«Πώς τον λέν’, πώς τον λέν’ τον ποταμό;»

Θυμάμαι – πότε ήτανε; – που πήραμε τους Ολυμπιακούς. Τι χαρές, τι πανηγύρια,
τι ενθουσιασμοί, κλάματα, αγκαλιές, φιλιά κι ένα τρέμουλο σαν πουλάκι
κλεισμένο κάτω απ’ το σακάκι στο μέρος της καρδιάς. Δεν ήμουν απ’ αυτούς που
τρέξανε στους δρόμους ξελαιμιασμένοι, με τις φλέβες και τα γάγγλια πεταμένα
έξω να γίνει ο λαιμός κόκκινος και γεωφυσικός χάρτης της Ελλάδος, ούτε απ’
αυτούς που εθνικοπερήφανοι προέβλεπαν μιαν επιστροφή αρχαίου κλέους και
σύγχρονης χοντροκονόμας, ούτε τέλος από εκείνους που πήραν σβάρνα τα κανάλια
της τηλοψίας να δηλώσουν την αφιλοκερδή συμμετοχή τους και τον εθελοντισμό
τους σ’ αυτό το μάννα εξ ουρανού. Ήμουν από κείνους – και δεν ξέρω αν είμαστε
πολλοί – που είδαν το γεγονός σαν μια επιστροφή της Γιορτής στα πάτρια εδάφη,
σαν ευκαιρία να μάθει ο κόσμος πού κείται η κοιτίς, σαν ευκαιρία να παίξουμε
το παγκόσμιο παιχνίδι εντός έδρας, σαν μια μεγάλη στιγμή της πατρίδας τελικά,
αλλά χωρίς μελοδραματισμούς, υπερβολές – θα σας δείξουμε κουφάλες – και άλλα
ελληνικά παρόμοια. Μάλιστα, κάποια στιγμή αισθάνθηκα και άβολα και τα ‘βαλα με
τον εαυτό μου που αυτήν τη φορά – τώρα βρήκα και ‘γώ – την εκ γενετής συστολή
μου δεν την εξέφρασα με τη γνωστή υπερβολή και αναίδεια που με διακρίνει.
Κάθησα, λοιπόν, ήσυχα στο σπιτάκι μου και για μόνη παρηγοριά άκουγα το πουλάκι
στο μέρος της καρδιάς να τερετίζει.

Τα σκεφτόμουνα πάλι όλα αυτά την Κυριακή που κατέβαινα με το ταξί για πρόβα
και όλοι οι δρόμοι ήταν αδιάβατοι. Κλειστή η Μεσογείων, η Βασιλίσσης Σοφίας
μέχρι το στάδιο. Βλέπεις, είχε πρόβα και ο μαραθώνιος, για να βγω στο «Χορν»
έκανα τον γύρο του Λεκανοπέδιου. Μπήκα στην Αττική Οδό από την Πεντέλης, βγήκα
Εθνική, μετά Ιερά Οδό, Ομόνοια, Αμερικής, Θέατρο. Έκανα περίπου μιάμιση ώρα,
αλλά τι να γίνει; Ολυμπιακοί είναι αυτοί, πρόβες θέλουνε και τεστ, τι να
κάνουμε τώρα. Αυτά μέσα στο ταξί. Έξω απ’ το ταξί όμως. Γυρνάω στο παράθυρο
και τι να δω; Όλους αυτούς που πέφτανε στα μωσαϊκά από τη χαρά τους πριν από
λίγα χρόνια, τώρα μπροστά στην ταλαιπωρία που τραβάμε να βρίζουν, να
αναθεματίζουν, να μουντζώνουν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τους είδα το βράδυ και στην τηλεόραση εις άπταιστον ελληνικήν να λέει ένας
κύριος(;)

– «Δεν είναι πράματα αυτά να μην μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου» – τώρα
Κυριακή ήταν, ποια δουλειά του, τέλος πάντων – «γιατί θέλουνε αυτοί» – τώρα τα
παιδιά μας και οι λεβέντες γίνανε «αυτοί» – «να κάνουνε τεστ. Άμα είναι έτσι
να χέσω και τους Ολυμπιακούς και τους Αγώνες, και το καντήλι μου μέσα γαμώ».

Αυτό είναι τελικά. Αυτό είναι που θέλουμε. Έναν τόπο που να συνδυάζει εθνική
υπερηφάνεια και προσωπικό βόλεμα. Αρχαίον πνεύμα, με οικόπεδο στη Λούτσα.

Κατεβαίναμε την Εθνική Κυριακή πρωί, λίγη η κίνηση στο μέρος όπου η Αθηνών –
Λαμίας πατάει πάνω από τον Κηφισό. Σκέφτομαι όλους αυτούς που υποδέχτηκαν με
χαρά τους Ολυμπιακούς και τώρα τους δέχονται με τη μιζέρια στην ψυχή και στο
σώμα. Σκέφτομαι τον Κηφισό σκεπασμένο και να περνάνε από πάνω του χιλιάδες τα
τριαξονικά και οι γιωταχήδες. Ακούω τον εαυτό μου που λέει στον Δημήτρη:

– «Τι περιμένεις από μας που πήραμε ένα αρχαίο ποτάμι και το κάναμε υπόνομο».

… και μετανιώνω που το είπα.