Tο Tέταρτο κουδούνι

Το άκουσε φίλη στην Επίδαυρο, στην «Μήδεια» του Στάθη Λιβαθινού, με την
επί της ορχήστρας λιμνούλα – πισίνα όπου πλατσούριζαν οι ηθοποιοί, από
παρακαθήμενο, εκτός θεατρικού «κυκλώματος», θεατή: «Μα αυτό είναι “H λίμνη των
κύκνων!”».

Καλό, δε λέω.

Στα χαμηλά επίπεδα – στην αμηχανία μάλλον… – των τελευταίων χρόνων
κινήθηκε και το φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου. Αλλά να «βγάλει» δυο καινούργιους
πρωταγωνιστές, ποιος το περίμενε! Πολλά, πάρα πολλά χρόνια είχε να συμβεί.

Φέτος όμως και Χρήστο Λούλη, τον νεώτατο, ανάλαφρο και «γεμάτο» Ίωνα στον
«Ίωνα» της Λυδίας Κονιόρδου είχαμε, και Βασίλη Χαραλαμπόπουλο (στη
φωτογραφία), απολαυστικό, φινετσάτο Ξανθία στους «Βατράχους» του Σωτήρη
Χατζάκη και του ΚΘΒΕ είχαμε – κι ας είναι ήδη γνωστός και ήδη εκτιμάται ως
ηθοποιός.

H υποδοχή που τους έγινε, από κοινό και Τύπο, πρωταγωνιστική ήταν.

Λίγο οι πρόβες, λίγο η πρεμιέρα, λίγο η περιοδεία, καθυστερημένα
πληροφορήθηκε η Λυδία Κονιόρδου για το σχόλιο που έκανα στο «Τέταρτο Κουδούνι»
της 24ης Ιουλίου, με αφορμή συνέντευξή της αλλά και επιστολή του Σπύρου
Ευαγγελάτου, ενοχλημένου επειδή στη συνέντευξη αυτή είχε παραλείψει να
αναφερθεί στην παράσταση του «Ίωνα» – που ανέβασε φέτος η ίδια – στην
Επίδαυρο, απ’ το «Αμφι – Θέατρό» του, το ’96 αλλά και στο ότι εκείνος ήταν που
είχε πρώτος προβάλει τότε την ειρωνική – χιουμοριστική πλευρά του έργου.

Και με επιστολή της χαρακτηρίζει «δικαιολογημένη» την αντίδραση και
συμπληρώνει: «Γνωρίζω και για το ύφος της παράστασης του “Αμφι – Θεάτρου” από
την εξαίρετη μετάφραση του Σπύρου Ευαγγελάτου που είχε έκδηλο το κωμικό
στοιχείο». Για να διευκρινίσει, πάντα σεβαστική: «Πιθανώς λόγω έλλειψης χώρου
έμεινε μόνο το απόσπασμα της συνέντευξης όπου αναφερόμουν στις παραστάσεις του
Εθνικού Θεάτρου. Δεν είναι ίδιόν μου να αγνοώ τη δουλειά των ανθρώπων που
έχουν εργαστεί πάνω στο είδος με τόση αφοσίωση και δημιουργικότητα όπως ο
Σπύρος Ευαγγελάτος. Αντίθετα διδάσκομαι από την κατάθεσή τους και στηρίζω τη
δουλειά μου στη δική τους εμπειρία».

Εγώ, απ’ την αρχή το είχα γράψει… Πως ήμουν σίγουρος ότι δεν ήταν «εκ
προθέσεως» η παράλειψη.

Μήπως είναι υπερβολικό; Και βέβαια να καλέσει το Εθνικό, στο πλαίσιο
ανταλλαγής παραστάσεων, το «Θέατρο της Ρώμης» να παρουσιάσει τα
«Απομνημονεύματα του Αδριανού» απ’ το έργο της Γιουρσενάρ – τα λέω και τα
ξαναλέω για τις ξένες παραστάσεις που πρέπει να βλέπουμε.

«Σηκώνει», όμως, να «κλείσει» ολόκληρο Ηρώδειο όχι μια αλλά δυο βραδιές
– αύριο και το Σάββατο – για «ομιλούσα την ιταλικήν» παράσταση και μάλιστα,
ουσιαστικά ενός ηθοποιού – του Τζόρτζιο Αλμπερτάτσι;

Ιδεώδης χώρος το ρωμαϊκό ωδείο για το έργο, μπορεί η παράσταση να είναι
και καταπληκτική, ονόματα μεγάλα – στην Ιταλία – ο πρωταγωνιστής και ο
σκηνοθέτης Μαουρίτσιο Σκαπάρο, υπερεντατική η «προμόσιον» (που λένε), αλλά πού
θα τα βρει τα εννιά χιλιάδες άτομα για να γεμίσουν ένα τόσο μεγάλο θέατρο επί
δυο βράδια, στην Ελλάδα, την ασυνήθιστη σε ξενόγλωσσες παραστάσεις – έστω κι
αν θα υπάρχουν ελληνικοί υπέρτιτλοι;

Μακάρι να πέσω έξω…

Το «Όχι εγώ», το συναρπαστικό μονόλογο του Σάμουελ Μπέκετ, που μόλις πέρσι
ερμήνευσε στους Μονολόγους της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, σε σκηνοθεσία Ελπίδας
Σκούφαλου, η Ρένη Πιττακή – πρώτη, άλλωστε, διδάξασα το έργο στην Ελλάδα, στο
Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», το 1982, στην παράσταση «Πρόσωπα του παραλόγου»,
με σκηνοθέτη τον Μίμη Κουγιουμτζή – θα σηκώσει στους ώμους της η νεαρότατη,
ωραιότατη αλλά και με σπουδαία προσόντα Ζέτα Δούκα (στη φωτογραφία).

Στο πλαίσιο τού, καταρχάς, ερεθιστικότατου Φεστιβάλ Μπέκετ που
ετοιμάζει στην «Σφενδόνη» της η Άννα Κοκκίνου, παράλληλα με τις «Ευτυχισμένες
μέρες» του κορυφαίου του 20ου αιώνα Ιρλανδού που θα ερμηνεύσει η ίδια.

Το «Όχι εγώ» ανεβαίνει σε μετάφραση Μαρίας Σόκαλη και σε σκηνοθεσία του
πολλά υποσχόμενου Γιώργου Σίμωνα – με την ομάδα του «Νοσταλγία» ήταν που
έσκισε η Ζέτα Δούκα, την άνοιξη, στο ακραίο αλλά «φευγάτο» ανέβασμα του έργου
του Χοσέ Σάντσις Σινιστέρα «Διαστροφή και άλλες κινήσεις για το τίποτα».

H πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου.