Δρόμοι

H αισθητική…

… δίνει «καύσιμα» στην οικονομία, είτε με φορέματα και αυτοκίνητα είτε με
συνδετήρες, κορδόνια παπουτσιών και στυλό. Παράξενη ιδέα, φαίνεται στην αρχή.
Γράφει γι’ αυτήν η Βιρτζίνια Ποστρέλ, στο βιβλίο «H ουσία του στυλ». Και λέει
πως η εποχή μας είναι η εποχή της αισθητικής. Έστω και αν οι πολλοί από εμάς
τη ζούμε σαν κάτι λιγότερο, πολύ λιγότερο από Αναγέννηση. Όμως, η Ποστρέλ δεν
γράφει για την τέχνη. Γράφει για το στυλ στη ζωή μας, δηλαδή για το «λάιφ
στάιλ».

Ζούμε…

… σε μια εποχή που η αισθητική έχει τρυπώσει σε κάθε γωνιά του σπιτιού μας.
Όσο καλύτερα πήγαινε κάποτε η οικονομία τόσο περισσότερα υλικά αγαθά πρόσθετε
στη ζωή μας: σπίτια, ρούχα, ψυγεία, αυτοκίνητα. Κάποτε, όλα αυτά ήταν πράγματα
που τα θεωρούσαμε σούπερ πολυτελείας. Ύστερα, όταν πια έγιναν «κεκτημένα», τα
θεωρήσαμε απλώς στοιχειώδη, απαραίτητα. Όλα αυτά ακολούθησαν μια λογική
πορεία. Πρώτα χρειάστηκε να νικήσουμε την ανέχεια. Ύστερα νικήσαμε τη σπάνι.
Και τώρα προσπαθούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας με την υπερβολή, αναζητώντας να
αποκτήσουμε προϊόντα με στυλ. Ένα ωραίο ψυγείο μάς δίνει την ευκαιρία να
κάνουμε μια «δήλωση» για τη ζωή μας, τις αξίες μας, τις φιλοδοξίες μας – αν
δεν μπορούμε να την κάνουμε αλλιώς.

H εποχή μας…

… είναι η πιο πλουραλιστική και δημοκρατική, τουλάχιστον στην ιστορία του
στυλ. Χιλιάδες χρώματα και σχήματα και μοτίβα από κάθε ανθρώπινο πολιτισμό,
σύγχρονο ή ιστορικό, πλημμυρίζουν τα άτομα και το περιβάλλον τους και
εξυπηρετούν κάθε γούστο, καλό ή κακό. Αυτή η αισθητική δίνει ώθηση στην
οικονομία με μια ολόκληρη βιομηχανία που περιστρέφεται γύρω από το στυλ. Και
δεν πρόκειται μόνο για ταγιεράκια και αυτοκίνητα. Αλλά και για συνδετήρες,
σελιδοδείκτες, χαλάκια του μπάνιου, επιδέσμους και στυλό διαρκείας. Δεν
υπάρχει σήμερα σχεδόν κανένα είδος οικιακής ή προσωπικής χρήσης που να μην
είναι διαθέσιμο με κάποιες παραλλαγές οι οποίες δεν το διαφοροποιούν σε τίποτα
άλλο εκτός από το στυλ. H μεγάλη ζήτηση για είδη με στυλ προσθέτει τεράστια
ποσά στην οικονομία με τρόπο ακατανόητο για τη συμβατική οικονομική ανάλυση. Ο
οικονομολόγος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ένα πορτατίφ που αγοράσαμε τώρα,
στην ίδια τιμή με ένα πορτατίφ που αγοράσαμε πριν από δέκα χρόνια, μπορεί να
έχει για εμάς περισσότερη αξία. H διαφορά είναι πως το παλιό πορτατίφ φώτιζε
απλώς το δωμάτιό μας, ενώ το καινούριο πορτατίφ, μολονότι είναι πιθανότατα
τώρα πια περιττό, «λέει» κάτι παραπάνω για εμάς.

Ο Παράδεισος…

… του στυλ είναι η μεσαία τάξη. Όχι απαραιτήτως και ο παράδεισος της
αισθητικής. Πόσες φορές δεν νιώσαμε να μας κατακαίει το πυρ της Κολάσεως,
ανοίγοντας την πόρτα ενός μεσοαστικού σπιτιού; Παρ’ όλ’ αυτά, ο νοικοκύρης του
εξακολουθεί να αναγνωρίζει σε αυτό τις αξίες του: «Μου αρέσει το στυλ του.
Ταυτίζομαι με αυτό». Τουλάχιστον είναι ειλικρινής.