Tα παιδιά δεν είναι άλλοθι

Τσαλαβούτησαν σε θέματα ευαίσθητα και η εκπομπή κατέληξε να προβάλει τις αρχές του νεοσυντηριτισμού

Ας αφήσουμε τα παιδιά ήσυχα. Ας σταματήσουμε να μιλάμε εξ ονόματός τους, να τα
χρησιμοποιούμε ως ασπίδα κατά των ιδεών και της δημοκρατίας. Γιατί τον κόσμο
τους τον φτιάχνουμε εμείς και είναι μεγαλύτερο άδικο γι’ αυτά να έχουν ένα
μέλλον με στρατόπεδα, ένα μέλλον φόβου και ανελευθερίας, ένα μέλλον όπου θα
διώκονται όσοι πρεσβεύουν απόψεις αντίθετες με εκείνες μιας τηλε-ελίτ, που
αγωνιζόμενη να συντηρήσει τη δεσποτεία της έχει φθάσει στο σημείο να
αμφισβητεί την πεμπτουσία του δημοκρατικού συστήματος.

Ένα τέτοιο θέαμα παρακολουθήσαμε προχθές το απόγευμα από την εκπομπή της κ.
Άννας Παναγιωτερέα (Alpha), η οποία με αφορμή την κυκλοφορία ενός βιβλίου που
έχει προκαλέσει – είναι αλήθεια – πολλές αντιδράσεις έφθασε στο σημείο να
ζητήσει την απαγόρευσή του. Και όχι μόνον αυτό, αλλά στη συνέχεια με αφορμή το
περίφημο πρόστιμο του ΕΣΡ για το φιλί δύο ανδρών σε σίριαλ, πάντα με πρόσχημα
την προστασία των παιδιών, επέτρεψε να ακουστούν απόψεις, συνηγόρησε μάλιστα
με αυτές, περί περιθωριοποίησης σεξουαλικών συμπεριφορών.

Με πάνελ από αυτά που συνηθίζει η τηλεόραση των εντυπώσεων, αυτή που υπηρετεί
το εχθρικό κλίμα και την ατμόσφαιρα του χάους στον νεοελληνικό πολιτισμό,
καλλιεργώντας έτσι μόνο τον τρόμο του καινούργιου, την επιστροφή στον
συντηρητισμό των διαχωριστικών γραμμών, η εκπομπή έφερε αντιμέτωπους
εκπροσώπους ακραίων απόψεων. Και όχι μόνον αυτό, καλώντας εκπροσώπους ενώσεων
προστασίας του παιδιού – τον πρόεδρο του «Χαμόγελου του παιδιού» κ.λπ. – τούς
έφερε στη δύσκολη θέση να μιλήσουν εξ ονόματος των πονεμένων ανηλίκων,
υπερασπιζόμενοι μέσα από τον πόνο αυτών των πλασμάτων, με όπλο τη συγκίνηση
που προκαλεί το δράμα τους, την απαγόρευση του δικαιώματος της έκφρασης.

Το βιβλίο, το οποίο κατηγορείται για εξώθηση σε ακατονόμαστες πράξεις
υποτίθεται τους ενηλίκους, σε πράξεις παιδεραστίας, είναι «Το ροζ κουφετί» του
Γάλλου συγγραφέα Νικολά Τζονς Γκορλέν. Έγινε δίκη στη Γαλλία – αθωώθηκε ο
συγγραφέας -, συζήτηση για απαγόρευση στην Ιταλία, είναι γεγονός ότι έχει
προκαλέσει το περιεχόμενό του, αλλά πίσω από τέτοιου είδους ακραίες
αντιδράσεις κρύβονται οι ακόμη χειρότερες προθέσεις που αφορούν περιορισμούς
όλων εκείνων που ο δημοκρατικός πολιτισμός χρειάστηκε αιώνες για να
κατακτήσει.

Γιατί έχει σημασία πώς και από ποιους γίνονται οι συζητήσεις, με τι
επιχειρήματα και με ποια άλλοθι. H συζήτηση που προκάλεσε η κ. Παναγιωταρέα
χρησιμοποιούσε ως άλλοθι τα παιδιά, τα οποία δεν είναι επισκέπτες των
βιβλιοπωλείων, όχι αυτών στα οποία πωλείται το συγκεκριμένο βιβλίο.

