BAΣIΛHΣ TΣIBIΛIKAΣ «H ψυχή μου μόνο στην κωμωδία κελαηδάει»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Δεν ξέρω αν θα παίξω πάνω από δυο ρόλους του Αριστοφάνη… Δεν τον ζηλεύω. |
«Ήταν αρκετές οι φορές που μου είχαν κάνει ανάλογη πρόταση – να συνεργαστώ
εκτός Αθήνας. Για πολλούς λόγους δεν την είχα αποδεχτεί. Αλλά αυτή τη φορά ο
Γιώργος Ματαράγκας από το “Θεατρικό Σανίδι” με έπεισε. Είχε ωριμάσει όμως και
μέσα μου η επιθυμία να δω τι γίνεται. Τριάντα οχτώ χρόνια, χειμώνα –
καλοκαίρι, στην Αθήνα, ένιωσα ότι είχα μείνει απέξω. Από κάθε άποψη. Και
κυρίως από εμπειρίες. Είχα πάψει να ρισκάρω. Κι αυτό δεν είναι καλό για έναν
καλλιτέχνη».
Και ο Βασίλης Τσιβιλίκας επωμίστηκε τον Αρπαγκόν στον «Φιλάργυρο» του
Μολιέρου, μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου με το «Θεατρικό Σανίδι» σε
σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη – ο πρώτος Μολιέρος στην καριέρα του. Δεν το
μετάνιωσε. Και δεν το μετανιώσαμε και όσοι τον είδαμε. Να αποδεικνύει ότι…
μπορεί!
«Ανακάλυψα ότι είχα κάνει λάθος που δεν είχα πάει ώς τώρα. Ότι έξω απ’ την
Αθήνα γίνεται μια κοσμογονία θεατρική και γενικότερα πολιτιστική. Πολλά
μπορούμε να περιμένουμε από τα ΔΗΠΕΘΕ. Αυτό που συμβαίνει είναι έτοιμο να
φέρει τους καρπούς του. Το επόμενο καλοκαίρι θα συνεχίσουμε με τον
“Ασυλλόγιστο” του Μολιέρου με το ίδιο “σχήμα” και με τον Κοραή Δαμάτη και
πάλι. Και θέλω στη συνέχεια να παίξουμε τον “Αρχοντοχωριάτη”. Θα πήγαινα και
χειμώνα εκτός Αθήνας, αν μου το προτείνανε.
Διότι γυρίζω ευτυχισμένος. Είναι άλλο να παίζεις σε ένα χώρο “ελεγχόμενο”,
όπως είναι ένα θέατρο της Αθήνας όπου ο ηθοποιός είναι “προστατευμένος”, κι
άλλο να παίζεις κάθε μέρα και σε καινούργιο χώρο, που δεν τον ξέρεις, που έχει
τις δυσκολίες του… Και επιπλέον να παίζεις Μολιέρο. Προσπάθησα να ξεχάσω τον
Τσιβιλίκα και τις ευκολίες του και να βρω το συναίσθημα ακριβώς του ρόλου.
Δίνοντας αυτή τη διπλή μάχη, με τον εαυτό μου και με το περιβάλλον, αισθάνομαι
ότι έχω ασκήσει τα εκφραστικά μου μέσα».
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Κατσέλη, πρωτοπάτησε το σανίδι το 1965 στο
τότε «Θέατρο Νέας Ιωνίας» που είχε δημιουργήσει ο Γιώργος Μιχαηλίδης αλλά τον
κέρδισε η ελαφριά κωμωδία στην οποία εξελίχθηκε σε μέγα δεξιοτέχνη.
Αναλώσατε τα περισσότερα από τα τριάντα οκτώ χρόνια σας στο θέατρο, στο
μπουλβάρ, στην ελληνική φάρσα και στην επιθεώρηση. Για τον Αρπαγκόν χρειάστηκε
να ψάξετε από την αρχή τους υποκριτικούς σας κώδικες; Είναι όντως «κάτι άλλο»;
«Είναι σαν να έχεις μια γκαρνταρόμπα που λένε ότι είναι πολύ καλή, όλα να
είναι καλά σιδερωμένα και τακτοποιημένα, να ξέρεις τους συνδυασμούς των
χρωμάτων, τι θα φορέσεις το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ και να πρέπει να την
ξεχάσεις αυτή την γκαρνταρόμπα και να βουτήξεις στα παλιά σεντούκια της
γιαγιάς και του παππού. Να ανακαλύψεις ξεχασμένα συναισθήματα. Ξεχασμένους
φόβους και αγωνίες της ίδιας της δουλειάς, που είχαν αδρανήσει από τη
σιγουριά. Αλλά η αγωνία είναι καλός σύμβουλος στην τέχνη.
