ΓNΩMH Δεν είναι Bιετνάμ, αλλά…

Όχι, βέβαια, το Ιράκ δεν είναι ακόμη Βιετνάμ. Μόνο που να: «Σήμερα, καθώς
ακούω τον Tζoρτζ Μπους και τον εκπρόσωπό του να κάνουν ενθουσιώδη σχόλια για
το σχέδιο που εφαρμόζεται στο Ιράκ, θυμάμαι τα δελτία του αμερικανικού Γενικού
Επιτελείου στο Βιετνάμ που μας διαβεβαίωναν ότι η νίκη βρισκόταν στην επόμενη
στροφή του δρόμου και πως ήδη μπορούσαμε να διακρίνουμε το φως στο βάθος του
τούνελ. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα, από τους πρώτους
αρχιτέκτονες της εμπλοκής μας στο Βιετνάμ, επρόκειτο να ομολογήσει αργότερα
κλαυθμηρίζοντας σ’ ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1995 πως “είχαμε τρομερά άδικο”.
Αν οι απώλειές μας αυξηθούν στο Ιράκ, υπάρχουν πιθανότητες να ακούσουμε
σύντομα μια εξίσου συγκινησιακή αυτοκριτική από την πλευρά του Μπους και ίσως
ακόμη τα πάντα μπορούν να συμβούν, από τον Ντόναλντ Ράμσφελντ!».

Ποιος τα γράφει; Ένας συνάδελφος και φίλος, ο Στάνλεϊ Κάρνοου, συγγραφέας του
βιβλίου «Βιετνάμ: μια Ιστορία» (Εκδ. Viking, 1983), για το οποίο τιμήθηκε με
το Βραβείο Πούλιτζερ. Αν προσθέσει κανείς στην απαισιοδοξία του το γεγονός ότι
οι άνθρωποι που είχαν τότε πέσει έξω σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ, είχαν
τη δικαιολογία ότι ήθελαν να περιορίσουν έναν κομμουνισμό που επεκτεινόταν και
αν θυμηθεί κανείς ότι άνθρωποι όπως ο Μακναμάρα και τόσοι άλλοι ήταν χίλιες
φορές ευφυέστεροι από τον Ντόναλντ Ράμσφελντ και το περιβάλλον του, τότε
μπορούμε να φανταστούμε το χειρότερο. Αλλά το χειρότερο τίνος πράγματος, δεν
το ξέρουμε πια.

Αφύπνιση. Παρακολουθούμε αναμφίβολα, στις ΗΠΑ, όπως εξάλλου και στο
Ισραήλ, μια αφύπνιση αυτού που αποκαλούμε ειρηνισμό ή αριστερά ή ρεαλισμό.
Αλλά δεν πρόκειται πλέον, όπως στον καιρό του Βιετνάμ, για μια αφύπνιση
ενοχής. Οι Αμερικανοί, όπως και οι Ισραηλινοί, καταλαβαίνουν πως διέπραξαν ένα
απύθμενο στρατηγικό σφάλμα, μεθυσμένοι καθώς ήταν από κακούς βοσκούς ή από
παραληρούντες οραματιστές. Αλλά δεν αισθάνονται ένοχοι. Παρά τη δύναμή τους,
αισθάνονται ότι δέχονται επίθεση, άρα ότι είναι θύματα. Αυτό είναι που
καθυστερεί τον σχηματισμό μιας πραγματικής οργανωμένης αντιπολίτευσης στον
Μπους, αν όχι στον Σαρόν.