Δυστυχία-πρότυπο

Έγινε είδηση η «πτώση» του πρωταγωνιστή της σειράς «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» γιατί η τηλεόραση λατρεύει τους δυστυχισμένους «έκπτωτους»

Λατρεύει το τηλεοπτικό θέαμα να «ξετρυπώνει» δράματα, ιδίως αν κρύβουν μια
δήθεν «άδικη μοίρα», όπως αυτή του Αλέξη Γκόλφη, που πρωταγωνίστησε στην
τηλεοπτική μεταφορά τού «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Ιδανική ευκαιρία – ο άστεγος, φτωχός, αλκοολικός πρώην σταρ – για ένα ακόμη
από εκείνα τα τηλεθεάματα της ανθρώπινης «πτώσης», που εκπληρώνει τη διαστροφή
του δημοκρατικού ιδεώδους, όλοι ίσοι απέναντι στη «μοίρα», στον Θεό, στο
άγνωστο.

Πίσω απ’ όλα αυτά βεβαίως κρύβεται η αποθέωση του ατομικού, της μονάδας, του
προσωπικού σουξέ ή της προσωπικής πτώσης. Έτσι, υπάρχει χώρος για τη μοίρα και
την τύχη. Το συλλογικό έχει προ πολλού εκπέσει.

H ζωή, λοιπόν, του «έκπτωτου» Γκόλφη είναι θέμα που περιφέρεται εδώ και
δυο-τρεις ημέρες από το δελτίο ειδήσεων του Alter, στο δελτίο ειδήσεων του
Alpha και από την εκπομπή της Τατιάνας σ’ εκείνη της Ρούλας Κορομηλά, που με
τη βοήθεια του παπα-Τσάκαλου διερεύνησε το κορυφαίο ζήτημα της «μοίρας» και
της ύβρεως προς τα Θεία, δίνοντας παραλλήλως και το παράδειγμα του Ρόμπερτ
Πάουελ, που ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη τον Ιησού (στην πασίγνωστη ταινία των
πασχαλινών αφιερωμάτων του Τζεφιρέλι) και ο οποίος, σαν τον Γκόλφη, έκτοτε δεν
κατάφερε να κάνει τίποτε άλλο στη ζωή του. Με όλο τον σεβασμό για το προσωπικό
δράμα του άστεγου, άνεργου και φτωχού πλέον πρώην ηθοποιού, γιατί θα πρέπει να
απασχολεί το έθνος και όχι την κοινωνική πρόνοια ή άλλη υπηρεσία βοήθειας, αν
ο ίδιος το θέλει;

H τηλεόραση των δραμάτων, όμως, εκτός από το γεγονός ότι βρίσκει κάθε
δυστυχία φωτογενή, στις συγκεκριμένες – των «έκπτωτων» – βρίσκει και εκείνο το
στοιχείο που συμπληρώνει το ιδεολογικό οικοδόμημα του θεάματος, το οποίο
εκτονώνει τις εντάσεις των κοινωνικών ανισοτήτων και του σκληρού ανταγωνισμού.

Ένα διδακτικό στοιχείο που λέει: μη φθονείτε τη φήμη και το χρήμα, γιατί
κρύβουν την απειλή της πτώσης. (έχουμε καταναλώσει για τους ίδιους σκοπούς το
δράμα του Μπάρκουλη, την κατάρα των Ωνάση, των Κέννεντυ κ.ά.)

Οι σταρ, οι πλούσιοι, οι δοξασμένοι, υποτίθεται τα έχουν όλα, γι’ αυτό
τους λατρεύουμε, γιατί ενσαρκώνουν μια υπόσχεση «γήινης λύτρωσης», αλλά
λατρεύουμε το ίδιο να τους κατεδαφίζουμε με ηδονή, μια εκδικητική ηδονή. Μόνο
που την εκδίκηση την παίρνει η μοίρα, οι υπόλοιποι μόνον καλά αισθήματα και
συμπόνια τρέφουμε.

Πρόκειται για την απόλυτη διάλυση της δημοκρατικής ιδέας μέσα στα οξέα του
ανταγωνισμού. Ο πολιτισμός μας νομιμοποιεί στην πραγματικότητα τη φιλοδοξία –
ως απόρροια υποτίθεται της ισότητας -, όταν όμως την ίδια στιγμή επικρατεί η
ανισότητα των συνθηκών. H υπόσχεση της ευτυχίας και του πλούτου για όλους δεν
καταλήγει παρά σε ένα σύστημα διαρκών απογοητεύσεων, σε μια αίσθηση
αποστέρησης.

Μαζί, λοιπόν, με το δηλητήριο της σύγκρισης και του φθόνου για το
σουξέ, προσφέρονται τα αντίδοτα.

Το άτομο γίνεται ο πυρήνας της επιτυχίας, με προσόν τον εαυτό του, άρα ευάλωτο
απέναντι στην ευμετάβλητη κοινή γνώμη, η οποία ανεβάζει και κατεβάζει τους
σταρ της, αναλόγως με την αξία που κάθε εποχή δίνει στα προσόντα τους.

Ένας φαύλος κύκλος που συντηρείται μέσα από τα σαπουνοπερικά θεάματα, είτε
σίριαλ είτε δελτία ειδήσεων. Ο καθένας έχει την «τυχερή στιγμή» του, την κρατά
ή την χάνει. Ο καθένας μόνος του, μία μονάδα που δεν είναι σίγουρη για τίποτε
παρά για την αστάθεια της θέσης της.

Συντήρηση της τάξης πραγμάτων

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη συντήρηση της τάξης των πραγμάτων που
θέλουν κινητήρια δύναμη τον άγριο ανταγωνισμό και εκτονωτική διέξοδο από την
ασφυκτική του επιβολή τη μεμψιμοιρία, την γκρίνια και τους στεναγμούς – η
«άλλη όψη» της ενημέρωσης με επίκεντρο τον βασανισμένο «απλό άνθρωπο». Ακριβώς
για να μην αλλάξει ποτέ τίποτε. Άλλωστε, αν επιχειρήσει κανείς να αλλάξει,
προσοχή, γιατί κρύβεται η απειλή της καταστροφής – σαν εκείνη του Γκόλφη, σαν
εκείνη του Πάουελ, σαν εκείνη τόσων σταρ που έχασαν τη «στιγμή» τους.