ΠITEP ΔIAMANTHΣ «Aς πάμε όλοι στο Διάστημα ώς το 2005»!

«Είναι επικίνδυνο να πετάς στο Διάστημα, αλλά το ίδιο ισχύει για το αεροπλάνο, το αυτοκίνητο και το ποδήλατο… Μιλάμε για εξερεύνηση, που δεν γίνεται χωρίς ρίσκο. Κι εγώ είμαι πρόθυμος να το αναλάβω», λέει στα «NEA» ο Πίτερ Διαμαντής

«Το Διάστημα είναι το πάθος μου. Είναι αποστολή ζωής. Το κατάλαβα όταν ήμουν
εννέα ετών. Ήμουν ένα ντροπαλό παιδί με έφεση στα μαθηματικά. Μια μέρα, ο
φίλος μου ο Κένι παρουσίασε στην τάξη μια εργασία για τους πλανήτες. Τότε
εκτυλισσόταν το δράμα του “Apollo 13”. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά εκείνη τη
στιγμή αισθάνθηκα ότι δεν υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό από την εξερεύνηση του
Διαστήματος».

Γεννημένος στο Μπρονξ από Μυτιληνιούς γονείς, ο Πίτερ Διαμαντής ήθελε να γίνει
αστροναύτης. Για να πραγματοποιήσει το όνειρό του πήρε πτυχίο στην Ιατρική και
τη Μηχανολογία από το MIT και το Χάρβαρντ. «Τότε ο Μπάιρον Λίχτενμπεργκ, που
ήταν ειδικός, μου είπε: “Για να μπορέσεις να πετάξεις, πρέπει να
συμπεριφέρεσαι καλά, να κάνεις ό,τι σου λένε και να ακολουθείς τους κανόνες.
Αν είσαι τυχερός, μπορεί να σου δώσουν δυο αποστολές στα δέκα χρόνια καριέρας.
Ίσως και καμία”…», θυμάται, μιλώντας στα «NEA».

Κατάλαβε ότι δεν θα γινόταν καλός αστροναύτης, γιατί, όπως λέει, «δεν είμαι ο
τύπος που συγκρατεί τη γλώσσα του». Αφού στα φοιτητικά του χρόνια είχε
κατορθώσει να ιδρύσει τη SEDS (Φοιτητές για την Εξερεύνηση και Ανάπτυξη του
Διαστήματος), την μεγαλύτερη διαστημική οργάνωση στον κόσμο, συνειδητοποίησε
πως μόνο μια μικρή μερίδα ανθρώπων που θέλουν να ταξιδέψουν στο Διάστημα τα
καταφέρνει, και αποφάσισε να θέσει τα θεμέλια μιας νέας βιομηχανίας στον
ιδιωτικό τομέα. Εμπνεόμενος από τον Τσαρλς Λίντμπεργκ και τη διατλαντική πτήση
που πραγματοποίησε το 1927 συμμετέχοντας σε έναν διαγωνισμό ίδρυσε το Χ Prize,
έναν διαγωνισμό για την κατασκευή και την εκτόξευση σε ύψος 100 χιλιομέτρων
ενός διαστημικού οχήματος με χωρητικότητα τριών ατόμων. Ο διαγωνισμός, με
έπαθλο 10 εκατομμυρίων δολαρίων, διοργανώνεται από το ίδρυμα Χ Prize, που
εδρεύει στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ με ιδρυτή και πρόεδρο τον Πίτερ Διαμαντή.

Στο Χ Prize ήδη συμμετέχουν εικοσιπέντε ομάδες από επτά διαφορετικές
χώρες. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες στον διαγωνισμό είναι ο Αμερικανός
εκατομμυριούχος Τζον Κάρμακ και ο ιδρυτής του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου
Amazon. com Τζεφ Μπέζος. «Θυμάμαι τι μου είχε πει ο Άρθουρ Κλαρκ: οι αληθινά
επαναστατικές ιδέες περνούν από τρία στάδια. Στο πρώτο, όλοι σου λένε ότι η
ιδέα σου είναι τρελή, ότι δεν θα πετύχει. Στο δεύτερο, οι επικριτές σου λένε
ότι μπορεί να πετύχει. Στο τρίτο, ισχυρίζονται ότι ήταν θιασώτες της ιδέας απ’
την πρώτη στιγμή», λέει ο 42χρονος Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας.

Ο Πίτερ Διαμαντής έχει μεγάλους στόχους: «Να δώσω τη δυνατότητα σε όλους να
πάνε στο Διάστημα. Σήμερα, μπορεί κανείς να πάει μόνο αν είναι από την Αμερική
και τη Ρωσία και διαθέτει 20 εκατομμύρια δολάρια». Ναι, αλλά και πάλι το
κόστος των διαστημικών πτήσεων είναι απαγορευτικό για τον μέσο άνθρωπο.
Άλλωστε, πόσοι θα είναι πρόθυμοι να ταξιδέψουν στο Διάστημα; «Οι τελευταίες
μελέτες στις ΗΠΑ έχουν δείξει ότι το 60% των Αμερικανών θα ήθελαν να πάνε στο
Διάστημα και τουλάχιστον 50.000 θα ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν 100.000
δολάρια για να το κάνουν. Εντάξει, δεν θα είναι για τον καθημερινό άνθρωπο.
Αλλά έτσι δεν ήταν και με το αεροπλάνο στην αρχή; Όταν η βιομηχανία εξελιχθεί
και ωριμάσει, η τιμή θα πέσει», απαντά.

