Γιατί πρέπει να γράφονται (ακόμη) μυθιστορήματα

Ως γνωστόν, στις ημέρες μας όλοι γράφουν μυθιστορήματα: οι επαγγελματίες
συγγραφείς, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι αθλητές, οι
νοικοκυρές, οι τραπεζικοί, οι ναύαρχοι, οι τραγουδίστριες, οι… Άλλοι γράφουν
για το χρήμα, άλλοι για τη δόξα, άλλοι για να σκοτώσουν τον χρόνο τους, άλλοι
γιατί έχουν κάτι πολύ σημαντικό να πουν (και πρέπει «αυτό το κάτι» δυστυχώς να
το μάθουν οι πάντες – και φυσικά, κατά κύριο λόγο, η μαμά και η γκόμενα).
Άλλοι για να συνομιλήσουν με τον αληθινό τους εαυτό, άλλοι για να ρίξουν τη
μπαργούμαν που γνώρισαν εχθές στην Καλλιδρομίου, άλλοι για ν’ αποδείξουν ότι
είναι άνθρωποι με βάθος (ενσάρκωση του «Σκεπτόμενου» του Ροντέν), άλλοι για να
γίνουν εξώφυλλο σε life-style περιοδικό, άλλοι γιατί έχουν κατάθλιψη,
εμμηνόπαυση, αιμορροΐδες, αρθριτικά, έλκος, ποδάγρα, άλλοι για να κρεμάσουν
στο σαλόνι τους τον Έπαινο του Συλλόγου Φιλολόγων Βρωμόβρυσης. Άλλοι για να
πάνε δωρεάν ταξιδάκι στην Κέρκυρα, την Κρήτη, το Καράκας, και κοντά σ’ αυτούς
και όσοι σκέφτονται να ολοκληρώσουν το μυθιστόρημα που είχαν αρχίσει να
γράφουν πριν από χρόνια, αλλά το παράτησαν στη μέση για λόγους ανωτέρας βίας,
όσοι έχουν στα συρτάρια τους ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε ανέκδοτα
μυθιστορήματα, αλλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να κάνουν τη μεγάλη
είσοδο, όσοι έσκισαν αηδιασμένοι το μυθιστόρημα που έγραφαν και τώρα
καταπιάνονται με οδηγούς μαγειρικής, αστρολογικές στήλες, σταυρόλεξα… έως
ότου η Μούσα δεήσει να κτυπήσει και πάλι το κουδούνι τους.

Όσοι, αν και γνωρίζουν ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να γράψουν μυθιστόρημα,
συνεχίζουν να πιστεύουν ότι κάποτε θα το κατορθώσουν και όλη μέρα ταλανίζονται
με τη σκέψη αν η ηρωίδα θα πρέπει να λέγεται Μάγδα ή Κλαίρη, όσοι εγκατέλειψαν
δουλειά, γυναίκα, παιδιά, σκυλιά για να γράψουν επιτέλους το μυθιστόρημα που
κανείς δεν έχει γράψει, «ούτε και αυτός ο υπερτιμημένος ο Προυστ», όσοι
θεωρούσαν ότι δεν είναι ικανοί να γράψουν μυθιστόρημα, αλλά η υποδοχή που
επιφύλαξε η κριτική στο πρώτο τους πόνημα τούς έκανε ν’ αλλάξουν γνώμη και
τώρα γράφουν ακάθεκτοι το νέο τους αριστούργημα, όσοι είχαν πετάξει ολόκληρο
το έργο τους στον σκουπιδοτενεκέ (του υπολογιστή τους), αλλά το ανέσυραν από
τον πάτο του για να το ξαναπετάξουν λίγο αργότερα, και να το ανασύρουν και
πάλι και εντέλει να το στείλουν στον εκδότη τους ο οποίος το πέταξε στον δικό
του σκουπιδοτενεκέ (οριστικά αυτός), όσοι έπεσαν μαζί με το μυθιστόρημά τους
μέσα στον σκουπιδοτενεκέ (α λα Εμπεδοκλής), όσοι… Ώσπου ένα ωραίο πρωινό (18
Ιουνίου του 2017 ας πούμε) ανακοινώνεται από επίσημα χείλη (του δισέγγονου του
Λιοτάρ, προφανώς) ότι το μυθιστόρημα αυτή τη φορά δεν την γλίτωσε: εξέπνευσε
οριστικά και αμετάκλητα.

«Επιτέλους!», θα αναφωνήσουν οι φθονεροί. «Καιρός ήταν», θα ψελλίσουν οι
συμπλεγματικοί. «Τώρα όμως οι πρώην μυθιστοριογράφοι θ’ αρχίσουν να γράφουν
ποιήματα», συμπληρώνουν οι πιο συνετοί, «και αν αυτό συμβεί, πάει και η
ποίηση». Και τότε; «Νεκροφάνεια, νεκροφάνεια!», κραυγάζουν περίτρομοι οι
ποιητές· και οι επαγγελματίες συγγραφείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί,
πανεπιστημιακοί, αθλητές, νοικοκυρές, τραπεζικοί, ναύαρχοι, τραγουδίστριες
αρχίζουν και πάλι να γράφουν. Όπως και πριν, πιο ορεξάτα από πριν. Το
μυθιστόρημα απέθανε, ζήτω το μυθιστόρημα! Ζήτω! Ζήτω! ζήτ! ζη! ζζζζζζζζζ

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση».