MΠ. MΠEPTΟΛΟYTΣI Όλα για πούλημα

«Οι Αμερικανοί παραγωγοί με αναγκάζουν να γίνω χασάπης του ίδιου μου του έργου», λέει ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι για την προκλητική ταινία του «Dreamers»

Μερικές ώρες μετά την προβολή της τελευταίας του ταινίας που ακόμα και ο
τίτλος της – «Dreamers», Ονειροπόλοι – είναι κομμένος και ραμμένος για
πούλημα, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι μας έλεγε πως: «Το όφειλα στον εαυτό μου,
στη γενιά μου, στη γαλλική «Σινεματέκ» (Ταινιοθήκη), στην μνήμη του διευθυντή
της του Ανρί Λανγκλουά, στους νέους σκηνοθέτες που άλλαξαν τον ρου του σινεμά,
στον Μάη του ’68».

Τουλάχιστον πλάνη. Για να μην πω προμελετημένο έγκλημα. Μόνο οι ορκισμένοι
πολέμιοι κάθε εξέγερσης και κάθε νέας γενιάς θέλουν να βλέπουν τον «Μάη» και
κάθε Μάη σαν… παρτούζα!

Μας έλεγε ακόμα πως: «Μου είναι αδύνατον να συμφιλιωθώ με την σιωπή που έχει
επικαθήσει σαν σκόνη πάνω σ’ εκείνη την εποχή, σε εκείνα τα γεγονότα. Γιατί να
μην ξεχνάμε, τα ίδια όνειρα, οι ίδιες καταστάσεις συμβαίνουν και σήμερα, στην
γενιά του 2003».

Εξοργιστικό και τουλάχιστον… πορνογραφικό. Γιατί μόνο η μνήμη ενός
συμβιβασμένου ραμολιμέντου διαθέτει την σπάνια, την εκλεκτική ικανότητα να
στρεβλώνει, να «αφαιρεί» και να ηδονίζεται με τη νοσηρότητα και την παρακμή.

Και για να μην σας τρώω τον χρόνο σας, ο Μάης του ’68 – για τον Μπ. Μπ. – δεν
ήταν τίποτε άλλο παρά τρία παιδιά, ένα διαμέρισμα, πέντε έξι κομμάτια ροκ εν
ρολ και μερικές διαδηλώσεις για την αποκατάσταση του Λανγκλουά. Ο κόσμος
καίγεται και το… χτενίζεται. Πού; Εντός διαμερίσματος. Πώς; Εξαρτάται.
Αδελφός με την αδερφή του (αλλά παρθένα η αδερφή, για να λέμε του στραβού το
δίκιο). Αλλά και αδερφή με τον Αμερικανό φίλο του αδερφού. Αλλά και ο αδερφός
μόνος να αυτοϊκανοποιείται και να «ολοκληρώνει» στην αφίσα της Ντίτριχ. Αλλά
και η αδερφή να σπεύδει στην αφίσα και να αλείφεται με το περιεχόμενο του
αδερφού της. Και στο φινάλε, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, και οι τρεις μαζί!

A, πόσο πουριτανός αδερφέ μου είσαι! Μπορεί να είμαι και να μην το ξέρω. Αλλά
σας βεβαιώ. Χίλιες φορές με την τίμια… τσόντα, αλλά ούτε μισή με την δήθεν
κουλτουριάρικη πορνογραφία. Και δεν εννοώ την πορνογραφία του σκληρού σεξ,
αλλά την άλλη του σκανδάλου, της εμπορευματοποίησης και της ολοσχερούς
εκποίησης. Δηλαδή:

Ταινία με sex, drugs and rock and roll για να «πιάσουμε» τους εικοσάρηδες.
Ταινία για τον «Μάη του ’68» για να πουλήσουμε και στους πενηντάρηδες. Ταινία
στα αγγλικά για να πουλήσουμε διεθνώς. Ταινία με αναφορές σε θρύλους (Χοκς,
Νίκολας Ρέι, Γκοντάρ, Τριφό) για να κλείσουμε το ματάκι στους σινεφίλ. Ταινία
για την επανάσταση για να τσιμπήσουν τ’ αριστερά χαϊβάνια. Ταινία με άγριο σεξ
για να θυμηθούμε το «Ταγκό» και ερωτικό τρίγωνο στην Γαλλία για να
νοσταλγήσουμε το «Ζιλ και Ζιμ». Όλα μέσα. Αλλά όσο ο πρωταγωνιστής του (ο
Μάικλ Πιτ) είναι ρεπλίκα του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, άλλο τόσο το «Dreamers»
είναι ρεπλίκα του «Ταγκό στο Παρίσι». Και όσο το στήθος της Εύας Γκριν είναι
ρεπλίκα των χυμών της Μαρίας Σνάιντερ, άλλο τόσο ρεπλίκα του εαυτού του είναι
ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.

