ANAΛΩΣIMA Tα παιδιά των υπαλλήλων

Το ταμείο των υπαλλήλων της Τραπέζης της Ελλάδος δεν διέθετε πάντα τέτοιο
ωραίο παιδικό σταθμό όπως τώρα, μοίραζε όμως ανέκαθεν στα μέλη του εισιτήρια
για τις όπερες της Λυρικής. Όταν μεγαλώναμε, οι υπάλληλοι μαμάδες μας, που
έπιαναν δουλειά στις επτά το πρωί και γύριζαν στις τρεις το απόγευμα, έξι
ημέρες την εβδομάδα, δεν είχαν μεν πού να μας αφήσουν, μας πήγαιναν όμως μια
φορά τον χρόνο, τουλάχιστον, να δούμε όπερα. Ήταν μεγάλη παρηγοριά, όσο άσχετο
και αν φαίνεται. Πριν πάω σινεμά ή θέατρο ή οτιδήποτε άλλο, σε πολύ τρυφερή
ηλικία, είχα δει τον Ριγολέτο στη Λυρική, που μου φάνηκε επιβλητική και
τεράστια. Είχα χαθεί στη βελούδινη πολυθρόνα, είχα βυθιστεί στα δάκρυα για τον
θάνατο της Τζίλντας και ουδέποτε δέχθηκα την ιδέα, όσο κι αν ξαναπήγα μεγάλη
και λογικά το έβλεπα, ότι ήταν μικρό το κτίριο της Λυρικής και έπρεπε να
μετακομίσει. Και πού θα πήγαινε δηλαδή; Σε ποιο μακρινό προάστιο θα έπρεπε να
τρέχουμε για να το βρούμε και να το ψάχνουμε και να μην το γνωρίζουμε; Ευτυχώς
το ταμείο των υπαλλήλων φαίνεται ότι θα ξανακάνει το θαύμα του, αποκαλύπτοντας
κατά κάποιον τρόπο τη δυναμική του ιδιόκτητου κτιρίου. H Λυρική θα μεγαλώσει
εντός των τειχών της και ίσως αποκτήσει σε κάποια γωνιά μια μικρή έκθεση για
την ιστορία του κτιρίου, που θα λέει πόσο πρωτοποριακό υπήρξε, με διάφορους
τρόπους, αυτό το εργατικό σωματείο. Κι ας άργησε να φτιάξει παιδικό σταθμό.
Είδα τον Λουκά Καρυτινό να χαμογελά πλατειά μετά την απόφαση. Είναι κι αυτός
παιδί υπαλλήλου της Τραπέζης, θα γνώρισε την όπερα με τον ίδιο τρόπο.