ΠAΟYΛΟ KΟEΛIΟ «Σεξ, πόνος, έρωτας, οι οριακές μας εμπειρίες»

H Μαρία, πρωταγωνίστρια στα «Έντεκα λεπτά» του Πάουλο Κοέλιο, έφυγε από τη Βραζιλία και εντάχθηκε σε πορνείο της Ελβετίας, περιτριγυρισμένη από πελάτες υψηλών εισοδημάτων. Όσο για τον τίτλο του βιβλίου; Πρόκειται για τον μέσο όρο της διάρκειας του πληρωμένου σεξ

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόρνη που την έλεγαν Μαρία. Όπως όλες οι
πόρνες, γεννήθηκε παρθένα κι αθώα και στα χρόνια της εφηβείας της ονειρευόταν
να συναντήσει τον άντρα της ζωής της (πλούσιο, όμορφο, έξυπνο), να παντρευτεί
(ντυμένη νυφούλα), να κάνει δύο παιδιά (που θα γίνονταν μεγάλα και τρανά), να
ζήσει σ’ ένα ωραίο σπίτι (με θέα στη θάλασσα). Ο πατέρας της ήταν πλανόδιος
έμπορος, η μάνα της μοδίστρα, το χωριό όπου ζούσε στην επαρχία της Βραζιλίας
είχε μόνο έναν κινηματογράφο, ένα μπαρ κι ένα υποκατάστημα τράπεζας».

Εντέλει πάντως η Μαρία έγινε πόρνη. H ηρωίδα του νέου βιβλίου του Πάουλο
Κοέλιο είναι μια Βραζιλιάνα που πήγε στην Ελβετία και δουλεύει στο πορνείο
«Κοπακαμπάνα», παρέα με όμορφες γυναίκες πολλών εθνικοτήτων και με πλούσιους
πελάτες. Είχε πάει εκεί με σκοπό να κάνει λεφτά, είχε βάλει χρονοδιάγραμμα για
την επιστροφή της, είχε σκεφτεί πόσα της χρειάζονταν για να αγοράσει αγρόκτημα
και διάβαζε μέσα στον χώρο δουλειάς της, όταν είχε κενό, βιβλία αγροτικής
οικονομίας. Είχε υπολογίσει ότι το πληρωμένο σεξ κρατάει έντεκα λεπτά («Έντεκα
λεπτά» είναι και ο τίτλος του μυθιστορήματος που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες
από τις Εκδόσεις Λιβάνη): «Για την ακρίβεια είναι σαράντα πέντε λεπτά, αλλά
και πάλι, αν αφαιρέσουμε ότι πρέπει να γδυθούν, να δοκιμάσουν κανένα
ψευτοχάδι, να πουν μερικές κοινοτοπίες, να ντυθούν, ο χρόνος αυτός
περιορίζεται σε έντεκα λεπτά σεξ αυτό καθαυτό».

Την πορνεία την έβλεπε σαν μια δουλειά όπως όλες οι άλλες. Με κανόνες, ωράριο
και μέρες αργίας. «Πλάγιασε με πολλούς άντρες. Ποτέ δεν την ένοιαξε η ηλικία ή
τι ρούχα φορούσαν, αλλά το ναι ή το όχι της εξαρτιόταν από τη μυρωδιά που
ανέδιναν. Δεν την πείραζε το τσιγάρο, ωστόσο σιχαινόταν τα φτηνά αρώματα, τους
άπλυτους και εκείνους που τα ρούχα τους βρωμούσαν ποτό. Το “Κοπακαμπάνα” ήταν
ήσυχο μαγαζί και η Ελβετία ήταν η καλύτερη χώρα του κόσμου για να κάνει την
πόρνη – εφόσον είχε άδεια παραμονής και εργασίας, τα χαρτιά της ήταν εντάξει
και πλήρωνε με θρησκευτική ευλάβεια τις εισφορές για την κοινωνική ασφάλιση».

H Μαρία δέχεται διαδοχικά την επίσκεψη δύο πλούσιων, «ειδικών» πελατών. Ο ένας
είναι ζωγράφος, χορτασμένος από τη ζωή, αλλά παρ’ όλα αυτά όχι ευτυχισμένος.
Έρχεται κοντά της και της ζητά να του προσφέρει τη γνωριμία με τον έρωτα, σαν
να ήταν η πρώτη του φορά. Στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται ελάχιστα για τη
σεξουαλική πράξη, την πληρώνει αδρά για να κάνουν παρέα και να συζητούν.

Υπάρχει όμως και ο άλλος πελάτης. Ένα στέλεχος μεγάλης εταιρείας δίσκων που
έρχεται από το Λονδίνο ειδικά για τη Μαρία. Της δίνει 1.000 ελβετικά φράγκα τη
φορά και προσπαθεί να την μυήσει σε έναν άλλο κόσμο. Τον κόσμο του Σαντ, τον
κόσμο όπου η ελευθερία περνάει από το μαρτύριο και τον πόνο. «Το σεξ, ο πόνος,
ο έρωτας είναι οριακές εμπειρίες του ανθρώπου. Και μόνο όποιος γνωρίζει αυτά
τα όρια γνωρίζει τη ζωή. Τα υπόλοιπα είναι μόνο για να περνάει ο καιρός».

