ANAΛΩΣIMA Σκυλίσια κατάθλιψη

Τελευταίο από όλα τα μέλη της οικογένειας γύρισε το σκυλάκι στο διαμέρισμα.
Ύστερα από δύο μήνες που πέρασε το καλοκαίρι σε σπίτι με κήπο, ήρθε εδώ και
μεταμορφώθηκε σε χαλί. Από κει που τριγύριζε και γάβγιζε και έπαιζε και
μασούσε παπούτσια, έπεσε σε κατάθλιψη, χώθηκε κάτω από ένα τραπέζι κι ούτε
πίνει ούτε τρώει. Μας κοιτάζει πολυάσχολους με παραπονεμένα ματάκια και μας
γεμίζει τύψεις για τη σκυλίσια ζωή στην πόλη. Μου θυμίζει τα παιδικά μου
χρόνια κάθε φθινόπωρο. Έτσι ήμουν κι εγώ όταν τέλειωναν οι διακοπές, δεν
μιλούσα σε άνθρωπο από τη στενοχώρια, για καμιά βδομάδα τουλάχιστον. Τα
σημερινά παιδιά, ευτυχώς, έχουν τόσα να κάνουν. Τηλεόραση, κομπιούτερ, πλέι
στέισιον, τα σπίτια είναι μαγικές σπηλιές με θησαυρούς. Έχει εξοπλιστεί η ζωή
στα λίβιγκ ρουμ με κάθε αντίδοτο κατά της βαρεμάρας, δεν προλαβαίνουν να
κλείνουν τη μία οθόνη και ν’ ανοίγουν την άλλη, δεν προλαβαίνουν να πατάνε
κουμπιά. Ακόμα και στο στενό πεζοδρόμιο βρίσκουν να παίξουν με πατίνια και
σκέιτ, χώρια που οι σημερινοί γονείς ασχολούμαστε οργανωμένα με τη διασκέδασή
τους, ενώ οι δικοί μας ούτε το σκέπτονταν. Μια χαρά λοιπόν επιστρέφουν τα
παιδιά, ξεκούραστα και ορεξάτα. Οι μεγάλοι μεγαλώσαμε, ταιριάζουμε στην πόλη.
Μόνο το σκυλάκι παθαίνει κατάθλιψη, κι έτσι όπως το βλέπω να περνά τη μέρα με
το σαγόνι στο πάτωμα, περιμένοντας πότε θα δεήσουμε να το βγάλουμε βόλτα, με
πιάνει θυμός. Λες και θα ‘πρεπε το ζωντανό να βρει να κάνει κάτι
εποικοδομητικό στην πόλη, όπως όλοι μας, σπορ, μπαλέτο γαλλικά, μαθήματα,
γυμναστική, ψώνια. Ή λες κι ένα κομμάτι μέσα μου είναι ακόμα σε σκυλίσια
κατάθλιψη λόγω φθινοπώρου.