόλεπτα πρέπει να τα πεις όλα, να δείξεις και
πυγμή, και χαρακτήρα, και απόψεις, και να εμφανιστείς και «διαφορετικός» για
να σε προσέξουν.

Δύσκολη η θέση των πολιτικών απέναντι στις κάμερες. Είδαμε δύο εξ αυτών να
παρασύρονται ο ένας από υπερβολικό ζήλο να «τα πει», ο άλλος από υπερβολικό
πάθος να κάνει το ίδιο, χωρίς να υπολογίσει τις πρωινές αντοχές του στον
έντονο διάλογο.

Έτσι, είχαν δύο θεαματικά παραστρατήματα οι κάμερες να τα καταναλώσουν.
Εκείνο του νεαρού Βαρβιτσιώτη, που μέσα στη φόρα τού ξέφυγε το τιμόνι και
έπιασε τόσο αριστερά τη λωρίδα, που έχασε τον έλεγχο.

Τι λέτε γι’ αυτούς που καίνε τη σημαία; Να τις καίνε,
δικαίωμά τους αναφαίρετο, απαντά. Ανατρίχιασε σύγκορμη η N.Δ. Είπαμε
«Βολταίρος», αλλά όχι και εναντίον των ιερών και οσίων του έθνους! Αυτά
παθαίνει κανείς σε εποχές πλήρους σύγχυσης.

Γιατί, πιθανότατα, δεν βρέθηκε μακριά από το κλίμα της προεκλογικής εποχής ο
κ. Βαρβιτσιώτης, απλώς έμπλεξε τις προτεραιότητες. Μήπως δεν βρίσκεται συχνά
κάτω από κάθε προεκλογική γραμμή αντιπαράθεσης με το κυβερνών κόμμα – όποιο κι
αν είναι – μια τάση να κανακευτούν καπρίτσια και βολέματα ορισμένων κοινωνικών
ομάδων με στόχο την ψηφοθηρία; Μήπως δεν υπάρχει η τάση να παρουσιαστεί ο λαός
ως καταπιεσμένος από ένα «καθεστώς» που ασκεί πιέσεις και περιορισμούς;
Πρόκειται για μια ολόκληρη κουλτούρα της εποχής, που χαρακτηρίζει «φασισμό»
όχι την έξαρση της φυλετικής καθαρότητας ή τη μαζοποίηση των ανθρώπων, αλλά
οτιδήποτε παρεμποδίζει το κέφι του ανθρώπου, αναχαιτίζει τα καπρίτσια του.

Τι θέλουν οι κάτοικοι της τάδε περιοχής; Να μεταφερθεί η χωματερή αλλού
και να τρώνε οι γείτονες τα σκουπίδια; Μαζί τους. Τι θέλουν οι καταπατητές; Να
κρατήσουν τα σπίτια τους; Μαζί τους. Έτσι, είμαστε όλοι καταπιεσμένοι, όλοι
παραπονιόμαστε και απλώνεται πεδίο δόξας λαμπρό σε όσους πολιτικούς επιθυμούν
να εκμεταλλευθούν τα παράπονα.

H Δημοκρατία ταυτίζεται με την ασυδοσία και σε πολλά δυτικά κράτη συμβαίνει το
ίδιο, καθώς προτιμούν οι πολίτες να πιστεύουν πως ζουν σε συνθήκες
«ολοκληρωτισμού» που τις διαμορφώνουν η διαφθορά, η διαφήμιση, η λογοκρισία
της αγοράς. Όποιος κατέχει θέσεις εξουσίας είναι υπεύθυνος για τον
«ολοκληρωτισμό», όποιος τους αντιτίθεται είναι ευγενής μάρτυρας της
Δημοκρατίας. Μήπως αυτό δεν είναι το κλίμα της τηλεόρασης της γκρίνιας; Από τι
συνίσταται η «Δημοκρατία» δεν έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε. Αρκεί να «τη
βγούμε» στους διπλανούς, τους απέναντι, να ξεχωρίσουμε.

Πριν «τα μαζέψει» ο κ. Βαρβιτσιώτης, βγήκε και στο δελτίο του κ. Λιάγκα για να
υποστηρίξει τα ίδια. Τι σου κάνει η τηλεόραση! Αμέσως σου βρίσκει χώρο, αν
είναι να σε κατασπαράξει…

Κατόπιν έσπευσαν οι κάμερες να καταγράψουν τη συγγνώμη: «Ατυχής η δήλωσή μου.
Παρέφρασα τον Βολταίρο».

Όλα μία «παράφραση» είναι. Και οι κοινοβουλευτικές μέθοδοι
παραφρασμένες, που αξιοποιούν τη δημοσιότητα ή την καταγωγή αντί την
ικανότητα, και η δύναμη της τηλεόρασης, και οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Συγγνώμη από το κοινό του Antenna ζητούσε χθες το πρωί και ο κ. Κουλούρης, που
έδωσε ένα σόου εκνευρισμού την προηγούμενη ημέρα στην εκπομπή και τη στιγμή
που σηκώθηκε να φύγει πριν κλείσουν τα μικρόφωνα ξεστόμισε μια συνήθη φράση
αγανάκτησης που επιστρατεύει τα Θεία. Αυτομαστιγώθηκε δημοσίως, δήλωσε
μετάνοια και πίστη, είμαι θρήσκος, πιστεύω στην Παναγιά, δεν έπρεπε να το
κάνω, μετανιώνω, ζω δύσκολες ώρες.

Αποκαταστάθηκε. Λατρεύει η τηλεόραση την εξομολόγηση, τη μετάνοια, τη
συγγνώμη. Είναι συγκινητική, είναι ανθρώπινη.

«Έγκλημα και τιμωρία»

Καταναλώσαμε «έγκλημα και τιμωρία» on camera για δύο πολιτικούς. Ο πρώτος
υποχρεώθηκε σε ευπείθεια των αρχών του κόμματος με το οποίο εκλέγεται, του
συστήματος που ζητεί να υπηρετήσει εκλεγόμενος, ο δεύτερος έμπειρος απλώς
ακολούθησε τους ανθρώπινους κανόνες. Ο πρώτος έπεσε θύμα της άγνοιας και της
βιασύνης να εκμεταλλευθεί την τεχνολογία της δημοσιότητας. Ο δεύτερος, θύμα
της τεχνολογίας, την έστρεψε με το μέρος του αποκαθιστώντας τη σχέση του με τα
σύμβολα – έστω τα θρησκευτικά.