ANAΛΩΣIMA Kάποια χαλάρωση

Μέχρι να φθάσω στον σταθμό της Βικτώριας περνώντας από το πάρκο, το βαλιτσάκι
με τα ροδάκια διαλύθηκε. Είναι κάπως θρασύ να κυκλοφορείς με τέτοιο πράγμα
στην Αθήνα τού σήμερα την ανασκαμμένη εκ βάθρων, αλλά καμιά φορά ξεχνιέται
κανείς. Μπήκα στο κατάστημα «Χόντος» της Ομόνοιας κι αγόρασα ένα καινούργιο
βαλιτσάκι, πάλι με ρόδες. H πατρίδα οφείλει να παρέχει τη δυνατότητα σε τέκνα
της με μειωμένες μυϊκές δυνάμεις να τσουλάνε τις αποσκευές τους. Πώς να
μεταφέρω όμως τα ρούχα από τη μία βαλίτσα στην άλλη; Ο σεκιουριτάς της εισόδου
κοιτούσε καχύποπτα. Ντράπηκα να εκθέσω τον ρουχισμό μου στο εξεταστικό του
βλέμμα. Τις κατέβασα και τις δύο στο Μετρό. Εκεί ο σεκιουριτάς είχε και όπλο.
Άσε, σκέφτηκα, θα πάω στον Πειραιά. Στην αποβάθρα των πλοίων δεν έχει και τόσο
σεκιούριτι, επικρατεί κάποια χαλάρωση. Οι λιμενικοί επιτρέπουν σε ταξιδιώτες
ακόμα και να κοιμούνται στα παγκάκια. Ίσως στους Ολυμπιακούς Αγώνες να στήσουν
εδώ έναν σταθμό ελέγχου αλλοδαπών για μεταδοτικές ασθένειες, όπως προτείνουν
οι αμερικανικές εκθέσεις ειδικών. Προς το παρόν μπορείς να ανοίξεις άνετα ένα
σακ βουαγιάζ και να μεταφέρεις το περιεχόμενο του σε ένα άλλο, χωρίς κανείς να
σε ενοχλήσει ούτε καν με το βλέμμα. Μπορείς επίσης να εγκαταλείψεις το παλιό
σου σακ βουαγιάζ σε ένα παγκάκι, πράγμα που δεν μπορείς να κάνεις στους
σιδηροδρομικούς σταθμούς της Αγγλίας π.χ., όπου δεν υπάρχει ούτε καλαθάκι
σκουπιδιών, από το φόβο τοποθέτησης βόμβας. Ίσως για τελευταία φορά να έμεινε
ανενόχλητη μια χαλασμένη τσάντα στο λιμάνι, δίπλα σε ανθρώπους που κοιμούνταν
σε παγκάκια, χωρίς να τρέξουν ειδικοί της Ασφάλειας να ελέγξουν αν περιέχει
μέσα εκρηκτικά.