ΓNΩMH Aς είμαστε ρεαλιστές

Στις αποχαιρετιστήριες δηλώσεις του, ο Αμπού Μάζεν κατηγόρησε τον Αραφάτ ότι
τον μαχαίρωσε πισώπλατα, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ότι τον πρόδωσαν πολιτικά, τον
αραβικό Τύπο ότι τον χλεύασε. Δεν είπε όμως ούτε μια λέξη αυτοκριτικής. Ούτε
μια λέξη για το ότι απέτυχε να αφοπλίσει τους εχθρούς τής ειρήνης. Μπορεί
βέβαια να επικαλεστεί το γεγονός ότι και ο Αριέλ Σαρόν δεν διέλυσε τους
εβραϊκούς οικισμούς. H διαφορά τους είναι ότι ο Σαρόν δεν διανοήθηκε καν ποτέ
να υποβάλει την παραίτησή του. Και αρκείται να επαναλαμβάνει ότι δεν συνομιλεί
με τον Αραφάτ και τους δικούς του. Όμως δεν είναι δουλειά των Ισραηλινών να
αποφασίζουν ποιοι είναι οι ηγέτες των Παλαιστινίων, όπως δεν είναι δουλειά των
Παλαιστινίων να επιλέγουν τους Ισραηλινούς εταίρους τους στις
διαπραγματεύσεις. H πιο απλή και άμεση απάντηση σε αυτή την τραγωδία είναι
μία: η Παλαιστίνη στους Παλαιστινίους και το Ισραήλ στους Ισραηλινούς. Ο
Αραφάτ να δηλώσει απερίφραστα ότι το κράτος του Ισραήλ είναι το σπίτι των
Εβραίων και ταυτόχρονα ο Σαρόν να δηλώσει ότι το παλαιστινιακό κράτος πρέπει
να γίνει το σπίτι ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού.

Απόσπασμα από άρθρο του Ισραηλινού συγγραφέα Αμός Οζ που δημοσιεύθηκε
στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα»