ΥPΩ MANE «Προχωρώ με τη φρεσκάδα της στιγμής»

«Όλες οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας από τα καλοκαίρια που περνούσα στη Χίο είναι. Τώρα τις ξαναζώ μέσα από την κόρη μου, όταν πάμε τα καλοκαίρια στο πατρικό μου. Ξαναζώ αυτή τη λατρεία μου για το νησί» λέει η Υρώ Μανέ, που παίζει τη «Χαρτοπαίχτρα» του Ψαθά στην πατρίδα της, τη Χίο, με το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου

«H απόλυτη αναφορά μου είναι οι ελληνικές ταινίες. Ποιος ξέρει πόσο με είχε
μαγέψει τότε το ελληνικό σινεμά… Αλλά το «μικρόβιο» υπήρχε και από τους
γονείς μου. Που αγαπούσαν το θέατρο και είχαν παίξει μάλιστα, όταν ήταν στο
χωριό, σε έναν από τους θιάσους που περιόδευαν εκείνη την εποχή. Και μου
μεταγγίστηκε η αγάπη αυτή. Αλλά το είχα απωθήσει».

H Υρώ Μανέ – οι παιδικοί της φίλοι τη φωνάζουν ακόμα Αργυρώ -, Χιώτισσα – στη
Χίο γεννημένη και με γονείς Χιώτες, από τα Μαστιχοχώρια, μεγαλωμένη όμως στην
Αθήνα, στο Καλαμάκι – ξεκίνησε την πορεία της από τη Νομική Σχολή, από το
Πολιτικό Τμήμα, αλλά κατευθείαν στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου στράφηκε.
«Δεν μου έφτανε, όμως, αυτό, Κάτι με ζουζούνιζε… Και το ομολόγησα στον εαυτό
μου. Ότι θέλω να γίνω ηθοποιός». Δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του
Θεάτρου Τέχνης, περνάει και τελειώνει το καλοκαίρι του ’86.

Πρωτόπαιξε το 1984, μαθήτρια ακόμη, στον Χορό. Πρώτος της επίσημος
ρόλος στο «Φτωχέ φονιά» του Κόχουτ, πλάι στον Γιώργο Κιμούλη, με σκηνοθέτη τον
Νίκο Κούρκουλο, στο «Κάππα». H συνάντησή της με τον Λάκη Λαζόπουλο είναι
καθοριστική. Στο θέατρο πρώτα, στην τηλεόραση κατόπιν. H τηλεόραση είναι που
την κάνει γνωστή στο ευρύ κοινό.

«Στη σχολή όλο τραγωδία και δραματικά μού δίνανε», μου λέει και γελάει. Το
βλέμμα της κρατάει μια νησιώτικη τσαχπινιά και μια χαριτωμένη πονηράδα. «Αλλά
μου άρεσε πάρα πολύ η κωμωδία. Καταλάβαινα ενστικτωδώς τι είναι κωμικό».

Καθόμαστε στην καφετέρια ενός κεντρικού ξενοδοχείου. Μου μιλάει με καμάρι αλλά
και με πίκρα για τη δουλειά που ξεκίνησε η ίδια στην «Αποθήκη». «Κράτησε επτά
χρόνια. Τελείωσε άδοξα, βέβαια… Αλλά όλα κάποτε τελειώνουν». Θα αποχωρήσει
από την «Αποθήκη» πρόπερσι έπειτα από τρία έργα – μεγάλες επιτυχίες και τα
τρία -, καθιερωμένη όμως, και πέρσι θα επιχειρήσει την πρώτη προσωπική δουλειά
της στο «Αθηναΐς» με το έργο του Μπελμπέλ «Τσιγάρο στην ταράτσα». «Βγήκα
πληγωμένη απ’ όλη την ιστορία. Δεν μου έμεινε όμως κανένα κατάλοιπο. Προχώρησα
γιατί βρέθηκαν άνθρωποι που με αναζήτησαν, με πίστεψαν και με στήριξαν. Αυτό
τόνωσε την αυτοπεποίθηση και την υπευθυνότητά μου. Είπα, ας το τολμήσω!».

