H βουλευτική ασυλία

Στο θέμα της βουλευτικής ασυλίας αναφέρεται ο κ. Γεώργιος Κούτρος, από την
Αθήνα:

«H βουλευτική ασυλία, σύμφωνα με το πνεύμα του Συντάγματος, θεσπίστηκε για την
προστασία του πολιτεύματος και όχι για την προστασία του βουλευτή. Γι’ αυτόν
ακριβώς τον λόγο ο συνταγματικός νομοθέτης αναθέτει την άρση ή μη της ασυλίας
στο Νομοθετικό Σώμα, τη Βουλή. H Βουλή δηλαδή πρέπει να κρίνει αν από τη δίωξη
του βουλευτή κινδυνεύει ή όχι η ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος και ανάλογα
αποφασίζει. Και δεν κινδυνεύει η ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος όταν το
αδίκημα που διέπραξε ο βουλευτής δεν έχει σχέση με την άσκηση των καθηκόντων
του. Τούτο όμως το κρίνει η Βουλή και όχι τα κρατικά όργανα που είναι
επιφορτισμένα με τον χαρακτηρισμό των αδικημάτων και την άσκηση των διώξεων.
Και τούτο γιατί οι βουλευτές απολαμβάνουν της ασυλίας όχι γιατί είναι υπεράνω
των άλλων πολιτών, αλλά για να μπορούν απερίσπαστοι να προχωρούν στην άσκηση
των καθηκόντων τους, όπως αυτά περιγράφονται στο Σύνταγμά μας.

H Βουλή λοιπόν θα πρέπει να έχει πάντα υπ’ όψη της ότι η ενασχόληση με τα
κοινά είναι προσφορά και θυσία και όχι εφαλτήριο για την απόκτηση αγαθών και
προνομίων. Και κατά συνέπεια όταν φθάνει στην κορυφαία για μένα λειτουργία να
κρίνει τις πράξεις των μελών της και να αποφασίσει για την άρση ή μη της
ασυλίας των, πρέπει να στέκεται στο ύψος εκείνο που της υπαγορεύει η πίστη στη
δημοκρατία, έχοντας πάντα υπ’ όψη της ότι το υπέρτατο αγαθό είναι η προστασία
του πολιτεύματος, και ποτέ να μην καταχράται το δικαίωμα που τής παρέχει ο
συνταγματικός χάρτης.

Κοντολογίς “συντεχνιακοί” συναισθηματισμοί και διαπροσωπικές σχέσεις να μην
αποτελούν το κριτήριο κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, γιατί τούτο
υπονομεύει το δημοκρατικό μας πολίτευμα και εξυπηρετεί άμεσα τα σχέδια των
εχθρών του Κοινοβουλευτισμού».