Mε τον βασιλικό ποτίζεται κι ο… Σπανουδάκης

Λαλίστατος ο Σταμάτης Σπανουδάκης στη σκηνή του Ηρωδείου

Σε πολιτική συγκέντρωση μετέτρεψε ο Σταμάτης Σπανουδάκης τις δύο συναυλίες του
στο Ηρώδειο (την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο) ερήμην του κοινού, για να
εκτροχιαστεί με «προσφωνήσεις» και με αφιερώσεις προσωπικού, θρησκευτικού έως
και φιλοβασιλικού χαρακτήρα.

«Ήρθαμε να ακούσουμε μουσική και όχι να μιλάς», φώναξαν κάποιοι αγανακτισμένοι
θεατές, που άκουγαν τον συνθέτη να αφιερώνει την πρώτη ημέρα της συναυλίας
του, τον «Μαρμαρωμένο βασιλιά», στον παρευρισκόμενο γιο τού τέως Νικόλαο
Ντεγκρέτσια, αφού προηγουμένως τον είχε αποκαλέσει «πρίγκιπα» και «εξοχώτατο».
Το βουητό των αντιδράσεων δεν τον πτόησε, συνεχίζοντας: «Είμαι ο συνθέτης
Σταμάτης Σπανουδάκης και θα μιλάω όποτε θέλω. Σε όποιον δεν αρέσει…», είπε
και έδειξε την έξοδο. Τότε αποχώρησε ο Νίκος Κούνδουρος.

Αλλά και την επομένη ημέρα, το Σάββατο, συνέχισε να προκαλεί. Ίσως γιατί
αισθάνθηκε, ως «νεοδημοκράτης», ότι βρίσκεται σε δικό του «γήπεδο», καθώς στο
κατάμεστο Ηρώδειο η παρουσία του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας εκπροσωπήθηκε
όχι μόνο από βουλευτές του κόμματος της αντιπολίτευσης, αλλά και από τον
αρχηγό της και φίλο του Κώστα Καραμανλή, και τη γυναίκα του Νατάσα. Γι’ αυτόν
κράτησε την τελευταία του αφιέρωση με το μουσικό κομμάτι που έχει τον…
βαγκνερικό τίτλο «Θα ‘ρθει σαν αστραπή». Ικανοποιημένος προφανώς από την
«κορύφωση» της στιγμής θέλησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, κάνοντας την
βαρύγδουπη δήλωση: «Μπορεί να είναι φίλος μου και να τον θαυμάζω (εννοούσε τον
Κώστα Καραμανλή), αλλά δεν αγαπάω την πολιτική και δεν πρόκειται να βάλω
υποψηφιότητα στις εκλογές, γιατί δεν θέλω να αφήσω το βασίλειο της
σύνθεσης..».

Όσοι… ανυποψίαστοι πάντως έφτασαν στο Ηρώδειο, έφυγαν με πλήρη κατάλογο των
προτιμήσεων και των «αδυναμιών» του συνθέτη, που εκτοξεύθηκαν στο κοίλον από
τον ίδιο εν είδει αυθόρμητης επικοινωνιακής τακτικής.

«Ιδού πώς λειτουργεί ένας συνθέτης», είπε. «Παίρνει δύο άσχετες
έννοιες, “ίωση” και “γυναίκα”… Εγώ είμαι φοβερός γυναικάς, επικοινωνώ πολύ
καλύτερα με τις γυναίκες, παρά με τους άνδρες… Γι’ αυτό προειδοποιώ όσες
έρθουν αργότερα στο καμαρίνι μου να με συγχαρούν, ότι έχω ίωση…». Μπρρρ…
πάγωσε το κοινό. Μπορεί η αδυναμία του να είναι οι γυναίκες, η ψυχή του όμως
ανήκει αλλού και το βροντοφώναξε. Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος ήταν η
αφορμή, για να δηλώσει την αγάπη του στο ράσο «που είναι κομμάτι της Ελλάδας
αλλά και της ψυχής μου», είπε και το θέατρο πλημμύρισε από τον λυρισμό τού
«Ξαφνικού έρωτα» (!} που αφιέρωσε στον Μητροπολίτη.

Και μη χειρότερα… «Μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι», για να είμαστε και
στο θρησκευτικό πνεύμα του συνθέτη.