Φέτος το καλοκαίρι επιχειρεί να παίξει, σε περιοδεία, Ψαθά – την Αλέκα
στην πανέξυπνη «Χαρτοπαίχτρα» του, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου και με
παρτενέρ τον Γιώργο Λέφα, σε μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ανατολικού Αιγαίου της
πατρώας Χίου και της εταιρείας Motiv8.

Τι σημαίνει παίζω το 2003 ένα έργο και ένα ρόλο του 1963, δεμένα
στενά με τα ήθη της εποχής;

«Αντιμετωπίζω το έργο και τον ρόλο σαν να πρόκειται για ένα μπουκαλάκι
με άρωμα που έχει τελειώσει, αλλά θες να κρατήσεις τη μυρωδιά του και το έχεις
βουλώσει και η μυρωδιά του έχει μείνει. Αυτός ήταν ο στόχος μας. Κι αυτή η
συμφωνία μας, από την αρχή, με τον σκηνοθέτη. Προσθέτοντας στο κείμενο κάποια
σημεία από το σενάριο και καθώς η παράσταση είναι «ασπρόμαυρη», θέλησα η
αναφορά μας να είναι στην ταινία κυρίως. Ούτε με προβληματίζει ούτε με
τρομάζει να θυμίσω την ταινία. Αντιμετωπίζω το έργο με την απόλυτη ταπεινότητα
του ανθρώπου που αγαπάει κάτι και θέλει μόνο να το ζήσει και τίποτα άλλο. Δεν
έχω καμιά πρόθεση να καταρρίψω τους «μύθους». M’ αρέσει να ζω μ’ αυτούς».

«Το γέλιο είναι λύτρωση»

Έχετε το άγχος του γέλιου;

«Όχι σαν άγχος. Αλλά σαν επιθυμία. Θέλω να ακούω, χαίρομαι να ακούω το γέλιο
του κόσμου. Είναι μεγάλη χαρά. Λύτρωση. Αλλά, κακά τα ψέματα, δεν θες να
«χάνεις τα γέλια σου», που λέμε εμείς οι ηθοποιοί. Και είναι γοητευτικό να
ανακαλύπτεις, να εντοπίζεις τον τρόπο που παράγεται το γέλιο, αυτή την
«εξίσωση». Είμαι ευτυχής που έχω ακολουθήσει τον δρόμο της κωμωδίας. Χωρίς να
λέω ότι δεν θα μου άρεσε κάποια στιγμή να κάνω και κάτι άλλο. Αλλά δεν έχω
αυτό που έχουν πολλοί κωμικοί ηθοποιοί, να θέλουν να κάνουν δράμα για να
αποδείξουν ότι είναι κι εκεί καταπληκτικοί. Δεν έχω τέτοιο απωθημένο».

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας από δω και πέρα; Τι σκέφτεστε;

«Δεν κάνω προγράμματα. Σκέφτομαι κάθε φορά το τώρα. Και λειτουργώ με το
ένστικτό μου. Κάνω κάθε φορά αυτό που θα με ερεθίσει και θα διεγείρει τη
φαντασία μου. H «Χαρτοπαίχτρα» ήταν ένα όνειρό μου, ένας φόρος τιμής και μια
αναφορά στην παιδική μου ηλικία. Δεν προχωρώ με στόχους μεγαλόπνοους αλλά με
τη φρεσκάδα της στιγμής. Αυτή τη στιγμή το μόνο όνειρό μου είναι να παίξουμε
την «Χαρτοπαίχτρα» στην Ίμβρο».

INFO

H «Χαρτοπαίχτρα» που περιοδεύει παίζεται απόψε στην Καλλονή της Μυτιλήνης και
από τις 31 Ιουλίου στη Χίο.