Πίσω από την πόρτα

Περίληψη

H Τερέσα Αλμένδρος δεν το γνωρίζει, αλλά πίσω από την κλειστή πόρτα προς
την οποία… μόλις εξομολογήθηκε την αγανάκτηση και την πίκρα προς τον πατέρα
της έχει αποκοιμηθεί ο Χέρμαν. Αγχωμένος από την μπερδεμένη κατάσταση στην
οποία έχει μπλεχτεί, ονειρεύεται τα παιδικά του χρόνια και την τρυφερή σχέση
του με την παραμάνα του. Την ίδια στιγμή, η Τερέσα παρατηρεί το κεντημένο
μονόγραμμα στις παντόφλες μπροστά στην πόρτα και αμέσως ένα κύμα ευδαιμονίας
την πλημμυρίζει.

«Τρία…», είπε τελικά η Τερέσα, με πολύ πιο αδύνατη φωνή, σχεδόν αθόρυβα, σαν
να της είχε κοπεί η ανάσα. Ταυτόχρονα έπεσε στα γόνατα από την κούραση και τη
δυστυχία που ένιωθε.

(…) Ώς εδώ και μη παρέκει. Εδώ ήταν το τέρμα της πορείας της. Εδώ, πάνω σε
τούτο το παρκέ πάτωμα αυτού του ξένου διαμερίσματος στον τρίτο όροφο της οδού
Έλγιν, ανάμεσα σε σκόρπιες θήκες δίσκων, CD, κιτρινισμένες εφημερίδες και ένα
ζευγάρι μεταξωτές παντόφλες που βρίσκονταν τοποθετημένες με εξαιρετική
φροντίδα δίπλα στην πόρτα.

(…) Πραγματικά, τι ήταν αυτό που περίμενε η Τερέσα; Περίμενε αλήθεια ότι θα
μπορούσε ως διά μαγείας, με λίγη απερισκεψία και λίγη απελπισία, να ανακαλύψει
τον πατέρα της; Περίμενε μήπως ότι αυτός θα έβγαινε από κανένα λυχνάρι σαν
τζίνι ή σαν φάντασμα από το κενό; Πίστευε ότι θα τον έβρισκε με
ταχυδακτυλουργίες; Όχι, ούτε η Τερέσα δεν ήταν τόσο αφελής να πιστεύει κάτι
τέτοιο.

(…) H Τερέσα ακούμπησε στην πόρτα και τέντωσε τα πόδια της. Ναι, αυτό ήταν
το τέρμα του ταξιδιού της. Δεν μπορούσε να προχωρήσει παραπέρα. (…) Ακίνητη
σαν μαριονέτα που της έχουν κόψει τα νήματα, η Τερέσα προσπαθούσε να πείσει
τον εαυτό της ότι δεν την ενδιέφερε η κλειστή πόρτα. Ό,τι θα συνέβαινε από ‘δώ
και πέρα δεν θα είχε καμιά σχέση με παλιούς δεσμούς ή με τη θέληση άλλων
ανθρώπων. Από ‘δώ και πέρα οι πράξεις της θα ακολουθούσαν άλλη πορεία και θα
δημιουργούσαν άλλους συσχετισμούς.

(…) Αν εγκαταλείψουμε για λίγο την Τερέσα στην τύχη της – μια τύχη που η
ίδια δεν θεωρεί πλέον ότι ελέγχει -, αν σηκώσουμε το βλέμμα μας από τα άπλυτα
μαλλιά της και το μεταφέρουμε δέκα εκατοστά ή κάτι παραπάνω προς την άλλη
πλευρά της κλειστής μασίφ δρύινης πόρτας, θα ανακαλύψουμε – καθόλου
απροσδόκητα ίσως – μια γυαλιστερή φαλάκρα, σκεπασμένη από αραιό, ελαφρά
κοκκινωπό μαλλί, πάνω στο οποίο μπορεί να διακρίνει κανείς αποξηραμένες,
εκζεματικές νιφάδες δέρματος. H φαλάκρα ανήκει σε έναν μεσόκοπο κύριο με
λεύκη, πανεπιστημιακό δίπλωμα και όνομα που ηχεί γερμανικό, ο οποίος πριν από
μισή ώρα έκλεισε την πόρτα επειδή έκανε ρεύμα με το παράθυρο, σήκωσε στο
μέτωπο τα γυαλιά του με τον χρυσό σκελετό και έκλεισε τα κατακόκκινα μάτια του
με έναν απαλό αναστεναγμό ευχαρίστησης. (…) Γιατί βέβαια ο δόκτωρ Χέρμαν
Χέρμαν, ή εν πάση περιπτώσει κάποιος που φέρει το όνομά του, είναι αυτός που
κοιμάται τόσο ιλιγγιωδώς κοντά και ταυτόχρονα απείρως μακριά από την Τερέσα.