Όσο για τους ενηλίκους, κανείς δεν εξωθήθηκε σε διαστροφές διαβάζοντας βιβλία.
Έχουν κάνει θεωρητικό τους οι παιδεραστές τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ήταν το
ανησυχητικό επιχείρημα που ακούστηκε στην εκπομπή. Αν είναι έτσι, έχουν κάνει
θεωρητικό τους τον Σαντ οι ανά την υφήλιο βιτσιόζοι και παρτουζιαζόμενοι,
καθώς τον διαβάζουν μέσα από το πρίσμα μιας υπάρχουσας, για άλλους λόγους,
τάσης για παρεκκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά και φυσικά δεν κατηχήθηκαν σε
αυτές τις συμπεριφορές άνθρωποι που δεν είχαν την προδιάθεση.

Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι εποχές που έκαιγαν βιβλία στην πυρά έχουν
περάσει.

Και μια υπεύθυνη εκπομπής, που δεν χάνει ευκαιρία να προβάλλει τον τίτλο της
καθηγήτριας τον οποίο διαθέτει, άρα ότι έχει θεσμική θέση να διαπαιδαγωγεί, το
τελευταίο που περιμέναμε είναι να πρεσβεύει τέτοιες ιδέες. Τα παιδιά δεν τα
προστατεύουν απαγορεύσεις που υποθηκεύουν το μέλλον και τους ορίζοντές τους σε
φασίζοντα στρατόπεδα, αλλά η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, η αξιοπρέπεια, η
καλλιέργεια του κριτικού πνεύματος.

Πολλοί μεγαλώσαμε με επιδειξίες έξω από σχολικές αυλές. Τώρα τα παιδιά έχουν
απογευματινές σαπουνόπερες να παρακολουθούν τα σκληρά της ζωής, τη μοχθηρία,
τη χρησιμοποίηση του έρωτα, ή χειρότερα του κορμιού και ιδίως του γυναικείου,
για την απόκτηση υλικών αγαθών και εξουσίας – και η κυρία καθηγήτρια δεν
μπορεί να αγνοεί πόση βία ασκούν σε άγουρες κοριτσίστικες ψυχές τέτοιου είδους
διαπιστώσεις, ιδίως όταν επιβεβαιώνονται σε επαγγελματικούς χώρους αργότερα.

Το αυγό του φιδιού

Και μετά το βιβλίο, ήρθε η σειρά του «φιλιού μεταξύ ανδρών» για να
βρεθούν στο ίδιο πάνελ ο πρόεδρος των ομοφυλοφίλων, σε μόνιμη πολεμική άμυνα,
και ο πρόεδρος γονέων και κηδεμόνων – αλήθεια ποιους και πόσους γονείς και
κηδεμόνες εκπροσωπεί, πώς εκλέγεται; -, γνωστός για τις ακροσυντηρητικές
απόψεις του. Και ο εν λόγω κύριος δεν δίστασε να πει πως πρέπει να
περιθωριοποιούνται οι «τοιούτοι», ποιους εννοείτε «τοιούτους» τον ρώτησε δήθεν
με τάση να τον επιπλήξει η κ. Παναγιωταρέα, αλλά αυτός τον σκοπό του – ήταν
φανερό ποιους εννοούσε. Είμαστε κοινωνία συντηρητική, ψέλλισε κάποιος. «Δεν
είναι κακό που είμαστε συντηρητικοί», επενέβη ο βοηθός κ. Βλάχος – καλώς τον
και ας άργησε. Αλήθεια, έχουμε φθάσει σε αυτό το σημείο να αποζητάμε
συρματοπλέγματα, να αποδεχθούμε τη δυσανεξία που οδηγεί σε Καιάδες, στην πυρά
όσους δεν συμφωνούν με τις δοξασίες εκείνων, που έχουν καταλάβει στασίδι στον
δημόσιο λόγο μέσω της τηλεόρασης του σκοταδισμού; Είναι μεγαλύτερο πλήγμα για
τον πολιτισμό αυτή η εικόνα Μεσαίωνα που προβάλλει η τηλεοπτική οθόνη από
οποιοδήποτε φιλί ή βιβλίο.