Ο έχων ώτα…

Από το στούντιο στους δρόμους και στις λαϊκές αγορές σαν τους πολιτικούς παραμονές εκλογών

Με το μικρόφωνο στο χέρι βρίσκεται στις ουρές των ταλαιπωρημένων. Μη νομίσετε
πως επειδή έγινα σταρ της τηλεόρασης με δική μου εκπομπή κάθησα στην καρέκλα.
Εγώ εδώ είμαι στον δρόμο. Δίπλα στον συνταξιούχο και τον εργαζόμενο, κοντά στο
πρόβλημά του. Έχω αυτιά. Όνομα και πράμα, που λέει και ο λαός και φαίνεται πως
ο Γιώργος Αυτιάς βάλθηκε να το δείξει με θεαματικές καθόδους στις επάλξεις του
ρεπορτάζ, εκεί που συνταξιούχοι του NAT συνωστίζονται περιμένοντας τη σύνταξη
που δικαιούνται σαν να πρόκειται για ελεημοσύνη και μετά στις λαϊκές, όπως οι
πολιτικοί, να ακούσει παράπονα.

Πείτε μου, κύριε Αυτιά, τι λέει αυτό το χαρτί, δεν καταλαβαίνω, λέει
μια κυρία βγάζοντας από μια νάιλον σακούλα γεμάτη έγγραφα ένα γεμάτο
σφραγίδες, γράφει πως μπορώ να πάρω χρήματα και πάω στην τράπεζα και μου λένε
πως δεν έχουν μπει ακόμη.

Άλλη κυρούλα του ζητεί να της κλείσει ραντεβού με τον Χριστοδουλάκη στην
εκπομπή του «να του τα πει ένα χεράκι». Λίγες ημέρες πριν έκανε το ίδιο και ο
Τέρενς Κουϊκ. Σε λαϊκή και αυτός, εκεί δίπλα στο στούντιο και μετά τρέχοντας
επέστρεψε για να βγει στον αέρα.

Άνθρωποι της στέρησης και του μόχθου βλέπουν τους ήρωές τους να σκύβουν
να ακούσουν τα προβλήματά τους. Αυτιά να τους ακούσουν ζητούν και τα έχουν. Να
ξεσπάσουν, να μιλήσουν, να δείξουν ότι έχουν φωνή. Και η τηλεόραση άλλο που
δεν θέλει. Είναι το ζωντανό υλικό της για το θέαμα της γκρίνιας και της
πίκρας, της φτώχειας και της ταλαιπωρίας. Αληθινή στέρηση, αληθινή πίκρα, όχι
σκηνοθεσίες, αρκεί να κάνει μια βόλτα ο φακός και θα ξεδιπλωθεί μπροστά του
«καυτό» ριάλιτι η στέρηση του κοσμάκη.

Όσο γι’ αυτόν τον τελευταίο, τον «κοσμάκη» – υποκοριστικό της μιζέριας από
αυτά που αρέσουν στον κ. Αυτιά – αρκεί να δει την κάμερα και το πρόσωπο του
τηλεοπτικού του ήρωα και σπεύδει. Ιδού το δράμα μας. Δείξτε το, πείτε το.
Μήπως είναι ψεύτικο; Αλλά είναι μεγάλη ανακούφιση που η τηλεόραση, τουλάχιστον
αυτή, η δική μας, μας προσέχει.

Για να κάνει τι αλήθεια; Αυτό που είναι δουλειά της πολιτικής; Όχι των
προεκλογικών σόου, που και αυτά τις λαϊκές διαλέγουν. Προς άγραν ψήφου οι
πολιτικοί, τηλεθέασης οι σταρ του γυαλιού.

Ειδικώς οι τελευταίοι, όμως, κερδίζουν έδαφος εις βάρος των πρώτων.
Γιατί αυτοί, εξωθεσμικοί, μπορούν να υποστηρίζουν, να παριστάνουν ότι
παρεμβαίνουν στο άδικο, ανέξοδα. Στο όνομα του τηλεοπτικού λαϊκισμού
καλλιεργούν το προσοδοφόρο για τα θεάματά τους κλίμα της θυματεμπορίας. Μόνοι
και έρημοι οι φτωχοί και αναξιοπαθούντες απέναντι στην κρατική εξουσία. Δεν
έχουν παρά ένα καταφύγιο, τους το προσφέρει η τηλεόραση, να γίνουν σημαντικοί
χάρη στα «τραύματά» τους. Ο φακός θα αναλάβει να τα διευρύνει, να τα
μεγαλοποιήσει, θα τους δώσει μια κάποια αξιοπρόσεκτη διάσταση και έτσι θα
εξασφαλίσουν την μέριμνα.

Στην πραγματικότητα αναπαράγεται απλώς μια «θυματική» ρητορική, που
εξαντλείται για τα πραγματικά θύματα στην έκφρασή της και μόνο, καθώς αυτή
αξιοποιείται από τα τηλεθεάματα της φτώχειας.

Νοητικός αυνανισμός

Δυστυχώς, ο πολιτικός λόγος, ο μόνος που μπορεί να προσανατολίσει τα
παράπονα προς μια λογική έκβαση, μια βιώσιμη διέξοδο, υποτάσσεται στους όρους
του ίδιου τηλεοπτικού θεάματος, στις αποσπασματικές και συνθηματικές
υποσχέσεις που προλαβαίνουν να δώσουν οι καλεσμένοι στις εκπομπές του είδους
πολιτικοί. Άρα οδηγείται στη γρήγορη διάψευσή του – είμαστε ο λαός που
εμπιστεύεται λιγότερο τους πολιτικούς.

Μόνον ο λόγος των Αυτιά και λοιπών Ζορό των φτωχών γίνεται πιστευτός και
καταλήγουμε στο χαυνωτικό αναμάσημα προβλημάτων, σε έναν νοητικό αυνανισμό,
που θολώνει την κρίση σε σημείο που το μικρόφωνο της τηλεόρασης να
αναδεικνύεται σε σκοτεινό αντικείμενο του πόθου για τους πικραμένους, που
αφοπλίζονται μπροστά στη γοητεία του. Στη θέση της ενεργητικής αντίδρασης
προβάλλει το ξέσπασμα που θα το κάνει θέαμα ο Αυτιάς και αντί άλλης πολιτικής
διεκδίκησης βουλιάζουμε στον κομφορμισμό της κραυγής, με κύριο μέλημα την απλή επιβίωση.