«Σε ηθικό πανικό»

Το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο – αυτό το φάντασμα – καλά θα κάνει να ασχοληθεί
με τη γενικευμένη χυδαιότητα των δελτίων ειδήσεων και των ριάλιτυ σόου, καθώς
και με τα παιχνίδια των κεφαλαιούχων των MME, τα οποία ακροβατούν στο όριο των
νόμων. H «επέμβαση» υπέρ των χρηστών ηθών φαίνεται σαν προπέτασμα καπνού ενός
γραφειοκρατικού οργάνου που δεν παίζει το ρόλο του και που, ξαφνικά,
προσβάλλεται από ηθικό πανικό. (Δύο άντρες φιλήθηκαν! Θού Κύριε!) Εξάλλου,
ουδεμία ανησυχία συντρέχει: σύμφωνα με τελευταία έρευνα, ζούμε σε θεοκρατική
κοινωνία, η οποία, οσονούπω, θα ξεπεράσει σε προσευχές και προσκυνήματα τους
φονταμενταλιστές του Ισλάμ. Είμαστε η Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών: πατρίς,
θρησκεία, οικογένεια, παρθενία, ούζο, τάβλι, τηλεόραση. Και να τώρα που δυο
άντρες φιλιούνται στο σαλόνι μας, κάτω απ’ το καντήλι! Θου, και πάλι Θου!

Αν δεν πλανώμαι (πλανώμαι συχνά), το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο έχει αποστολή
να επιβλέπει την τήρηση των νόμων και να εξασφαλίζει τη δεοντολογική ενημέρωση
των πολιτών. Το ποιος φιλιέται με ποιον – καθώς και το πώς – είναι μέλημα των
σεναριογράφων: αν οι τηλεθεατές σοκάρονται (δεν θα έπρεπε: το 10% των ανδρών
είναι ομοφυλόφιλοι, και σας διαβεβαιώ, φιλιούνται ανάμεσά μας!), ας μη βλέπουν
τόσες μεταμεσονύκτιες ερωτικές ταινίες κι ας μη δανείζονται τόσα πορνοβίντεο
με παιδάκια, ζώα, μαστίγια και άλλες ποικιλίες σεξ και βίας. Ας περιοριστούν
στο «Μικρό σπίτι στο λιβάδι» που έχει κυκλοφορήσει σε DVD. Με λίγα λόγια,
επιστρέφουμε, ως χώρα, στον 19ο αιώνα (τότε που η βασίλισσα Βικτωρία
απαγόρευσε την ανδρική ομοφυλοφιλία, αλλά όχι τη γυναικεία ως «αδύνατη» και
«ασύλληπτη»), δηλαδή έναν αιώνα πριν από τον νόμο περί συναινούντων ενηλίκων.
Το θεωρώ εν μέρει δικαιολογημένο: δεν είμαστε ενήλικοι, είμαστε
χώρα-νηπιαγωγείο. Και οι άνθρωποι της εξουσίας είναι θεούσες δασκάλες με κότσο
και σταυρουδάκι: ξέρετε, ο σταυρός είναι σύμβολο βασανιστηρίου.