«Iεροτελεστία» συναρπαστική

Ο Φινλανδός Τέρο Σάαρινεν εντυπωσιάζει με τη δική του συναρπαστική εκδοχή – σόλο της «Ιεροτελεστίας της άνοιξης»

Σαν… πας στην Καλαμάτα – στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της, ένα είναι
σίγουρο ότι θες: να ξαναγυρίσεις! Ξαναγύρισα λοιπόν την Πέμπτη το απόγευμα.
Μια γρήγορη βουτιά στα πεντακάθαρα νερά, στη θάλασσα του «Φιλοξένια», και
κατευθείαν στην αίθουσα του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Ο κλιματισμός της «δεν λέει»,
αλλά η «Σπουδή παραμόρφωσης» της Μεγκ Στιούαρτ, ένα κομμάτι για τρεις χορευτές
που παρουσιάζει η ομάδα της, «λέει πολλά».

Απόλυτη σιωπή, απόλυτο σκοτάδι και δύο γυμνά, κοκαλιάρικα πόδια, που
φωτίζονται από το γόνατο και κάτω, αρχίζουν να διακρίνονται αμυδρά,
αιωρούμενα. Μετά ένα πρόσωπο γυναικείο, που τα φιλάει πεταχτά. Σε λίγο θα
φανεί όλο το κορμί της γυναίκας που αγκαλιάζει λατρευτικά τα δύο πόδια και τα
ασπάζεται ενώ εκείνα την αποδιώχνουν βίαια. Στις επόμενες σκηνές, όπου τη
σιωπή διαδέχονται οι μουσικές ή μάλλον οι ηλεκτρονικοί ήχοι κι αυτούς πάλι η
σιωπή, τα σόλα δίνουν τη θέση σε ντουέτα με πρόσωπα και μέλη που
παραμορφώνονται, με δάχτυλα που χώνονται αμείλικτα, εκδικητικά σε ανοιγμένα
στόματα, και με αναφορές στις σπουδές του «καταραμένου» ζωγράφου Φράνσις
Μπέικον. Το κοινό χειροκροτεί θερμά.

Το βράδυ, στο Πνευματικό Κέντρο, η καλύτερη – για μένα – στιγμή ενός
πολύ καλού Φεστιβάλ, ίσως του καλύτερου που έχει δει η Καλαμάτα: ο Φινλανδός
Τέρο Σάαρινεν «ξαναδιαβάζει» την «Ιεροτελεστία της άνοιξης» του Στραβίνσκι
ανατρέποντάς την με το κομμάτι του «Κυνήγι». Ένα κομμάτι κατ’ εξοχήν
«πολυφωνικό» αντιμετωπίζεται ως σόλο. Γίνεται; Ναι, αν διαθέτεις τη
χορογραφική έμπνευση του Σάαρινεν και την ερμηνευτική του δύναμη. Στο ημίφως,
με ένα διάφανο ύφασμα γύρω από τη μέση του, αφημένος σε κίνηση έμπλεο
εσωτερικού πάθους, με σπαράγματα από μνήμες Νιζίνσκι ή «Θάνατου του κύκνου»,
θα «ντυθεί» ένα αιωρούμενο «σύννεφο», ένα υπέροχο ρούχο που μοιάζει με
πολύφυλλο νυφικό και με «εξέλιξη» της κλασικής «μπαλαρίνας» – της φούστας των
χορευτριών – και που αφήνει το στήθος του γυμνό και τον μεταμορφώνει σε κάτι
σαν πεταλούδα, σαν ένα έντομο αλλόκοτο. Και, δένοντας το αρσενικό με το θηλυκό
εις σάρκαν μίαν, μέσα σε καταιγισμούς φωτός, με τους «κόντρα» προβολείς
ολόγυρά του κάποιες στιγμές να μας «στραβώνουν» πέφτοντας πάνω μας, θα
αντιμετωπίσει «αντιστικτικά» τις ηφαιστειακές εκρήξεις της στραβίνσκιας
παρτιτούρας με την ακινησία και με «παγώματα» μάσκας, αφήνοντας το κορμί και
το ρούχο του να γίνουν τελάρο που πάνω του η Μαρίτα Λιούλια «ζωγραφίζει» και
«κεντάει» συναρπαστικά με βίντεο που μπλέκονται με απαράμιλλη τελειότητα. Το
σχεδόν γεμάτο θέατρο θα ξεσπάσει σε ουρανομήκη χειροκροτήματα – τα πιο έντονα
που άκουσα ώς τώρα – και σε «μπράβο».

