Πολιτική δολοφονία, βολικές εξηγήσεις…

Ως και την επαναστατική φλόγα των «Pink Floyd» (που δεν άκουγε στα νιάτα του) ανακάλυψε ο Μάρκο Μπελόκιο, χάρη στην ταινία του για τη δολοφονία του Άλντο Μόρο «Buongiorno, notte»

H φετινή Μόστρα αποκάλυψε δύο πράγματα: Την επιστροφή του κινηματογράφου στην
πολιτική και την επιστροφή των Ιταλών στον πολιτικό κινηματογράφο. Όχι σ’
αυτόν που ξέραμε. Του ’50 και του ’60. Αλλά στον «άλλο». Τον σημερινό. Των
μετανοημένων άτακτων παιδιών. Της εποχής του Μπερλουσκόνι. Όπως ακριβώς ο Κον
Μπετίτ «φτύνει» στον αριστερό του «τάφο», έτσι και ο Μάρκο Μπελόκιο. Με την
δολοφονία του Άλντο Μόρο. Και κόβω τον σβέρκο μου για ένα πράγμα. Αν η ταινία
του «Buongiorno, notte» (Καληνύχτα, μέρα) δεν φύγει αύριο με τον Χρυσό Λέοντα
ή κάποιο μεγάλο βραβείο, θα πέσουν όλοι οι Ιταλοί να κατασπαράξουν τον 91χρονο
πρόεδρο της Επιτροπής, Μάριο Μονιτσέλι!

Μα η ταινία σας είναι εντελώς πολιτική…

Μπελόκιο: «Καθόλου. Είναι μια συναισθηματική τραγωδία».

Ένα λεπτό πριν απ’ αυτή την «ιδιωτική» στιχομυθία που είχα μαζί του, η αίθουσα
Τύπου αποθέωνε τον 64χρονο Μάρκο Μπελόκιο. Είκοσι πέντε χρόνια έπειτα απ’
αυτόν τον αποτρόπαιο φόνο, η Ιταλία αισθάνθηκε ανακούφιση. Ο Μπελόκιο
προσφέρει την πιο βολική εξήγηση. Με μελοδραματική, ιταλική σάλτσα.

Στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου είχε βρεθεί το πτώμα του δολοφονημένου από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες» Ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο

Ο Άλντο Μόρο ήταν ένας σοβαρός και έντιμος πολιτικός. Οι εκτελεστές του ήταν
φανατικοί και… άμυαλοι. Αλλά ξέρετε δεν φταίνε τόσο αυτοί, όσο τα ιδεολογικά
άχυρα που «σκότωσαν» τη λογική τους. Ο Μαρξ, ο Έγκελς, ο Λένιν, η Ρωσία.
Φυσικά φταίει και ο Πάπας, η Χριστιανοδημοκρατία και το πολιτικό κατεστημένο.
Αλλά εν τέλει για το περίστροφο των «Ερυθρών ταξιαρχιών» φταίει το…
προλεταριάτο. «Γιατί», λέει ένας από τους αθώους ήρωες, «αν εμείς οι άνθρωποι
αξιοποιούσαμε όλες τις δυνατότητές μας, τότε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος». Με
λίγα λόγια, είσαι φτωχός; Φταις. Κοίτα πιο βαθιά μέσα σου. Αν δεν κάνω λάθος
τα ίδια δεν λέει και ο σινιόρ Μπερλουσκόνι;

Το αποτέλεσμα αυτού του περίτεχνου κουκουλώματος ήταν το… κουκούλωμα.
Επί 45 λεπτά ουδείς, μα ουδείς Ιταλός άρθρωσε μισή ερώτηση με πολιτικό
περιεχόμενο. Απίστευτο. Τόσο που αισθάνθηκα πως όλα τα φαντάστηκα. Πως αντί
για Μόρο, αναρχικούς, τρομοκράτες και πολιτικούς, είχα δει ένα ερωτικό δράμα
με μουσική υπόκρουση Πινκ Φλόιντ, Σούμπερτ και Βέρντι. E, λοιπόν, θ’ άξιζε να
τρίψει κανείς στη μούρη του ντοτόρε Μπελόκιο, τις δικές του αναρχικές απόψεις.
Να ξέρετε. Χίλιες φορές η συνέπεια και η σοβαρότητα ενός φιλελεύθερου Βρετανού
από την ευελιξία του συνταξιούχου αριστερού!

«M’ ενδιαφέρει το προσωπικό δράμα»

Στο τέλος έμπλεος αποριών έσπευσα «ιδιωτικώς» στον ντοτόρε Μπελόκιο.

Μα οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» μισούσαν την κομμουνιστική γραφειοκρατία…

«Δεν μ’ ενδιαφέρει η πολιτική, αλλά το προσωπικό δράμα».

Μα υπάρχουν πρόσφατες αποκαλύψεις για τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών.

«Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιος φταίει κι αν πίσω απ’ όλα αυτά κρύβονται η KGB και η
CIA».

Μα τι στο καλό τον ενδιαφέρει; Τα δάκρυα; Πολύ αργά. Στερνή μου γνώση να σε
είχα πρώτα!