ΓNΩMH H κατάρα της «μέσης χρονιάς»

Δεν είναι εύκολο να γράψει κανείς κάτι εύθυμο και αισιόδοξο για τη
φετινή εβραϊκή πρωτοχρονιά, που γιορτάσαμε το Σάββατο. Κατ’ αρχάς, διότι τα
προβλήματα δεν λαμβάνουν υπόψη τους γιορτές. Κατά δεύτερον, διότι πολλά από
όσα γράφτηκαν την τελευταία δεκαετία ανατράπηκαν γρήγορα. Είχαμε ήδη «τη
χρονιά της περιστεράς», «τη χρονιά του παγωνιού», «τη χρονιά του θαλασσοπόρου»
(με τον Ράμπιν να λέει «εγώ θα κυβερνήσω αυτό το πλοίο»), «τη χρονιά του
παραλογισμού»…

Τα τελευταία χρόνια είχαμε στο Ισραήλ τρεις πρωθυπουργούς, ο εγωισμός των
οποίων έφτανε έως τη στρατόσφαιρα. Ο Νετανιάχου, ο Μπαράκ και ο Σαρόν ουδέποτε
συμβουλεύτηκαν κάποιον. Ήταν οι ίδιοι σύμβουλοι του εαυτού τους και οδηγούσαν
τη χώρα από τη μία αποτυχία στην επόμενη. Όπως είπε κάποτε ο Ντε Γκωλ, οι
πρωθυπουργοί «είναι όπως οι παρθένες και τα τριαντάφυλλα· αντέχουν όσο
αντέχουν». Ο Νετανιάχου και ο Μπαράκ έπεσαν, ο Σαρόν οδεύει ολοταχώς προς τα
εκεί. Κατόπιν, θα ξαναρχίσουμε: πρώτα ο Νετανιάχου έπειτα ο Μπαράκ και τέλος,
ίσως ο Πέρες και ο Σαρόν, για ένα μεγάλο φινάλε.

Λένε πως κάθε έθνος έχει την κυβέρνηση που του αξίζει. Αυτή την εβδομάδα, ο
Τύπος θα είναι γεμάτος συνεντεύξεις του Σαρόν. Δεν θα δώσει εξηγήσεις για το
γεγονός πως λαγοκοιμόταν την ώρα που ο Πέρες τού προσέφερε ενότητα σε
αντάλλαγμα για την αποχώρηση από τη Γάζα. Δεν θα αποκαλύψει ούτε κατά
προσέγγιση προς τα πού οδεύουμε. Είναι ένας θλιβερός, ανίκανος ηγέτης. H
εξάρτησή του από τις ΗΠΑ είναι τουλάχιστον ενοχλητική. H κατάρρευση τού
«οδικού χάρτη», με τον Αραφάτ «μοναδικό φταίχτη», τον τοποθέτησε σε μια
ιδανική γι’ αυτόν θέση: δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει τίποτα για την ειρήνη.
Στο μεταξύ, όμως, η ισραηλινή κοινωνία καταρρέει. H ανατριχιαστική επιστολή
των 27 ανταρτών πιλότων το επιβεβαιώνει.

H χρονιά που μόλις τελείωσε θα φέρει στην Ιστορία την κατάρα τής «μέσης
χρονιάς»: ήταν χειρότερη από την προηγούμενη, θα αποδειχθεί καλύτερη από την
επόμενη.

Ο Yoel Marcus είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ».