ΓNΩMH Tείχη χωρίς σύνορα

Αν υπάρχει ένας άτεγκτος κανόνας που να έχει διαμορφώσει την ιστορία
των αραβο-ισραηλινών σχέσεων, αυτός είναι ο κανόνας των μη επιθυμητών
συνεπειών. Το Ισραήλ, για παράδειγμα, παλεύει ακόμα με όλες τις αθέλητες
συνέπειες της νίκης του το 1967. Σήμερα, χτίζει φράχτη γύρω από τη Δυτική Όχθη
προκειμένου να αποθαρρύνει τους βομβιστές αυτοκτονίας. Έχοντας, ωστόσο,
εξετάσει το ζήτημα αυτό διεξοδικά, είμαι έτοιμος να κάνω μια πρόβλεψη: Θα
είναι η μητέρα όλων των αθέλητων συνεπειών.

Αντί να δημιουργήσει το περίγραμμα μιας λύσης δύο κρατών, το τείχος αυτό θα
σκοτώσει την ιδέα αυτή για τους Παλαιστινίους και θα τους κάνει, με τον καιρό,
να απαιτήσουν αντ’ αυτής μια λύση ενός κράτους – εντός του οποίου οι ίδιοι και
οι Εβραίοι θα έχουν ίσα δικαιώματα. Και καθώς έως το 2010 θα ζουν στο Ισραήλ,
στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας μαζί περισσότεροι Παλαιστίνιοι Άραβες
από ό,τι Εβραίοι, ο μετασχηματισμός του παλαιστινιακού σκοπού θα είναι πολύ
προβληματικός για το Ισραήλ.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Κατ’ αρχάς, διότι ο φράχτης δεν χτίζεται πάνω στα σύνορα
του 1967. Χτίζεται επάνω σε παλαιστινιακή γη, εντός της Δυτικής Όχθης.

Επιπλέον, οι Ισραηλινοί βλέπουν από την πλευρά τους μόνο έναν φράχτη. Για τους
Παλαιστινίους ωστόσο ο φράχτης είναι μέρος ενός δικτύου που έχει μετατρέψει τη
Δυτική Όχθη σε μια σειρά κελιών. H Καλκίλια, για παράδειγμα, περιβάλλεται από
φράχτες σε τρεις πλευρές – ώστε να αποκόπτεται όχι μόνο από το Ισραήλ αυτό
καθεαυτό στα δυτικά, αλλά και από εβραϊκούς οικισμούς της Δυτικής Όχθης στα
βόρεια και τα νότια. Υπάρχει μόνο μία έξοδος, μέσω ενός ισραηλινού φυλακίου
ελέγχου, όπου οι Παλαιστίνιοι περιμένουν συχνά στην ουρά επί ώρες.

Συμμερίζομαι την αγωνία των Ισραηλινών να κρατήσουν μακριά τούς καμικάζι. Το
να χτίζουν, ωστόσο, έναν φράχτη χωρίς σύνορα και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την
αντίφαση του να έχουν Εβραίους και από τις δύο του πλευρές, απλώς θα επιφέρει
περισσότερα προβλήματα.