Πολιτική με ολίγη σαπουνόπερα

Αντιμέτωπος με την τηλεόραση του λαϊκισμού, δίνει τη δική του μάχη του πρωινού ο Γιάννης Λοβέρδος

Μία από τις θερινές μεταγραφές, ο Γιάννης Λοβέρδος βρέθηκε από την πρωινή ζώνη
της NET, στην οποία έκανε και το τηλεοπτικό του «βάπτισμα», στην πρωινή ζώνη
του Mega φέτος. Το στυλ του αναλλοίωτο, ελαφρώς πιο γελαστό μόνο: πολλοί
καλεσμένοι και κουβέντα να αντικαθιστά το ρεπορτάζ, με έμφαση στην πολιτική
επικαιρότητα, ακόμη και όταν οι άλλοι της πρωινής ζώνης την παραμέριζαν για
πιο φανταχτερά κοινωνικά θέματα, αποφεύγοντας τους μελό συναισθηματισμούς, με
άποψη για την πολιτική, αλλά και για τους τίτλους των εφημερίδων και κυρίως
των κουτσομπολίστικων, προκαταλαμβάνοντας έτσι και τον τρόπο με τον οποίο το
κοινό θα ‘πρεπε να αντιμετωπίζει την εκπομπή του, ως σοβαρή, δηλαδή. Τόσο στη
NET όσο και στο Mega ανέλαβε τις ζώνες που είχε μόλις αφήσει η Άννα
Παναγιωταρέα, σαν να την ακολούθησε. Τυχαίο;

H πρωινή τηλεόραση έχει αποδειχθεί ένα είδος πανηγυρικής εισόδου
προσώπων στο σταρ σύστεμ της τηλεοπτικής ενημέρωσης. Δικαίως, καθώς προσφέρει
τη δυνατότητα καθημερινής παρουσίας, έχει μεγάλη διάρκεια, ώστε να μπορεί ο
παρουσιαστής να ξεδιπλώσει απόψεις και προσωπικότητα, να χειριστεί πλήθος
θεμάτων, παρεμβαίνοντας και συχνά διαμορφώνοντας από νωρίς το πρωί την
«επικαιρότητα».

Με λίγα λόγια, έχουμε παρατηρήσει πως η πρωινή τηλεόραση μπορεί να είναι μια
ευκαιρία – τουλάχιστον για ορισμένους, κυρίως για εκείνους που δεν βρέθηκαν
στη «φωτιά» της έναρξης της λειτουργίας της εμπορικής τηλεόρασης – να
καθιερωθούν εκ των υστέρων ως τα «πρόσωπά» της, αφού περάσουν το πιο φιλόξενο
σε πειραματισμούς σκαλοπάτι της EPT. Υποχρεωμένοι να χαράξουν έναν πιο
«προσωπικό» δρόμο και πιο σύντομο, για να αποκτήσουν την αίγλη της διαρκούς
παρουσίας, είναι αυτοί που μετακινούνται και περισσότερο, μια και δεν
ταυτίζονται με κανάλι. H διαδρομή μάλιστα από την κρατική τηλεόραση στην
ιδιωτική προσθέτει εκείνο τον αέρα της σοβαρότητας που δύσκολα μπορεί να
πετύχει κανείς ξεκινώντας στις ασφυκτικές συνθήκες μιας εμπορικής επιχείρησης,
υποχρεωμένος να κυνηγήσει τηλεθέαση για να καθιερωθεί δίπλα σε ήδη
καθιερωμένους.

