Διαστάσεις Στο κυνήγι της φάλαινας

Το κήτος πλησιάζει, ανυποψίαστο, περίεργο, σχεδόν φιλικό. Βουτάει,
ξαναβγαίνει, πλησιάζει όλο και περισσότερο. Και τότε «κουάλ!», το καμάκι
φεύγει, η ρίψη είναι ακριβείας, τα εκρηκτικά σκάνε, η θάλασσα γίνεται κόκκινη.

Αποστολή εξετελέσθη. Και η θάλασσα βάφτηκε κόκκινη

Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που κυνηγούν φάλαινες τον 21ο αιώνα; Πώς
αντέχουν αυτό το άγριο θέαμα, πώς ηδονίζονται με το μαρτύριο ενός τόσο
συμπαθούς θηλαστικού; «Για μας, οι φάλαινες είναι ένα θήραμα σαν όλα τα άλλα»
λέει στον απεσταλμένο της Ρεπούμπλικα ο Μπγιορν-Ούγκο Μπέντικσεν, που η
οικογένειά του κάνει αυτή τη δουλειά εδώ και τρεις γενιές. Ο θεόρατος αυτός
ξανθός Νορβηγός, με τα γυαλιά μυωπίας και το κασκέτο του μπέιζμπωλ, δεν
κρύβεται πίσω από το άλλοθι της επιστημονικής έρευνας, όπως κάνουν οι
Γιαπωνέζοι ή οι Ισλανδοί. «Όχι, εμείς κυνηγάμε για εμπορικούς λόγους. Το
φθινόπωρο ρέγγες, τον χειμώνα μπακαλιάρους και το καλοκαίρι φάλαινες. Βάρβαρο;
Καθόλου. Τα εκρηκτικά εξασφαλίζουν τον ακαριαίο θάνατο της φάλαινας, κι όταν
αυτό δεν συμβαίνει, την αποτελειώνουμε με μια σφαίρα. Είναι δηλαδή πιο
πολιτισμένο να κυνηγάς αρκούδες, που υποφέρουν για ώρες εκεί που κρύβονται
μέχρι να ξεψυχήσουν;».

Ο Ιταλός δημοσιογράφος δεν έχει τίποτα να αντικρούσει σε αυτό το επιχείρημα,
σε έναν μήνα οι συμπατριώτες του θα αρχίσουν να επιδίδονται στη δική τους
βαρβαρότητα. Εκείνο το «κουάλ!» όμως τον κάνει να ανατριχιάσει. Μα γιατί δεν
απομακρύνεται το δύστυχο το ζώο; Δεν οσμίζεται τον κίνδυνο; Δεν έμαθε τίποτα
ύστερα από τόσους αιώνες; Εκατό μέτρα, πενήντα, τριάντα. «Κουαλ!». Τα
εκρηκτικά ξεσχίζουν το τρυφερό κρέας του τεράστιου θηλαστικού, ο επιθανάτιος
ρόγχος του κρατά λίγα λεπτά, η αποστολή στέφθηκε από επιτυχία. Ας μη
στενοχωριούνται οι οικολόγοι, δεν είναι παρά μία από τις 107.000 φάλαινες που
κολυμπούν στη θάλασσα της Νορβηγίας, και η ποσόστωση για φέτος είναι μόλις 711
φάλαινες, ούτε ένα τοις εκατό. Ο Μπγιορν-Ούγκο γκρινιάζει, στο φαλαινοθηρικό
του αντιστοιχούν μόλις 20 κομμάτια, κι αυτό είναι το 18ο, σε λίγο πρέπει να
σταματήσει. «Υποστηρίζω κι εγώ τα δικαιώματα των ζώων, αλλά όλων των ζώων.
Ξέρετε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια φάλαινα κι ένα γουρούνι; Ότι η
φάλαινα κολυμπά ελεύθερα μέχρι τον θάνατό της, ενώ το γουρούνι υποφέρει σε ένα
χοιροστάσιο. Μπορεί για σας να είναι ταμπού, αλλά για μένα μια φάλαινα δεν
είναι πιο ιερή από μια αγελάδα ή μια γαλοπούλα».

Τα λόγια του διακόπτονται από μια ακόμη κραυγή. «Κουάλ!». Το πλήρωμα παίρνει
θέσεις, μα τούτη η φάλαινα είναι πονηρή, δεν πλησιάζει, κάνει ελιγμούς, λες
και θέλει να εμπαίξει τον Μπγιορν-Ούγκο και τους συντρόφους του. Εμφανίζεται
εκεί που δεν την περιμένουν, κι εκείνοι εκνευρίζονται, αλλά δεν ρισκάρουν να
ρίξουν το καμάκι με τα εκρηκτικά, κοστίζει πάνω από 400 ευρώ, δεν μπορούν να
το σπαταλήσουν. «Αυτή τη φορά νίκησε η φάλαινα» λέει ο κυνηγός. «Όμως του
χρόνου θα πάρω τη ρεβάνς, δεν την ξεχνάω εύκολα, να είσαι σίγουρος».