ANAΛΩΣIMA Οι καθρέφτες που σπάγαμε

Πέντε μήνες φυλάκιση για τα ρεμπέτικα τραγούδια. Άλλοι πέντε «επί πορνογραφία»
για τα «Καλιαρντά». Επτάμηνη φυλάκιση για το ποιητικό κείμενο «Σώμα». Κατόπιν
αυτών ο Ηλίας Πετρόπουλος εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και δεν ξαναγύρισε ποτέ να
μείνει εδώ. Ίσως να ήταν βαρετός ο ρόλος τού διαρκώς προκλητικού με τον οποίο
τον είχαμε καπελώσει. Θα αλλάζαμε άραγε εικόνα, αν είχε μπει στον κόπο να
μετακομίσει στην Αθήνα και να συνεχίζει να εκδίδει τις μελέτες του; Πόσο άραγε
έχει αλλάξει η ελληνική κοινωνία από τα χρόνια που ο Πετρόπουλος καταδικαζόταν
μόνο και μόνο επειδή κατέγραφε, κατέτασσε, ονόμαζε και τακτοποιούσε,
ταξινομούσε και εξέδιδε βιβλία για το περιθώριο, κοινωνικό ή καλλιτεχνικό;
Χώρα σεμνότυφη υπήρξαμε ή ήταν απλώς η λαχτάρα μας να ανέβουμε κοινωνικά και
να ξεχάσουμε το παρελθόν, να αγνοήσουμε το περιθώριο; Για να καταλάβουμε τι
είδους δουλειά έκανε ακριβώς ο Πετρόπουλος, χρειάστηκε ο ορισμός ενός Γάλλου,
του Λακαριέρ, όπως τον διαβάζω στα «NEA» της Παρασκευής από τον Μανώλη Πιμπλή:
Εθνολόγος, συλλέκτης, μελετητής. Κι έχουμε ακόμα τόσα πράγματα που μας
διαφεύγουν στο παρελθόν και στο παρόν μας. Τόσες καταστάσεις και γλώσσες και
συνήθειες που αξίζουν καταγραφή και συλλογή και αποδελτίωση και
συνειδητοποίηση. Μας λείπουν τόσο μουσεία, βιβλία, κατάλογοι και κυρίως η
απόφαση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Θα μπορούσε να είναι πρύτανης ενός
Πανεπιστημίου ο Πετρόπουλος και να καθοδηγεί δραστήριες ομάδες φοιτητών που θα
κυνηγούσαν σε πόλεις και ύπαιθρο τις εκδηλώσεις του παρελθόντος, τις
μεταμορφώσεις του παρόντος. Δεν πρόλαβε εκείνος ή δεν αρχίσαμε εμείς να
καταλαβαίνουμε τις ανάγκες μας. Σήμερα δεν θα έμπαινε κανείς φυλακή για
τέτοιες μελέτες. Αναγνώριση θα κέρδιζε όμως;