Tο Mουσείο που χρονίζει…

Μουσείο στη Βεργίνα για επιστημονική έρευνα, μουσείο για αρχαιολογική
ανάδειξη, μουσείο για οικονομική ευμάρεια της περιοχής, «Μουσείο» ή μουσείο
για τη συνέχεια; Το ερώτημα εξακολουθεί να απασχολεί το ΥΠΠΟ, πιθανόν και το
υπουργείο Παιδείας (ως χρηματοδότη του ΑΠΘ που υπήρξε και παραμένει για το
Τμήμα του της Αρχαιολογίας ο βασικός μοχλός έρευνας και ανάδειξης των
αρχαιοτήτων), τις τοπικές κοινωνίες και την Αυτοδιοίκησή τους. Το εκθεσιακό
μέρος του «πολυκεντρικού», όπως χαρακτηρίστηκε, Μουσείου της Βεργίνας
εγκαινιάστηκε προχθές, αλλά εκκρεμεί το αίτημα της πανεπιστημιακής κοινότητας
που είναι και η «ψυχή» του τεράστιου αυτού έργου που επιτελείται στη Βεργίνα
εδώ και δεκαετίες για αξιοποίηση του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου και στέγαση
σε αυτόν τής συνεχιζόμενης έρευνας.

…και ο «ασθενής»

Και αντ’ αυτών, ο τοπικός άρχων, ο δήμαρχος Βεργίνας, επικαλέστηκε μέσα στον
οίστρο της μαχητικότητάς του την «ιστορική» παρομοίωση περί «ασθενούς που
βρίσκεται εις τον προθάλαμον του χειρουργείου…». Όλα αυτά για τη Βεργίνα και
τα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας της, περί αξιοποίησής της εν έτει 2003. Μόνο
που στους κάπως ωριμότερους, άλλες εποχές «με ασθενείς εις τον γύψον…»
(αυτές τής πρώτης περιόδου της χούντας και της ανεκδιήγητης ομιλίας του
Γεώργιου Παπαδόπουλου ενώπιον και τότε πανεπιστημιακών δασκάλων) θύμισε και
τον υπουργό θύμωσε και την πλειονότητα των παρισταμένων. Και βεβαίως ο καθείς
μπορεί και να διαθέτει επιλεκτική μνήμη, η «ασθενής εις τον προθάλαμον του
χειρουργείου» όμως Βεργίνα, μόνον αισθητικώς ασθενεί και πράγματι θα πρέπει να
επισπεύσει την ανάρρωσή της υποληπτόμενη, σεβόμενη και γνωρίζοντας καλά το
κλέος του παρελθόντος της.