ΓNΩMH Kατεβαίνει ο πήχυς

Παναθηναϊκός του 2003. Με έναν 39χρονο να αποτελεί την πράσινη ελπίδα για
σκοράρισμα (φανταστείτε το μέγεθος της δυστοκίας). Τους οπαδούς μουδιασμένους
στην εξέδρα να παρακολουθούν με απογοήτευση το φτωχό θέαμα που παρουσιάζει η
ομάδα τους και να χαμογελούν ειρωνικά (όχι τίποτ’ άλλο, αλλά βαρέθηκαν να
κυνηγάνε τους παίκτες).

Τον προπονητή να διώχνει από πάνω του όλες τις ευθύνες και να κατηγορεί ευθέως
τους παίκτες για κάθε απώλεια (Πάπας στη θέση του Πάπα φιλοδοξεί να γίνει ο
Ιτζάκ). Τους περισσότερους ποδοσφαιριστές να στέκονται ανίκανοι να
ανταποκριθούν στις υψηλές απαιτήσεις (αυτό μπορούν, αυτό κάνουν). Τον τεχνικό
διευθυντή (και σχεδιαστή) να εξακολουθεί να πιστεύει ότι έκανε τις σωστές
επιλογές, να πίνει νερό στην υγειά τους και να τις στηρίζει… μέχρι θανάτου
(η αυτοκριτική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν).

Τη διοίκηση να προσπαθεί να αλλάξει την αρνητική εικόνα, αλλά να υποπίπτει
συνεχώς σε λανθασμένες κινήσεις (ο Τύπος δεν είναι υπαίτιος για το κατάντημα
της ομάδας). Τον πράσινο πήχυ να έχει πέσει κατακόρυφα, ιδιαίτερα στα
ευρωπαϊκά παιχνίδια (η νοοτροπία τού «να φάμε όσο το δυνατόν λιγότερα» ανήκει
στους ανυπόληπτους συλλόγους). Τα εισιτήρια για αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ να
παρουσιάζουν μηδαμινή ζήτηση (υπάρχει κανείς που μπορεί να πείσει τους
φιλάθλους να επιστρέψουν στην κερκίδα;). Και μέσα σε όλα αυτά η ένδοξη
αθηναϊκή ομάδα ψάχνει την αναγέννησή της μέσα από τις στάχτες της.