Ποιος θα αρνιόταν ότι ήταν ορθή η επιλογή τού Γιάννη Λοβέρδου να ακολουθήσει
τη διαδρομή αυτή, εφόσον αποφάσισε να κάνει τηλεοπτική καριέρα. Και η αλήθεια
είναι ότι δεν αρνήθηκε το κυνήγι της τηλεθέασης ούτε την εποχή που βρισκόταν
στη NET, προσκαλώντας συχνά στο στούντιο εκπροσώπους ακραίων απόψεων για ένα
θέμα προκειμένου να επιτευχθεί το θέαμα της άγριας κόντρας χωρίς συμπέρασμα
(π.χ. παπα-Τσάκαλος από τη μία και Βαλιανάτος από την άλλη, με αφορμή βιβλίο
για την ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα ή κάτι τέτοιο).

Δεν βρίσκεται μακριά από τις επιλογές του ούτε τώρα, στην πρωινή ζώνη
του Mega. Επιμένει στην προσωποπαγή εκπομπή, επιμένει στο πρωινό τοκ σόου με
πλήθος από καλεσμένους πολιτικούς, υποστηρικτής μιας τηλεόρασης των ελίτ, που
αντιπαρατίθεται στον λαϊκισμό εκείνης των ανταγωνιστών του της πρωινής ζώνης –
μεταξύ των δύο ειδών παραμένει ανεκμετάλλευτο ένα ευρύ πεδίο ευχάριστης και
ενημερωτικής πρωινής τηλεόρασης, που δεν θα χαϊδεύει ακαταπαύστως το κοινό
επενδύοντας στη μιζέρια-άλλοθι, αλλά και που δεν θα το βαραίνει με εκείνες τις
φλύαρες, ατέρμονες αντιπαραθέσεις των ίδιων πολιτικών προσώπων για τα ίδια
ζητήματα.

«Φωτογένεια» και πιρουέτες

Μπορεί να αποφεύγει την τηλεόραση του λαϊκισμού ο Γιάννης Λοβέρδος, αλλά
αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει υιοθετήσει εκείνη την πολτώδη ελαφρότητα της
εμπορικής, που με άλλοθι το «χαλαρό» και το διασκεδαστικό επιχειρεί την
καθιέρωση αυτού τού δήθεν απενοχοποιημένου νεοελληνικού «πολιτισμού», όπου όλα
είναι το ίδιο, αρκεί να είναι φωτογενή. Παράδειγμα, η πρόσκληση της κυρίας
Ρούνικ, πρώην Ρουφογάλη, η οποία περιφέρεται από πέρυσι στα κανάλια,
διηγούμενη τη ζωή της, την οποία αίφνης βρίσκουν όλοι ενδιαφέρουσα. Σύζυγος
χουντικού, που, ως νέα και αφελής, απλώς ερωτεύτηκε. Του έμεινε πιστή, όταν
ήταν στη φυλακή με τους πραξικοπηματίες και έκανε διαβήματα στο εξωτερικό για
την αποφυλάκισή τους, γιατί η «οικογένειά της τέτοια αγωγή δίνει στις
γυναίκες, που την αποτελούσαν αριστεροί, δεξιοί και βασιλόφρονες, όπως πολλές
ελληνικές οικογένειες». Ιδανική για πρότυπο απενοχοποίησης του νεοελληνικού
πολτού η κ. Ρούνικ, η οποία ακόμη λέει τους χουντικούς επαναστάτες. Αλλά μια
γυναίκα που ερωτεύτηκε τι πολιτική άποψη να έχει; Την είπε βέβαια με τον τρόπο
της: πολλά γνωστά σήμερα πρόσωπα, να ξέρετε, βρίσκονταν τότε κοντά στο
καθεστώς. Δεν δέχθηκε καμία πολιτική ερώτηση όμως. Τι να ρωτήσει κανείς μια
κυρία με πλούσιο παρελθόν, που δείχνει σήμερα πως της έχει αποφέρει και ένα
πλούσιο παρόν; H προσωποποίηση του νεοελληνικού ονείρου της λησμονιάς των
πολιτικών παθών μέσω ερωτικών, με τα δέοντα οικονομικά οφέλη και κοσμοπολίτικο
λούστρο. Μια εθνική σαπουνόπερα αυτοπροσώπως.