Eκτυφλωτικό δράμα

Μια μαρτυρία που συγκίνησε τόσο, ώστε ίσως η σοφία τού να εκτεθεί από το βήμα της Βουλής των Εφήβων δεν έγινε αντιληπτή

Μια μικρή με φωνή σταθερή χωρίς συγκινησιακές εξάρσεις, σχεδόν άχρωμη,
ακούστηκε να εξομολογείται το προσωπικό της δράμα από τα έδρανα της Βουλής των
Εφήβων. Αυτή η τραγωδία δεν βρήκε διέξοδο σε τηλεοπτικό σαλονάκι, σε
ριάλιτι-σόου, για να καταναλωθούν απλώς δάκρυα. Εκτυφλωτική ωστόσο, μέσα στην
απρόσμενη έκθεσή της από το βήμα της Βουλής των Εφήβων, από το ίδιο το πρόσωπο
που την ζει, όχι για να πετύχει την ανέξοδη συγκίνηση του τηλεοπτικού κοινού,
αλλά για να δώσει στο προσωπικό πρόβλημα τις ακριβείς διαστάσεις που
πραγματικά έχει στη σύγχρονη κοινωνία.

H μικρή τόλμησε να εκθέσει την ψυχή της. Οικογένεια που σκόρπισε για να
ξαναενωθεί, αλλά χωρίς ευτυχία, με τον πατέρα βουλιαγμένο στα ναρκωτικά και
εκείνη, μια έφηβη, δίπλα του ζει το αδιέξοδο δράμα με τη δύναμη που έχουν τα
νιάτα να τιμούν τα συναισθήματα.

Ιδανική τροφή για την κάμερα, έγινε το πρόσωπο της ημέρας, αν και αυτό, το
πρόσωπό της, διακριτικά καλυμμένο από το ειδικό ηλεκτρονικό μωσαϊκό δεν
εκτέθηκε. Το σεβάστηκαν οι κάμερες της ενημέρωσης. H μικρή πέτυχε έναν διπλό
στόχο. Απέφυγε την τηλεόραση της εύκολης συγκίνησης και πέτυχε να επικεντρωθεί
η προσοχή στο πραγματικό γεγονός.

Ίσως όχι όλων, ίσως όχι της ίδιας της τηλεοπτικής εικόνας, που δεν
μπορεί παρά να καταναλώσει την τραγωδία, να την μετατρέψει με τον αυτοματισμό
της τεχνολογίας της σε απλό προϊόν. Στο δελτίο του Alter είδαμε τον φακό να
ζουμάρει στο πρόσωπο μιας άλλης μικρής στα έδρανα της Βουλής των Εφήβων, που
είχε βάλει τα κλάματα ακούγοντας την τραγωδία της συνομήλικής της. Με έναν
κόκκινο κύκλο στην οθόνη, που ξεχώριζε το σκυμμένο κεφαλάκι της έφηβης, η
οποία έκλαιγε με λυγμούς, η εικόνα καθοδηγούσε βλέμμα και συναίσθημα.

Οι αναφορές στο γεγονός δεν απέφυγαν εκείνη την καθιερωμένη από το θέαμα των
συγκλονισμών και συγκινήσεων υπερβολή και ηρωοποίηση, όπως η «γενναιότητα» της
έφηβης κ.λπ. H αλήθεια είναι πως η έφηβη είχε έτοιμο το έδαφος για την
εξομολόγηση από ένα θέαμα που έχει καθιερώσει την έκθεση του προσωπικού. Μόνο
που η μικρή δεν ήθελε απλώς να το «βγάλει» από την ψυχή της με μια δημόσια
εκτόνωση, αλλιώς θα έβρισκε μια από τις εκπομπές που ευχαρίστως φιλοξενούν
δράματα. Προφανώς, ήθελε να το εντάξει στον προβληματισμό των συνομηλίκων της,
που βρέθηκαν στην Βουλή των Εφήβων για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας
κοινωνίας, η οποία τους θέλει κιόλας ώριμους, να εκδηλώνουν με ενήλικη
σοβαρότητα και συνέπεια την πίστη στους θεσμούς της δημοκρατίας. Με σοφία
διέκρινε ότι έτσι το προσωπικό της πρόβλημα έπαιρνε τις κοινωνικές του
διαστάσεις. Πόσο έτοιμη είναι στ’ αλήθεια όμως, να το αντιμετωπίσει ως τέτοιο
το σύστημα των ενηλίκων.

Το εύκολο είναι να καταναλωθεί ο καημός της με μερικά εθνικά
χειροκροτήματα για τη δύναμή της, που την διαθέτει έτσι κι αλλιώς.

Το πρόβλημα είναι ότι ο εθισμός μας στην κατανάλωση προσωπικών δραμάτων έχει
οδηγήσει στη νωθρότητα των συναισθημάτων, που αντανακλάται σε ξεσπάσματα
ενθουσιασμού της στιγμής και όχι σε οργανωμένη αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Πήραν γρήγορα θέση έφηβοι στα σαλονάκια των εκπομπών, να ακουστεί η φωνή τους.
Μόνον που δεν είναι αυτός ο ρόλος τους. Αυτές είναι εκδηλώσεις μιας κοινωνίας
που δεν φροντίζει την ψυχική υγεία των διαδόχων της, που καταναλώνει την
ορμητική ελπίδα και την αφέλεια των απαιτήσεών τους για να καθησυχάσει την
αγωνία για την αδυναμία της να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτές με
πραγματική συναίσθηση του μέλλοντος.

Το άλλοθι της εφηβείας

Σπεύσαμε να προβάλουμε ως υγιές πρότυπο τη γενναιότητα της ώριμης έφηβης,
κρύβοντας πίσω από το φωτογενές δράμα της την αδυναμία να αντιμετωπιστούν
τέτοιου είδους δράματα. H φωνή της μικρής δεν περιείχε την προσωπική της
απόγνωση, αλλά την αποτυχία του συστήματος να παρέμβει, πριν φτάσει ο ήχος της
στα έδρανα της εφηβικής Βουλής. Μιας «Βουλής» που δεν αποτελεί παρά το ιδανικό
μοντέλο μιας ζωής που θέλει τους πιτσιρικάδες να είναι κιόλας ενήλικοι και
τους ενήλικους να παραμένουν ανεύθυνοι πιτσιρικάδες, που κάνουν χαβαλέ με τις
δυσκολίες ή που αντιμετωπίζουν με καταναλωτική σοβαρότητα την νεανική ορμή,
σαν άλλοθι των αποτυχιών τους να προσφέρουν κανονική εφηβεία και ήρεμη είσοδο
στην ενήλικη ζωή.