Ο τηλε-διάλογος «πάει διακοπές»

Κορυφαία στιγμή για τη Δημοκρατία η ψηφοφορία, αυτή τη στιγμή όμως που τίθεται θέμα για το πώς αυτή θα γίνεται, η συζήτηση απουσιάζει από τα κανάλια

Είναι ενδιαφέρον το θερινό τοπίο ενημέρωσης, που είναι φανερό ότι πάσχει από
υποθερμία, ενόσω η πολιτική επικαιρότητα προσφέρει πολλές ευκαιρίες για να
συμβαίνει το αντίθετο. Βλέπουμε ότι η υπόθεση της «καυτής» ή μη ενημέρωσης του
τόπου είναι θέμα εποχικό και συνθηκών που διαμορφώνουν οι άδειες του
Αυγούστου, εκτός και αν συντρέχουν πιεστικοί λόγοι για να αξιοποιηθεί μια
εξαιρετική περίπτωση, όπως για παράδειγμα οι αποκαλύψεις για τη 17N το
περασμένο καλοκαίρι.

H αλήθεια είναι πως ένα αστυνομικό ζήτημα με άφθονη ίντριγκα και
μυθιστορηματικό παρασκήνιο, με σκοτεινές πτυχές και πολιτικοϊδεολογικές
προεκτάσεις όπως η υπόθεση της 17N είναι προφανώς πολύ πιο αξιοποιήσιμο
τηλεοπτικώς από μια συζήτηση για αλλαγή του εκλογικού νόμου, την οποία μάλιστα
το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης αρνείται να κάνει. Δεν είναι θέμα που
προσφέρει πάθος, εικόνα, καβγά, ένταση.

Μπορεί να είναι κορυφαίο για τη λειτουργία της δημοκρατίας, αλλά το μέσον που
αποφασίζει σύμφωνα με τους εμπορικούς του στόχους για το τι είναι ενδιαφέρον
και τι όχι για να το συζητούν οι πολίτες δεν έχει την ίδια γνώμη, είναι
φανερό.

Με εξαίρεση την εκπομπή του Γιάννη Λοβέρδου, που επιμένει κάθε πρωί από
την NET να αναδεικνύει την πολιτική επικαιρότητα, οι υπόλοιπες ενημερωτικές
εκπομπές έχουν υιοθετήσει το ανάλαφρο ύφος που υποτίθεται ότι επιβάλλει η
εποχή, προσπερνούν τροχάδην τα της πολιτικής για να σταθούν στα των διακοπών
και των θερινών γλεντιών, με εξαίρεση τα οικονομικά προβλήματα μισθωτών και
μεροκαματιάρηδων σύμφωνα με το ύφος της τρυφερής προστασίας όλων αυτών των
πολιτών με το αδύναμο πορτοφόλι, που έχει καθιερώσει κάνοντας σχολή, πλέον, ο
Γιώργος Αυτιάς.

H αλήθεια είναι πως η συζήτηση για έναν εκλογικό νόμο δεν είναι από τα
θέματα που θα πάθιαζαν την τηλεοπτική επικαιρότητα. Ο συγκεκριμένος ωστόσο
έχει ενδιαφέρον, καθώς δείχνει πως προσπαθεί να συγκεράσει ανάγκες όχι μόνο
του πολιτικού συστήματος, που έχει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της
δυσπιστίας απέναντι στα πολιτικά κόμματα, αλλά και ανάγκες της συνείδησης των
πολιτών. Δείχνει σημάδια ελαστικότητας ως προς το δεύτερο, ανταποκρινόμενος
κατά μία έννοια στην ατμόσφαιρα των εποχών, που για ορισμένους έχει
συναισθηματική χροιά – ψηφίζουμε δηλαδή το πρόσωπο που γνωρίζουμε, τον δικό
μας άνθρωπο -, και για άλλους χροιά συμφέροντος – ψηφίζουμε εκείνον που μας
προσέχει, εκείνον που ενδεχομένως μάς κάνει τα χατίρια ή που νομίζουμε ότι θα
μπορούσε να τα κάνει.

Όπως κι αν είναι το συνδυαστικό σύστημα που προτείνεται, έχει ενδιαφέρον για
τον διαχωρισμό των δύο ψήφων και αν κάτι τέτοιο εξυπηρετεί ανάγκες ενός
κομματικού χώρου – αυτό θα μπορούσαν να το εξηγήσουν οι κατέχοντες τα
λογιστικά των εκλογικών αναμετρήσεων, οι ικανοί να χειριστούν τους αλγόριθμους
των «κουκιών» – για μας όμως, τους απλούς πολίτες, η ιδεολογική πτυχή ενός
τέτοιου διαχωρισμού αντανακλά τις αλλαγές του τρόπου που αντιμετωπίζουμε την
πολιτική. Σαν τηλεόραση ίσως, όπου οι πιο λαμπεροί στο γυαλί, εκείνοι που μας
μιλούν με όρους θεάματος, γίνονται σταρ. Ταυτοχρόνως όμως, δείχνει και τη ροπή
προς «πιο προσωπικά» κριτήρια, την απομάκρυνση από το μαζικό και απρόσωπο που
πρότειναν οι οραματικοί στόχοι μιας παλιάς πολιτικής σχολής και τη στροφή σε
μικρές, τοπικές επιδιώξεις. Είναι μια μεγάλη συζήτηση που ενδεχομένως θα
μπορούσε να γίνει και που πνίγεται ανάμεσα στην τηλεοπτική απραξία του θέρους
και την επιμονή του κόμματος της αντιπολίτευσης «να μη συζητήσει τίποτε».

Χωρίς θεαματικά τηλεπαράθυρα, χωρίς καβγατζίδικα τοκ σόου, σε μια εποχή
που οι τηλεστάρ της ενημέρωσης λιάζονται στις παραλίες και μοιάζει να μην
μπορεί τίποτε να διαταράξει τη θερινή ραστώνη της επικαιρότητας, ένα θέμα
πραγματικά «καυτό» γλιστράει αθόρυβα για το τηλεοπτικό θέαμα. Ίσως είναι καλή
ευκαιρία να ανακαλύψουμε και εμείς οι πολίτες την ουσία του, μακριά από
τηλε-πυροτεχνήματα, στις σελίδες των εφημερίδων που κρατούν τη σημαία τις
μέρες αυτές.