H Μαρία οδηγείται, μέσω της ταπείνωσης, σε ένα αίσθημα απόλυτης
ελευθερίας. Ο Κοέλιο λέει ότι «από αρχαιοτάτων χρόνων, ο άνθρωπος είχε
αντιληφθεί ότι ο πόνος, εφόσον αντιμετωπιστεί χωρίς φόβο, ήταν το διαβατήριό
του προς την ελευθερία». Και προχωράει και σε παραδείγματα: «Οι καλύτεροι
πολεμιστές της Σπάρτης στην αρχαία Ελλάδα μαστιγώνονταν μια φορά τον χρόνο,
από το πρωί μέχρι να νυχτώσει, προς τιμήν της θεάς Άρτεμης – ενώ το πλήθος
τους παρότρυνε φωνάζοντας, καλώντας τους να αντέξουν τον πόνο με αξιοπρέπεια,
γιατί αυτός θα τους προετοίμαζε για μια ζωή γεμάτη πολέμους. Οι πατέρες της
ερήμου, μια παλιά χριστιανική κοινότητα του 14ου αιώνα, που συναθροιζόταν
κοντά σε ένα μοναστήρι της Αλεξάνδρειας, χρησιμοποιούσαν τη μαστίγωση ως μέσο
απομάκρυνσης των δαιμόνων (…). Οι βίοι των Αγίων βρίθουν από παραδείγματα
(…). Το 1718 δημοσιεύτηκε το “Δοκίμιον περί Αυτομαστιγώσεως”, που δίδασκε
την ανακάλυψη της ηδονής μέσω του πόνου αλλά χωρίς σωματικές βλάβες. Στο τέλος
εκείνου του αιώνα υπήρχαν δεκάδες μέρη σε όλη την Ευρώπη όπου οι άνθρωποι
υπέφεραν για να βρουν τη χαρά…».

«Ο κεραυνός του Δία μάς χώρισε»

Στα «Έντεκα λεπτά» ο Πάουλο Κοέλιο αποφάσισε να ρισκάρει και να μιλήσει για την αγάπη και το σεξ, στοχαστικά αλλά και με τη γνωστή του απλότητα και αμεσότητα

Ο Πάουλο Κοέλιο είναι από τους πλέον πολυδιαβασμένους συγγραφείς στον κόσμο. Ο
«Αλχημιστής», όταν πρωτοβγήκε, από έναν μικρό Βραζιλιάνο εκδότη το 1988,
πούλησε μόλις 900 αντίτυπα. Αργότερα επανεκδόθηκε αλλού και σήμερα έχει
πουλήσει 43 εκατ. αντίτυπα σε 55 χώρες. Σύμφωνα με μετρήσεις ξένων περιοδικών,
είναι ο δεύτερος σε πωλήσεις συγγραφέας μετά την Τζέι Κέι Ρόουλινγκ. Στα
«Έντεκα λεπτά» αποφάσισε να ρισκάρει. Μιλάει για την αγάπη και το σεξ,
στοχαστικά αλλά και με τη γνωστή του απλότητα και αμεσότητα. Μεταχειρίζεται
την ηρωίδα του, την πόρνη Μαρία, ως όχημα για να μιλήσει για τις κρυφές
επιθυμίες, τις (και σαδομαζοχιστικές) φαντασιώσεις, αλλά και τις καθημερινές
ψυχικές αγκυλώσεις που δεν βρίσκουν έξοδο να εκφραστούν. Προσπαθεί να λύσει το
πρόβλημα τού πώς θεραπεύεται ο βίαιος χωρισμός που ο Δίας, με τον κεραυνό του,
προκάλεσε κατά τον Πλάτωνα σε εκείνο το ον της αρχής της δημιουργίας. Ένα ον
«βραχύσωμο, με σώμα και λαιμό», που όμως «το κεφάλι του είχε δύο πρόσωπα και
το καθένα κοίταζε προς διαφορετική κατεύθυνση». Ένα ον που «λες και ήταν δύο
πλάσματα με κολλημένες τις πλάτες τους, με δύο αντίθετα φύλα, τέσσερα πόδια,
τέσσερα χέρια».

«Αλχημιστής» με τη Μαντόνα!

Το Χόλιγουντ θα γυρίσει ταινία τον «Αλχημιστή» του Πάουλο Κοέλιο με
προϋπολογισμό 80 εκατομμυρίων δολαρίων. Την ταινία θα γυρίσει ο Λόρενς
Φίσμπερν, πρωταγωνιστής του «Μάτριξ». Θα είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και
πρωταγωνιστής, όπως είπε ο ίδιος ο Κοέλιο χθες στο Πρακτορείο Ρώυτερ. Στο έργο
θα συμπρωταγωνιστούν ο Τζέρεμι Άιρονς και η Μαντόνα.

INFO

Τα «Έντεκα λεπτά» του Πάουλο Κοέλιο κυκλοφορούν εντός των ημερών από τις
Εκδόσεις Λιβάνη, σε μετάφραση Δημήτρη Πουρνιά.