ANAΛΩΣIMA Kαλό χειμώνα

Αχ, όχι, μην την πεις ακόμα αυτή την ευχή, μου λένε οι φίλες μου, μόλις τις
ξανασυναντήσω, μόλις ανοίξω το στόμα να εκφράσω ευνοϊκές σκέψεις για το άμεσο
μέλλον. Όχι, δεν θέλουν να ακούσουν για χειμώνα. Αργεί ακόμα ο χειμώνας,
αργεί. Δεν βλέπεις το καλοκαίρι που δε λέει να φύγει; Το περιποιούμαστε τόσο
που καλόμαθε, εγκαταστάθηκε στη ζωή μας, άραξε στην πολυθρόνα μας, δεν πάει
πουθενά, εδώ θα μείνει. Μην αναφέρεις τον χειμώνα, θα τον φέρεις κοντύτερα και
δεν τον θέλουμε καθόλου. Ούτε να τον βλέπουμε ούτε να τον ακούμε. Καλό
χειμώνα, επιμένω ωστόσο, γιατί τι νόημα έχει να μη φεύγει το καλοκαίρι όταν η
άδεια έχει τελειώσει πια; Τι νόημα, όταν ανοίγουν τα σχολεία και πρέπει να
προσαρμόσεις τα παιδιά στο ωράριο εντατικής εργασίας που τα περιμένει ύστερα
από τεμπελιά που χτύπησε τα όρια βαρεμάρας; Αφού γυρίσαμε εμείς εδώ, ας φύγει
πια το καλοκαίρι, να βρούμε τον χώρο τον ελάχιστο και τον χρόνο τον στοιχειώδη
να συναντηθούμε φέτος. Να εισχωρήσει κάπου στο φορτωμένο πρόγραμμα η απόφαση
για επιβεβαίωση της φιλίας. Να είναι τόσο καλός ο χειμώνας που να σηκώσετε μια
μέρα το τηλέφωνο και να ειδοποιήσετε ότι κανονίστηκε το πράγμα και μόνο εμένα
περιμένετε. Είμαστε εδώ. Μένουμε εδώ. Αφού αφήσαμε τα ταξίδια τώρα και
μαζευτήκαμε στην πόλη μας, αερίσαμε τα κλειστά διαμερίσματα, μετράμε τις
δυνάμεις και τις αντοχές μας. Στοίχιση, ανασύνταξη, και άνοιγμα της ατζέντας.
Να βρισκόμαστε εύχομαι κυρίως. Και να ομολογούμε μεταξύ μας τι καλά πράγματα
βρίσκουμε στη ρουτίνα του χειμώνα, του μεγάλου αυτού μοντέρνου και ζεστού
χειμώνα. Αφήστε με να ευχηθώ.