Πέρασα στιγμές δύσκολες, πάλεψα με τον εαυτό μου, μάχη έκανα, αλλά τελικά
ακολούθησα τον Μολιέρο και μου ανοίχτηκαν οι πόρτες. Σαν να ανακάλυψα και πάλι
τον τροχό! Και μέσα μου, τώρα, νιώθω πολύ καλύτερος – πιο ώριμος. Ελπίζω να
μου φανεί…».
Πώς και αποφασίσατε τη στροφή αυτή; Σύνδρομο ηλικίας; Ή σύνδρομο
«μετανοούσης Μαγδαληνής»;
«Το “ηλικίας” θα το κρατήσω. Το “μετανοούσης Μαγδαληνής”, όχι. Γιατί ποτέ δεν
πόθησα άλλα από αυτά που έκανα. Αυτά που έκανα, αυτά και αγαπούσα. Αγάπησα το
θέατρο βλέποντας μια παράσταση του “Βροχοποιού” με την Λαμπέτη και τον Χορν.
Και αυτοί που λάτρεψα ήταν ο Ηλιόπουλος και ο Λογοθετίδης. Άντε και ο Μπάστερ
Κίτον. Την ψυχή μου την αισθάνομαι να “κελαηδάει” μόνο στην κωμωδία. Θέλω να
επικοινωνώ με τον κόσμο.
Ήρθε πάντως η ώρα, αυτό που αποκαλούμαι “εμπορικό θέατρο” – μια έκφραση που
εγώ τη σιχαίνομαι – να “ανοίξει” το ρεπερτόριό του. Ακόμα και στον Αριστοφάνη.
Ναι, σε θέατρο κλειστό, γιατί όχι; Και δεν εννοώ “προσαρμογή”. Δεν μπορώ πια
να κάνω τον τσαχπίνη γκόμενο και εραστή αιωνίως και ατιμωρητί… Θέλω να
συνεχίσω το ψάξιμο στα μπαούλα της γιαγιάς».
Το χειμώνα θα τον φιλοξενήσει και πάλι το «Γκλόρια». Τα «Μεθυσμένα κουφέτα»
του Ρόμπιν Χάουτον, μια φάρσα που συνδυάζεται με δυο «λαβ στόρι», την οποία
μετέφρασε και θα σκηνοθετήσει ο ίδιος, είναι η επιλογή του.
«Αποδομήσαμε το οικοδόμημα του ελληνικού θεάτρου»
Πώς βλέπετε τα πράγματα στο θέατρό μας;
«Αλλάζουν όλα. Σαφώς “καταφέραμε” όλο το οικοδόμημα του ελληνικού θεάτρου να
το αποδομήσουμε. Τώρα πια είναι πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα…
Έμειναν μόνο τα υλικά… Φοβάμαι ότι χάθηκαν και οι παλιοί τεχνίτες που θα
μπορούσαν να το ανοικοδομήσουν. Μας λείπει η “καινούργια θρησκεία”. Το θέατρο,
η τέχνη δεν έχουν πια θρησκεία. Φοβάμαι ότι πίσω από τις προσπάθειες να
χτυπηθούν τα στραβά του παλιού αυτού οικοδομήματος – διότι πράγματι είχε
παλιώσει και ήθελε ανανέωση – λειτούργησε μια άλλη δύναμη η οποία το μόνο που
ήθελε ήταν να το “ξηλώσει”. Ό,τι έγινε δεν έγινε μέσα από μια συγκροτημένη
σκέψη αλλά αποσπασματικά και τυχαία. H γενιά της αποδόμησης δεν νομίζω πάντως
ότι μπορεί να είναι και η γενιά της ανοικοδόμησης. Όταν, όμως, φύγουμε όλοι θα
έρθουν κάποιοι άλλοι που θα τα δουν τα πράγματα με άλλα μάτια. Μη ξεχνάτε πόσα
σκρίνιο της γιαγιάς και πόσα ακροκέραμα πετάχτηκαν…».
Google news