H πρόθεση για το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε με την πρώτη δήλωσή του: «Να πω την
αλήθεια περίμενα μεγαλύτερο πυρετό, περισσότερες διαφωνίες».

Το κάνατε επίτηδες;

«H εποχή είναι που καίει. Μοιάζει με λογοκρισία. Σαν να χώσαμε τον Μάη του ’68
σε ένα ντουλάπι»

Αυτός ήταν ο Μάης;

«Μα ήμασταν νέοι. Τα θέλαμε όλα και ήμασταν λίγο απ’ όλα. Λίγο υποκρισία, λίγο
πασάλειμμα κουλτούρας, λίγη επανάσταση».

Μα τα πρόσωπα είναι κλεισμένα σ’ ένα διαμέρισμα. Μπας και πάσχετε από
κλειστοφοβία;

«Ομολογώ πως όλα αυτά προέρχονται από προσωπικές εμπειρίες. Είναι βαθιά μέσα
μου ριζωμένα. Έτσι ζήσαμε, όπως όλοι της γενιάς μου. Ξέρετε, όταν
συνειδητοποιήσεις πως ο χρόνος περνάει, τότε αισθάνεσαι σαν να κολυμπάς μέσα
σε μαρμελάδα».

Αμφιβάλλω αν θα περάσει από την λογοκρισία και θα προβληθεί ολόκληρη στις
ΗΠΑ.

«A, εδώ θίγετε ένα τεράστιο πρόβλημα. Το 1973 το “Ταγκό” προβλήθηκε σχεδόν
ολόκληρο στην Αμερική. Σήμερα υπάρχουν προβλήματα. Φαίνεται πως ύστερα από
τριάντα χρόνια αντί το αμερικανικό κοινό να ενηλικιώνεται, γίνεται όλο και
περισσότερο ανώριμο. Οι Αμερικανοί παραγωγοί εξακολουθούν να είναι
ενθουσιασμένοι, από την άλλη όμως μου διαμηνύουν πως πρέπει να παραδώσω μια
κόπια που θα περάσει από την λογοκρισία ώστε να την δουν νέοι με συνοδεία. Με
λίγα λόγια θα αναγκαστώ να γίνω χασάπης του ίδιου μου του έργου».

Παρών και ο… Μεγαλέξανδρος

Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ο Μεγαλέξανδρος του Μπαζ Λούρμαν

Απούσα η Ελλάδα από την Βενετία, παρών ο… Alexander the great. Να ‘ναι
καλά ο Αυστραλός Μπαζ Λούρμαν (σκηνοθέτης του «Μουλέν Ρουζ»), ο δεύτερος μετά
τον Όλιβερ Στόουν, που θα επιχειρήσει το μεγάλο τόλμημα. Να βάλει την υπογραφή
του κάτω από το έπος «Μέγας Αλέξανδρος». Το ρολάρισμα της μηχανής του θ’
αρχίσει σε έξι μήνες. Με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο να καβαλάει τον Βουκεφάλα
και την Νικόλ Κίντμαν ως αλαβάστρινη Ολυμπία.

Γιατί τόση καθυστέρηση;

«Για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι το καστ. Ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό
εννιάχρονο Αλέξανδρο. Με τις εξής βασικές προϋποθέσεις. Να μοιάζει του Ντι
Κάπριο, να είναι δεινός ιππέας για να καβαλήσει τον Βουκεφάλα και να είναι
ταλαντούχος ηθοποιός. Ο δεύτερος λόγος είναι τα 150 εκατομμύρια δολάρια της
παραγωγής και η τοποθεσία. Ο Ντίνο (εννοεί τον θρυλικό Ντε Λαουρέντις)
βρίσκεται ακόμα σε διαπραγματεύσεις με τις κυβερνήσεις του Μαρόκο και της
Αυστραλίας. Όποιος δώσει τα περισσότερα θα κερδίσει Ντι Κάπριο και
δημοσιότητα. Για να καταλάβετε τον χαρακτήρα του Ντίνο, όταν είδε τον
πρωθυπουργό της Αυστραλίας τον γράπωσε από τον μπράτσο και του είπε σχεδόν
προστακτικά. “Θα μου δώσεις χιλιάδες φαντάρους για κομπάρσους”».