MATIEΣ Tα μπαχαρικά

Πόσο όμορφη ήταν, Θεέ μου! Ομορφότερη, ούτε τα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχε
επισκεφθεί… Μαλλιά πλούσια, ζωντανά, που ανέμιζαν στο πρωινό, καθώς
ανηφορίζαμε την Αγίας Σοφίας κι αναστάτωναν τους περαστικούς, με την ευωδιά
τους. Σώμα βαθύ, πενταθήλυκο, ηδονικό κι ένα βάδισμα ελαφιού. Δεν περπατούσε,
πετούσε και μ’ άφηνε μισό μέτρο πίσω, συνεχώς. Κάθε τόσο, σταματούσε και με
περίμενε. Κι αμέσως συνέχιζε την κουβέντα της. Για τη μητέρα της και τον
πατέρα της. Αλλά και για τον παππού της. Που ‘χε βρεθεί πρόσφυγας, το ’22, στη
Θεσσαλονίκη κι είχε ένα μαγαζί στην Εγνατία και πουλούσε τσάγια, απ’ όλα τα
μέρη του κόσμου.

Μιλούσε για τα τσάγια του παππού και το δέρμα της, το «ζυμωμένο από ελιά και
γιασεμί», αναρριγούσε. «Εδώ ήταν», μου ‘λεγε, κάποια στιγμή, «το μαγαζί». Κι
ύστερα, με τράβαγε δυο βήματα πιο πέρα, σ’ ένα άλλο μαγαζί, που πούλαγε
μπαχαρικά. Έσκυβε, τα μύριζε, έπιανε μερικά γαριφαλάκια, ξαναμύριζε
ευτυχισμένη και κατόπιν έπαιρνε φόρα και με τράβαγε στην «Κόκκινη Εκκλησιά»
και ρωτούσε απέναντι για τα χάλκινα σκεύη και την τιμή τους, λες και θ’ άνοιγε
εκείνες τις μέρες, Απρίλη του ’76, δικό της σπιτικό…

Κάποια μεσημέρια, με περίμενε ο πατέρας της για τάβλι, στο μπαλκόνι του
σπιτιού τους, πάνω στη θάλασσα. Προηγουμένως, είχε περάσει από τη Μοδιάνο, για
ν’ αγοράσει λυκουρίνο και παστουρμά. H «θεία Μαρίκα» έστρωνε ένα κεντητό
τραπεζομάντιλο και σερβίριζε το ούζο, ενώ ετοίμαζε στην κουζίνα του κόσμου τις
νοστιμιές: πιροσκί, με τυρί και με χόρτα, τηγανητό μπαρμπουνάκι «της ώρας»,
ποντιακές πίτες και μυδοπίλαφο. Κι εμείς, «οι άντρες», περιμένοντας, ρίχναμε
τις ζαριές μας, σε ένα μικρό, ιστορικό τάβλι, που ‘χε φτιάξει «για το γιατρό»
ένας Ακροναυπλιώτης φίλος του…

H «θεία Μαρίκα»… Πόσο σπουδαίο πρόσωπο στην οικογένεια! Σηκωνόταν από τα
χαράματα, «για να ‘ναι έτοιμο το σπίτι, για το πρωινό», τηλεφωνούσε στην
Αννούλα, την αδελφή της, να πάει στην αγορά και να ψωνίσει ό,τι πιο φρέσκο, σε
ψάρια κυρίως και σε λαχανικά, έφτιαχνε τα «πρωινά όλων, έπινε το τσάι της, με
φρυγανιές, τυρί και ελιές, κι άρχιζε κατόπιν να προετοιμάζεται για το
μαγείρεμα, σοβαρή και υπέροχη, δινοντας συνάμα αυστηρές εντολές στην Αννούλα,
που μόλις είχε φτάσει με τα ψώνια, «να βάλει μπρος για το ρεβανί»…

Αμ, η «θεία Ευτέρπη»; Έπιανε συζήτηση με το καναρίνι της, μετακινούσε τις
γλάστρες της, κάθε τόσο, για να μη τις βρίσκει ο καιρός, χάιδευε τα λουλούδια
της και τα φιλούσε και, όποτε ήταν να φτιάξει ντολμαδάκια, έτρεχε στον
λαχανόκηπο του αδελφού της, του Θεοχάρη, για να κόψει κληματόφυλλα φρέσκα,
γεμάτα χυμούς! Τι γυναίκα ήταν αυτή – «τι φαμίλια ήταν αυτή»! που έλεγε ο
Βακιρτζής…

Όλα αυτά μου ‘ρθαν στο νου γιατί πήγα και είδα την «Πολίτικη κουζίνα». Ένα
έργο γεμάτο γεύσεις, μπαχαρικά, πίκρες, χιούμορ, προσφυγιές, έρωτες. Ένα έργο
με πραγματικούς ανθρώπους, που ήξεραν να φάνε και να ευφρανθούν, που ήξεραν να
γλεντάνε και να κάνουν φίλους, χωρίς να τους ξεχνούν. Με μιαν υπέροχη μουσική,
αυτής της μικρούλας, της Ρεμπούτσικα, και μ’ έναν Ιεροκλή Μιχαηλίδη,
ολοζώντανο, αρχηγό της οικογένειας, με τον λόγο του ν’ ακούγεται, όπως εκείνα
τα χρόνια σ’ όλη την Πόλη και τη Μικρασία.