MATIEΣ Ο … φταίχτης!

Δεν είναι ένα, δεν είναι δύο, δεν είναι τρία. Είναι 44 χρόνια. E, λοιπόν, όλ’
αυτά τα χρόνια, τα 44, που από τη μια μέρα στην άλλη, βρίσκομαι στη Χρήστου
Λαδά, από τη Λέσβο, λίγο πριν στείλω το πρώτο μου χειρόγραφο στο τυπογραφείο,
παθαίνω μια – κατά τον άγιο Μπιθικώτση – «ψυχολογία». Τουτέστιν, με πιάνει το
άγχος του «πρωτοτάξιδου» και δεν μπορώ να γράψω λέξη. Σιγά σιγά, όμως (και
ευτυχώς βέβαια), συνέρχομαι. Οπότε, καταφέρνω να ενώσω τις δύο άκρες. Πάντοτε
με λίγο ζόρι, φυσικά.

Λέσβος, λοιπόν, και πάλι. Αλλά ένα καλοκαίρι, που να μην ξανάρθει: πέθανε ο
Αντώνης Σαμαράκης. Που, για μένα, δεν ήταν φίλος, απλώς. Ήταν μεγάλος αδελφός.
Άγρυπνη συνείδηση, άνθρωπος τρυφερός, που με συντρόφευε, με συμβούλευε, με
μάλωνε, μου ‘κανε πλάκες, με πάλευε στο κρασί και με νικούσε, μου βάσταγε
σφιχτά το χέρι, σε κάθε περίπτωση.

Μα για τον Σαμαράκη, θα γράψω και θα ξαναγράψω, πολλές φορές. Τώρα, θέλω να
μιλήσω για κάτι, που απασχολεί όλους, ανεξαιρέτως, τους Έλληνες: την ακρίβεια.
Που όση προσπάθεια κι αν καταβάλει ο Κίμωνας – και όποιος Κίμωνας –
αποκλείεται να την τιθασεύσει. Γιατί η ακρίβεια ξεκινάει από την μπαγαποντιά
του Έλληνα. Ο οποίος, το ‘χει στο αίμα του, πατώντας πάντοτε σε κάποιο
πρόσχημα, το τόσο να το κάνει τόοοσο.

Έτρωγα, πολλά χρόνια, σε μια ταβέρνα, στην Μήθυμνα. Ήξερα πως το κρασί που
πίνω, μου το χρεώνουν, σερβιρισμένο, 2.500-3.000 δρχ. το μπουκάλι. Εφέτος πήγα
στην ίδια ταβέρνα, δυο τρεις φορές. Δεν ήλεγξα τον λογαριασμό. Ένας φίλος μου,
όμως, την τρίτη φορά, του ‘ριξε μια ματιά. Και διαπίστωσε, ότι το περί ου ο
λόγος κρασί, είχε χρεωθεί… 24 ευρώ (8.172) δρχ. «Γιατί, δεσποινίς, τόσα
πολλά λεφτά;», ρώτησε ο φίλος μου. H κοπέλα, σήκωσε τους ώμους της. «Δεν ξέρω,
κύριε. Το ευρώ φταίει…».

Το ευρώ, λοιπόν, ένοχο για τα πάντα! H είσοδός μας στην ΟΝΕ, που είναι μια
ιστορική κατάκτηση, πλασάρεται στον κοσμάκη, από την πανελλήνια αισχροκέρδεια,
ως φοβερή οπισθοδρόμηση, που πλήττει καίρια τα πορτοφόλια μας! Χίλιες φορές
καλύτερα, δηλαδή, η παλιά εποχή, της δραχμής, των… δηναρίων, των λέβα και
των κρυμμένων δολαρίων στις φόρδες των σακακιών! Σαν δεν ντρεπόμαστε λιγάκι!

Με γκρίνια άρχισα, αλλά πώς να γίνει διαφορετικά; Οι καιροί την απαιτούν…