Ένας νόμος δεν φέρνει την επενδυτική άνοιξη

Δεν πρέπει να έχουν και πολλά παράπονα οι υποψήφιοι επενδυτές από τον νέο
αναπτυξιακό νόμο που ετοίμασε η κυβέρνηση. Οι εισηγήσεις τους εισακούσθηκαν σε
μεγάλο βαθμό. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, η κυβέρνηση σταμάτησε ένα μόλις
βήμα πριν κατηγορηθεί για υπερβολικές παραχωρήσεις στους βιομηχάνους.
Κατάργησε, για παράδειγμα, τη σύνδεση της επιδότησης με τη δημιουργία νέων
θέσεων εργασίας, όταν πρόκειται για μεγάλες επενδύσεις που έχουν ήδη
δημιουργήσει 200 τέτοιες θέσεις. Λογικό, αφού οι επενδύσεις είναι πλέον, σε
μεγάλο βαθμό, εντάσεως κεφαλαίου. Το ίδιο έκανε και για τις επενδύσεις νέας
τεχνολογίας. Μείωσε, επίσης, σημαντικά, από το 35% στο 25%, τον συντελεστή
φορολόγησης των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων. Αποφάσισε, όμως – σωστά -, να
μην κάνει και το επόμενο βήμα, που θα ήταν ο τεκμαρτός προσδιορισμός των
κερδών και η κατάργηση κάθε φορολογικού ελέγχου. Τέτοιου είδους καλόπιασμα των
επενδυτών δεν ισχύει ούτε στην Ιρλανδία.

Υπέρ των επιχειρήσεων

Ακόμη και η αύξηση της επιδότησης ανά εργαζόμενο, από τα 45.000 στα 60.000
ευρώ, λειτουργεί τελικά υπέρ των επιχειρήσεων, αφού το πλαφόν της επιδότησης
σε σχέση με το ύψος της επένδυσης (30% κατά κανόνα) δεν αλλάζει, άρα μπορούν
να εισπράξουν τα ίδια χρήματα για λιγότερες προσλήψεις. Θετικές για όλους
είναι, τέλος, οι τροποποιήσεις που αφορούν την απλούστευση των διαδικασιών και
τις προθεσμίες μέσα στις οποίες πρέπει να ελέγχονται οι επενδύσεις και να
εκταμιεύονται οι επιχορηγήσεις.

Ωστόσο, διερωτάται κανείς πόση αποτελεσματικότητα έχουν τελικά αυτά τα κίνητρα
για την προσέλκυση κεφαλαίων και την πραγματοποίηση επενδύσεων. Θα αποφασίσει,
άραγε, κάποιος επενδυτής που δεν είχε εντάξει την Ελλάδα στα στρατηγικά του
σχέδια να τοποθετήσει τα κεφάλαιά του εδώ λόγω των κινήτρων; Ή θα παρακινηθεί
ένας Έλληνας επιχειρηματίας να προχωρήσει σε μια επένδυση, επειδή θεωρεί
ελκυστικά τα κίνητρα;

Μόνον επικουρικά

Στην πραγματικότητα, ο αναπτυξιακός νόμος και κάθε μορφής κίνητρο μόνον
επικουρικά μπορεί να λειτουργήσει στην προσέλκυση επενδύσεων. Στην περίπτωση
της Ελλάδας, η αποδεδειγμένη αξία του αναπτυξιακού νόμου έγκειται κυρίως στη
διοχέτευση επενδύσεων – που επρόκειτο ούτως ή άλλως να γίνουν στην Ελλάδα – σε
παραμεθόριες και απομακρυσμένες περιοχές, όπου τα κίνητρα είναι πολύ έντονα
(επιδότηση 40%).

Αλλά, για να αποφασιστεί κατ’ αρχήν μια επένδυση, πρέπει να συντρέχουν άλλοι
λόγοι: να υπάρχει πρώτα από όλα μια μεγάλη και ελκυστική αγορά ή εύκολη
πρόσβαση σε αγορές, να υπάρχει φθηνό ή εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, να
υπάρχουν καλές υποδομές. Μόνο μετά θα σκεφθεί ο επενδυτής τα κίνητρα που του
δίνει ο αναπτυξιακός νόμος. Ακόμη και αν ο τελευταίος είναι τόσο γενναιόδωρος
όσο ο αναπτυξιακός νόμος που ανακοινώθηκε.