MΠΟPIΣ KPAΣNΟΦ «Eίδατε δύο μόνον άθλους μου. Mε περιμένουν κι άλλοι…»

Το επώνυμο Κρασνόφ είναι πολύ συνηθισμένο στη Ρωσία. Κάτι σαν να λέμε στην
Ελλάδα «Παπαδόπουλος». Γνωρίζαμε τον κοσμοναύτη Αλεξέι Κρασνόφ, τον σύμβουλο
του τέως προέδρου Μπορίς Γιέλτσιν, τον Μιχαήλ Κρασνόφ, αλλά και τον
αμφιλεγόμενο τσαρικό – αντεπαναστάτη στρατηγό Κρασνόφ του Οκτώβρη του 1917. Ο
Ρώσος Μπορίς Κρασνόφ μάς προέκυψε – στην Ελλάδα – το 1997 ως διακοσμητής
(εκτελεστής σκηνικών) της τελετής έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
στο Καλλιμάρμαρο. Έκτοτε, εκτός από σκηνογράφος, έγινε και σκηνοθέτης και
έκθαμβοι οι Έλληνες «παρατηρητές» αντιμετώπισαν τον «πιο γνωστό και πλέον
επιτυχημένο σκηνογράφο στη σύγχρονη ρωσική σόουμπιζ. Τον πρόεδρο και
καλλιτεχνικό διευθυντή της εταιρείας Krasnof – Design, που έχει
πραγματοποιήσει πάνω από 450 «project» σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, των ΗΠΑ,
της Πορτογαλίας, της Γαλλίας…

Έτσι, αλλά και ως πολύπλευρη προσωπικότητα, ως self made man
(αυτοδημιούργητος) αυτοπροσδιορίζεται γραπτώς ο 43χρονος Κρασνόφ. Διά ζώσης, ο
σκηνοθέτης του μπολιγουντιανού σόου της ελληνικής Πολιτιστικής Ολυμπιάδας στη
Μόσχα έχει τον λόγο και τη «στόφα» Νεορώσου καλλιτεχνικού παράγοντα. «Έκανα
ένα υπερθέαμα. Πρέπει να γνωρίζετε καλά την ελληνική Ιστορία για να με
κρίνετε. Ναι, εγώ τη γνωρίζω. Τι εννοείτε πως ήταν κιτς. Τι θα πει κιτς. Ήταν
σόου, υπερθέαμα. Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας υπολειτουργεί, τα Μπολσόι
έκλεισαν, μουχλιάσαμε. Καιρός να δούμε μερικά πράγματα αλλιώς… Το φως
λείπει, το σόου, το υπερθέαμα. Αυτό έκανα». Επισήμως, μετά την παρουσίαση του
σόου «Οι Άθλοι του Ηρακλή» – που τα είχε όλα: φώτα, λέιζερ, βόες, λιοντάρια,
άλογα, «γκρικ συρτάκι», ποντιακά, κοζάκικα και τη ρωσική και την ελληνική
σημαία (ανάποδα και οι δύο) – ο Μπορίς Κρασνόφ αναγκάστηκε να απολογηθεί
ενώπιον της ελληνικής αποστολής και του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού (με
700.000 ευρώ χρηματοδοτήθηκε το εγχείρημά του). «Εντάξει θα το διορθώσουμε…
Έκανα ό,τι μπορούσα. Χρησιμοποίησα τους καλύτερους Ρώσους καλλιτέχνες. Και τη
ρωσική σημαία ανάποδα την κρατήσαμε. Όχι μόνο την ελληνική. Επιμένω. Είμαι ο
καλύτερος. Και ο φθηνότερος. Και… εμείς εδώ είμαστε. Κι αν μας χρειαστείτε
στους Ολυμπικούς Αγώνες του 2004 θα έρθουμε να σας βοηθήσουμε. Αν όχι, στους
Ολυμπιακούς του 2012 που διεκδικούμε για τη Μόσχα, πάλι εδώ θα είμαι. Είμαι
πολύ νέος και πολύ δυνατός. Σαν τον Ηρακλή. Εκείνος στην Αθήνα του ’97 κι
ετούτος στη Μόσχα σήμερα ήταν δύο μόνο άθλοι μου. Με περιμένουν κι άλλοι…».