Τα διαστημικά σκάφη που κατασκευάζονται για να κερδίσουν το βραβείο θα
πρέπει να μπορούν να μεταφέρουν τρεις ανθρώπους: τον πιλότο και δύο επιβάτες.
Μερικές από τις ομάδες, κατά τον Πίτερ Διαμαντή, θα μπορούν να φτιάξουν
διαστημόπλοια που θα είναι σε θέση να μεταφέρουν περισσότερους από δέκα
ανθρώπους.

Το Χ Prize δεν είναι, όμως, η μόνη απασχόληση του Πίτερ Διαμαντή. Εκτός από
τις πτήσεις με αεροπλάνα, τις ελεύθερες πτώσεις, τις καταδύσεις και άλλα
extrempe sports με τα οποία ασχολείται, είναι και πρόεδρος της εταιρείας Zero
Gravity, η οποία προσφέρει παραβολικές πτήσεις σε εταιρείες, επιστήμονες και
κοινό. «Οι άνθρωποι ονειρεύονται να πετάξουν, να πλέουν σε μηδενική βαρύτητα.
H εταιρεία λοιπόν έφτιαξε ένα ειδικά διαμορφωμένο μοντέλο Μπόινγκ 727-200, το
οποίο προσφέρει ασφαλείς, εμπορικές πτήσεις σε μηδενική βαρύτητα. Κάθε
παραβολή προσφέρει 25-30 δευτερόλεπτα μηδενικής βαρύτητας. H πτήση
επαναλαμβάνεται από είκοσι έως σαράντα φορές, ανάλογα με τις απαιτήσεις του
πελάτη».

«Διαστημικό σεξ; Γιατί όχι;»

«Σεξ στο Διάστημα. E, και τι έγινε; Σεξ σε μηδενική βαρύτητα. Μήπως είναι
καλύτερο; Μήπως έχει πιο πολλή πλάκα; Σίγουρα, θα είναι μοναδικό και υπάρχει
πιθανότητα να μην έχει γίνει ακόμα! Με άλλα λόγια, το σεξ στο Διάστημα μπορεί
να είναι μια παρθένα περιοχή για την περιπετειώδη ψυχή», έγραφε ο Διαμαντής σε
ένα άρθρο του.

Πρόκειται, όμως, για ένα ζήτημα το οποίο η NASA αποφεύγει να συζητήσει. «Είναι
ταμπού και γι’ αυτό δεν θέλουν να το συζητήσουν. Γιατί η NASA εκνευρίζεται
τόσο με το σεξ στο Διάστημα; Όταν τους ρωτάς, σου λένε ΟΧΙ, δεν έχει γίνει!
Ίσως ναι και ίσως όχι. H απάντηση της NASA είναι ότι το να πας στο Διάστημα
είναι ακριβή και επικίνδυνη υπόθεση. Συμφωνώ. Μπορεί να πεθάνεις στο Διάστημα,
αλλά ας θυμηθούμε ότι χιλιάδες πεθαίνουν κάθε χρόνο σε αεροπλάνα, αυτοκίνητα,
ποδήλατα, περπατώντας στον δρόμο, ή στον ύπνο τους. Το πραγματικό ερώτημα
είναι: πιστεύουν στ’ αλήθεια οι φυσικοί, επιστήμονες και μηχανολόγοι ότι
κανένας από τους εκπαιδευμένους αστροναύτες τους δεν έκανε σεξ στο Διάστημα;
Το δοκίμασαν; Για την ιστορία, οι περισσότεροι αστροναύτες που έχω ρωτήσει
πιστεύουν ότι έχει συμβεί, αλλά κανένας δεν μιλάει γι’ αυτό».

«Είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το ρίσκο»

Την ώρα που η NASA βρίσκεται στο στόχαστρο μετά το τραγικό δυστύχημα του
διαστημικού λεωφορείου «Κολούμπια», όλο και περισσότεροι αναλυτές θέλουν το
μέλλον των διαστημικών πτήσεων να βρίσκεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτό,
όμως, δεν θα μειώσει τον κίνδυνο των διαστημικών πτήσεων.

«Το Διάστημα είναι ένα σύνορο. Θα είναι επικίνδυνα τον πρώτο καιρό, όπως
είναι επικίνδυνα κάθε φορά που ανοίγεις ένα σύνορο. Πάντα έτσι ήταν. Υπάρχει
ρίσκο. Οι άνθρωποι όταν ανοίγουν σύνορα ξεχνούν ότι είναι εξερευνητές και
περιμένουν να είναι ασφαλείς. Και τα αεροπλάνα στην αρχή ήταν επικίνδυνα αλλά
μάθαμε να τα κάνουμε πιο ασφαλή. Ο αριθμός θυμάτων στο Διάστημα ισοδυναμεί με
τον αριθμό των θυμάτων τα πρώτα δέκα χρόνια πτήσεων με αεροπλάνα. Άλλωστε, οι
εξερευνήσεις δεν είναι για όλους. Είναι φυσιολογικό να είναι επικίνδυνες. Το
Διάστημα είναι ένα σύνορο που αξίζει το ρίσκο ν’ ανοίξουμε. Και άνθρωποι σαν
εμένα είναι πρόθυμοι να πάρουν το ρίσκο, επειδή πιστεύουμε σ’ αυτό».