Ποιος πάτησε το αγκάθι

Οι κλοπές για τις οποίες κατηγορούνται τα μέλη της, είναι ένα από τα μεγάλα
αγκάθια κάθε υπερασπιστικής τακτικής που αφορά τη 17N. H βεβαιωμένη διάπραξή
τους αναιρεί όποιο «ιδεαλιστικό» στοιχείο από τη δράση της, ενώ το
παρατεινόμενο σκοτάδι γύρω από την τύχη των χρημάτων εγείρει ερωτηματικά για
τα κίνητρα και την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης. H κατηγορούσα αρχή
είχε, συνεπώς, κάθε λόγο και, σε σχέση με την πληρότητα του καταγγελτικού
λόγου, υποχρέωση να αναφερθεί σε αυτό το σημείο της δραστηριότητας της 17N και
να διερωτηθεί για τις συνέπειές του. Όμως, με μία παρέκβαση από τη νηφαλιότητα
της πρώτης ημέρας αγόρευσής του, ο αναπληρωτής εισαγγελέας έκανε χθες ένα βήμα
παραπάνω που και τον ίδιο αδικεί και την επιχειρηματολογία του εξασθενεί.

H έμμεση αλλά σαφής σύνδεση της ληστρικής λείας με τη χρηματοδότηση της
υπεράσπισης των κατηγορουμένων σηματοδοτεί μια ατυχή μετάβαση από την
περιγραφή και ανάλυση των γεγονότων στη διατύπωση αστήρικτων και πάντως
αναπόδεικτων υποθέσεων. Επιπλέον, επαναφέρει από την πίσω πόρτα ένα ζήτημα
στις σχέσεις των παραγόντων της δίκης που ελπίζαμε ότι είχε ξεπερασθεί: τη
διάκριση από τους δικάζοντες ανάμεσα στην άσκηση του υπερασπιστικού
λειτουργήματος και την πιθανή απαξία των πράξεων που περιλαμβάνει το
κατηγορητήριο.

Οι συνήγοροι υπεράσπισης έχουν ένα βαρύ και δύσκολο, όμως δικαιικά κρισιμότατο
έργο. Το διεκπεραιώνουν όπως τους επιτρέπουν οι δυνάμεις τους και όπως τους
επιβάλλει η συνείδησή τους – ο ίδιος πάντως ο αναπληρωτής εισαγγελέας
χαρακτήρισε άριστη την άσκηση των καθηκόντων τους. Δεν γνωρίζουν και δεν έχουν
λόγο να γνωρίζουν, ούτε να ενδιαφέρονται, για την πηγή από την οποία
προέρχονται τα χρήματα της αμοιβής τους. H έμμεση έστω σύνδεση συνιστά λοιπόν
γι’ αυτούς βαριά και ισοπεδωτική μομφή ηθικής φύσεως.

Το «ερωτηματικό παρά πάνω», το οποίο προς τιμήν του, αλλά καθυστερημένα,
αναγνώρισε ο αναπληρωτής εισαγγελέας, βρίσκεται εκτός των ορίων του κράτους
δικαίου. Και είναι διπλό κρίμα που αυτό το ατόπημα έγινε από το πρόσωπο στο
οποίο οφείλουμε, μέχρι στιγμής, την πιο πειστική και ψύχραιμη διατύπωση της
μομφής της Πολιτείας έναντι εκείνων που δεν τη σεβάστηκαν.