Παρασκευή βράδυ ανηφορίζω στο Κάστρο. Στάζουμε από την υγρασία που
βαραίνει ανυπόφορα τη ζέστη. Όλο το θέατρο προσπαθεί να κάνει αέρα με ό,τι
έχει βρει. Στη σκηνή οι «Τζορτζ Πάιπερ Ντάνσες» παρουσιάζουν τις πέντε
χορογραφίες διακεκριμένων Βρετανών χορογράφων που έχουν ενώσει υπό τον τίτλο
«Επιλογή κριτικών *****». Τα «ντοκιμαντερίστικα» βίντεο από το ταξίδι τους
Αθήνα – Καλαμάτα και με τους πέντε χορογράφους να μιλούν για τα κομμάτια τους
και να τα προβάρουν έχουν χιούμορ, αλλά «καταπλακώνουν» τις χορογραφίες και
κρίνονται ως «υπερβολική δόση». Το γεμάτο – δεν είναι είδηση, είναι καθεστώς
πια, σε όλες τις παραστάσεις… – αμφιθέατρο χειροκροτεί θερμά αλλά αρκετοί
είναι οι απογοητευμένοι. Το «Torsion» του Ράσελ Μάλιφαντ, ένα ρωμαλέο ανδρικό
ντουέτο για τους επικεφαλής του συγκροτήματος Μάικλ Ναν και Ουίλιαμ Τρέβιτ,
στο δεύτερο μέρος, τους αποζημιώνει.

«Πρελούδια» της μελαγχολίας

Κυριακή απόγευμα στο ΔΗΠΕΘΕ και πάλι. Ο Καταλανός Σεσκ Γκελαμπέρτ της Ομάδας
Χορού Γκελαμπέρτ – Ατσοπάρντι, μέσα σε έναν κύκλο που σχηματίζουν δώδεκα
ιδιόμορφα γλυπτά από μέταλλο και γυαλί στο χρώμα του ρουμπινιού και με τον
Γιόρντι Κάμελ στο πιάνο σε ένα συναρπαστικό κολάζ από πρελούδια πέντε συνθετών
παρουσιάζει το σόλο του «Πρελούντις». Κίνηση «μαλακή», πλαστικότατη, προσωπικό
ύφος, εσωτερικότητα, μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας να αναδίνεται και στο τέλος το
δεύτερο, μετά τον Σάαρινεν, εντονότερο χειροκρότημα που άκουσα στο Φεστιβάλ,
από τη σχεδόν γεμάτη αίθουσα.

Στις εννέα και μισή, στο Κάστρο, η αυλαία του Φεστιβάλ πέφτει με τη χορογραφία
του επικεφαλής της, Νασέρ Μαρτέν – Γκουσέ, «Νέβερλαντ», εμπνευσμένη από τα
«Ανεμοδαρμένα ύψη» της Έμιλι Μπροντέ. Για ορισμένους η Απογοήτευση του
Φεστιβάλ, για άλλους μια χοροθεατρική δουλειά με ύφος. Το κατάμεστο θέατρο,
πάντως, χειροκροτεί. Αλλά και για όσους απογοητευτήκαμε, τι σημαίνει μια
βραδιά βαρετή μπροστά σε τόσες άλλες συναρπαστικές;

Το 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας τελείωσε. Ζήτω το 10ο!