(…) Για να είμαστε ειλικρινείς δεν έχουμε ιδέα τι ονειρεύεται ο Χέρμαν. Δεν
είναι όμως μυστικό ότι ήταν ένα μοναχικό παιδί και, όπως τα περισσότερα
μοναχικά παιδιά, προσπαθούσε ήδη από νωρίς να δημιουργήσει έναν κόσμο που να
ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχε ο ίδιος για το πώς έπρεπε να είναι
οργανωμένος ο κόσμος. «Τι στο καλό κάνεις, παιδί μου!», συνήθιζε να του λέει
ξεσπώντας η παραμάνα του όταν έβρισκε τις τσέπες της φούστας της γεμάτες με
αλάτι και ζάχαρη (ζάχαρη στην αριστερή και αλάτι στη δεξιά). (…) «Πιστεύω
ότι τούτο είναι το χέρι που θα διαλέξω τελικά». Το παιδί ξέφευγε με έναν
ελιγμό από τη λαβή της παραμάνας, έκανε ένα βήμα προς τα πίσω και με σοβαρό
ύφος άνοιγε ένα ένα τα δάχτυλα της γροθιάς του. Συχνά εμφανιζόταν ένα
γυαλιστερό κέρμα πάνω στην παλάμη του. «Δεν είναι βέβαια τόσο μεγάλο ποσό όσο
το ταμείο του κράτους», συνήθιζε να λέει η παραμάνα αναστενάζοντας με
ευχαρίστηση πριν βάλει το νόμισμα στην τσέπη της. «Είναι όμως καλοδεχούμενο,
αυτό να το ξέρεις, μικρέ μου κλέφτη!».

Περιμένετε μια στιγμή. Φαίνεται ότι ο Χέρμαν είναι έτοιμος να ξυπνήσει. Ναι,
βέβαια, ξυπνάει. (…) Στην πίσω μεριά της πόρτας η Τερέσα σκύβει ταυτόχρονα
για να διαβάσει το μονόγραμμα στις φθαρμένες παντόφλες. Είχε ξεχάσει να το
διαβάσει όταν μπήκε στο δωμάτιο και σωριάστηκε μπροστά στην πόρτα. Ακουμπώντας
με το ένα χέρι στο πάτωμα, η Τερέσα σκύβει και αποκωδικοποιεί με ευκολία τα
χρυσογραμμένα ιερογλυφικά. Περνάνε λίγα δευτερόλεπτα και ένα χαμόγελο αρχίζει
πράγματι να σχηματίζεται στα χείλη της. Είναι ένα αχνό, διστακτικό χαμόγελο,
αλλά σίγουρα είναι ένα χαμόγελο. Ναι, η Τερέσα χαμογελάει. Είναι περίεργο.
Παρόλο που η λύπη που ένιωθε με τη σκέψη ότι δεν θα συναντούσε ποτέ πια τον
πατέρα της την είχε καταβάλει, πρέπει τώρα να ένιωθε ανακούφιση.

(…) Την ίδια στιγμή που ο Χέρμαν ανοίγει τα μάτια του πίσω από την άλλη
πλευρά της κλειστής πόρτας (και το χαμόγελο πάνω στα χείλη του παγώνει αμέσως,
καθώς συνειδητοποιεί με έναν πόνο στο στομάχι σε τι λαβύρινθο γεγονότων έχει
μπλεχτεί και τώρα πρέπει να τα ξεμπλέξει – όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα -, η
Τερέσα ξεσπάει σε ένα ξερό και σιωπηρό γέλιο, ένα γέλιο που μόνο αυτός ο
άνθρωπος μπορεί να κάνει, για τον οποίο η ζωή δεν έχει πλέον κανένα αξιόλογο
μυστικό να του προσφέρει. Σπρώχνει ευδιάθετα τις παντόφλες στην άκρη, βάζει
τις παλάμες της στο πάτωμα και διαπιστώνει ότι για πρώτη πραγματικά φορά είναι
ελεύθερη.

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com