Mε βάρκα την ελπίδα

Μέρες που είναι και πιάσανε τα μπωφόρ στα πελάγη, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να πιαστούμε από τη βάρκα της ελπίδας, οι φτωχοί τηλεθεατές, περιμένοντας να ατενίσουμε επιτέλους νησίδα καλού προγράμματος…

Είναι σύνηθες τα καλοκαίρια να φουντώνει το τηλεοπτικό παρασκήνιο. Κάθε δύο
περίπου χρόνια οι τηλεοπτικές ομάδες διαλύονται για να ανασυγκροτηθούν σε
νέους σχηματισμούς, που θα κάνουν την κάθετο εφόρμηση στο πεδίο της τηλεθέασης
τη νέα σεζόν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα τελευταία χρόνια η μάχη δίνεται στο πεδίο της
ενημέρωσης, με εξαίρεση την καταιγίδα του μπιγκμπραδερισμού, που έδωσε ώθηση
στον «ψυχαγωγικό» τομέα των δύο μεγάλων μέχρι τώρα ανταγωνιστών ANT1 και Mega
προσφέροντάς τους τηλεθέαση από μια δυσπρόσιτη μέχρι εκείνη τη στιγμή
κατηγορία κοινού, το νεανικό.

Πάντως ο ενημερωτικός τομέας παρέμεινε το σημαντικότερο πεδίο των τηλεοπτικών
μαχών.

Πριν από δύο περίπου χρόνια είχε διασπαστεί η παλιά ομάδα ενημέρωσης
του Alpha υπό τον Σταμάτη Μαλέλη, για να αναλάβει ο ίδιος μεν την ομάδα
ενημέρωσης του Star με τον Μανώλη Καψή στην παρουσίαση του δελτίου, ο δε Νίκος
Ευαγγελάτος ανέλαβε επικεφαλής του σύντομου «πειράματος» του Tempo, για να
μετατεθεί κατόπιν με το ίδιο «πείραμα» υπό μάλης στο Alter, όπου και
εγκαταστάθηκε.

Εν τω μεταξύ έκανε τη δική της επίθεση στην αγορά ενημέρωσης η NET για
να αποκτήσει τη Μαρία Χούκλη που είχε αποχωρήσει από το Mega και μαζί τον
Παύλο Τσίμα, τον Τάσο Τέλογλου, τον Κώστα Βαξεβάνη, ενώ είχε ήδη εντάξει τον
Σταύρο Θεοδωράκη στο δυναμικό της και να συγκροτήσει έτσι τη δική της ισχυρή
ομάδα. Με την Έλλη Στάη στην παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων έκανε τη δική του
επίθεση ο ANT1, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Αυτό το καλοκαίρι επανέρχεται ο Alpha δυναμικά, αποκτά τον Σταύρο Θεοδωράκη σε
επιτελική θέση στον τομέα ενημέρωσης και την Άννα Παναγιωταρέα, ενώ η ένταξη
του Νίκου Χατζηνικολάου στην ομάδα των ηχηρών ονομάτων, που παραιτείται μετά
14 χρόνια σταθερής πορείας στο Mega, δείχνει τις φιλόδοξες προθέσεις του
καναλιού να κάνει στη νέα σεζόν τη δική του αντεπίθεση.

Όλα αυτά είναι γνωστά, τα παρακολουθούμε από την αρθρογραφία των εφημερίδων,
τα καταναλώνουμε, οι απλοί τηλεθεατές περισσότερο με εκείνη την
κουτσομπολίστικη διάθεση, στην οποία έχουμε εθιστεί από το τηλεοπτικό θέαμα
και μάλλον χάσκουμε απορημένοι μπροστά στα μυθώδη ποσά που υποτίθεται ότι
διατίθενται για να συντεθούν οι ομάδες ενημέρωσης και που προσθέτουν το
μυθιστορηματικό, σαπουνοπερικό ενδιαφέρον στην κινητικότητα των προσώπων.

Ωστόσο αυτό που περιμένουμε κάθε φορά και αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το
τελικό προϊόν.

Στην πραγματικότητα η «αγορά τηλεθέασης», δηλαδή εμείς οι τηλεθεατές,
είμαστε η περίφημη «πίτα» με συγκεκριμένο μέγεθος, δεδομένα όρια «ελεύθερου
χρόνου» – έχουμε ήδη αγγίξει τα ανώτατα που μπορούμε να διαθέσουμε στην
παρακολούθηση τηλεόρασης -, με διαμορφωμένες συνήθειες δυστυχώς από ένα
συγκεκριμένο μοντέλο ενημέρωσης και ακάλυπτες ανάγκες. Αυτές οι τελευταίες
αποτελούν τον αστάθμητο παράγοντα για τον σχεδιασμό των εκάστοτε εξορμήσεων
των καναλιών, που προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο των απρόβλεπτων
αντιδράσεων επιμένοντας στην εφαρμογή του ίδιου μοντέλου ενημέρωσης όλα με
μικρές παραλλαγές – η εξαίρεση της δημόσιας τηλεόρασης παρά τα θετικά
αποτελέσματα των τελευταίων χρόνων δεν μετρά ακόμη τον χρόνο και άρα τη
σταθερότητα που θα της επιτρέψει να επηρεάσει ως άλλος πόλος το ενημερωτικό
τοπίο με τα έμπρακτα αποτελέσματα ανταγωνιστικής τηλεθέασης.

Σαν «μεσαίος χώρος»

Οι τηλεθεατές με τις «ακάλυπτες ανάγκες» στον τομέα της ενημέρωσης είναι
κάτι σαν τον «μεσαίο χώρο» στην πολιτική, μια δεξαμενή της οποίας το
περιεχόμενο θα κάνει τη διαφορά αν προστεθεί στο κοινό της μιας ή της άλλης
πλευράς. Έτσι όλοι υπόσχονται ότι θα τις καλύψουν, χωρίς να είναι εφικτό όμως,
καθώς οι πιεστικές συνθήκες δεν επιτρέπουν μεγάλες αποκλίσεις από
δοκιμασμένους δρόμους και κυρίως δοκιμασμένα πρόσωπα.

H «πίτα» που θα μοιραστεί – δηλαδή εμείς – θα είναι περίπου η ίδια, τα
«κομμάτια» ενδεχομένως να αλλάξουν μέγεθος για το ένα ή το άλλο κανάλι, αλλά
το αίτημα των τηλεθεατών για την ουσιαστική διαφορά του προϊόντος που τους
προσφέρεται για κατανάλωση προς το παρόν παραμένει. Ωστόσο η ελπίδα – έτσι δεν
λένε; – πεθαίνει τελευταία.