H Σαμοθράκη της ομορφιάς

Οι κυρίες Κατερίνα Παπαγεωργίου και Ιωάννα Πετροπούλου γράφουν:

«Το ονόμασαν νησί των Μεγάλων Θεών των Καβειρίων Μυστηρίων. Με το άγαλμα της
Νίκης να κοσμεί αιώνες τώρα το Μουσείο του Λούβρου. Ο λόγος για την πανέμορφη
Σαμοθράκη. Το νησί με την παρθένα, άγρια βλάστηση. Και το Φεγγάρι, στην
υψηλότερη κορυφή του Αιγαίου, να έχει συμπεριληφθεί τελευταία στο ευρωπαϊκό
ορειβατικό μονοπάτι. T’ ατέλειωτα πλατανοδάση της φθάνουν ώς την άκρη του
γιαλού. Και τα πλούσια νερά της διασχίζουν τα θεοβάδιστα βουνά και δημιουργούν
εντυπωσιακούς καταρράκτες και δροσερές βάθρες (φυσικές πισίνες). Εκτός των
άλλων, η μεσογειακή φώκια και η χελώνα Καρέτα – Καρέτα βρίσκουν κι αυτές
καταφύγιο στα γαλαζοπράσινα, καθάρια νερά της.

Το φανερό, μα κυρίως το κρυφό κάλλος της Σαμοθράκης θα το ανακαλύψει κανείς
είτε περπατώντας μέσα στα δάση της, αφού φθάσει μέχρι κάποιο σημείο οδικώς,
είτε ακτοπλοϊκώς, παίρνοντας ένα από τα δύο περιηγητικά σκάφη που διοργανώνουν
ημερήσιες εκδρομές. Σκοπός των εκδρομών αυτών είναι ο επισκέπτης να γνωρίσει
τ’ απόκρυφα και γοητευτικότερα σημεία του ιερού νησιού. Όμως εκείνο που η φύση
δώρισε σ’ αυτόν τον ξεχωριστό τόπο κάποιοι ντόπιοι δεν είναι σε θέση να το
εκτιμήσουν. Και αντί να βοηθούν στην ανάδειξη του νησιού τους, μάλλον το
βλάπτουν με την απερίγραπτη συμπεριφορά τους».

Οι επιστολογράφοι στη συνέχεια αναφέρονται στον τρόπο – τον οποίο και
καταγγέλλουν – που γίνεται ο γύρος του νησιού από ιδιοκτήτη τουριστικού
σκάφους, καθώς και στην απαξιωτική του συμπεριφορά προς τους τουρίστες.