«Δον Kιχώτης» και έξω καρδιά!

Ο Ίγκορ Ζελένσκι και την Αλίνα Στεργιανού αποθεώνονται στο φινάλε του «Δον Κιχώτη», στο Ηρώδειο

Ξεχάστε τις παρθένες που πέθαναν και «μεταλλάχθηκαν» σε Ουίλις και
ανασταίνονται τη νύχτα και παίρνουν μαζί τους παράτολμους ερωτευμένους
πρίγκιπες.

Ξεχάστε τις μαγεμένες κόρες που μάγος κακός τις έχει μεταμορφώσει σε κύκνους.

Ξεχάστε τις πριγκιποπούλες που τις καταριούνται στρίγγλες μάγισσες να
τρυπήσουν το δαχτυλάκι τους στο αδράχτι και να κοιμηθούν τον ύπνο τον αιώνιο.

Ξεχάστε τους βάρβαρους κουρσάρους, ξεχάστε και τους τραγικούς
ερωτευμένους της Βερόνας, την Ιουλιέτα και τον Ρωμαίο.

«Δον Κιχώτης»! Και έξω καρδιά! Το μπαλέτο σε μουσική του Λούντβιχ
Μίνκους που επέλεξε για τη φετινή εμφάνισή του στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών, το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Ο Ίγκορ Ζελένσκι, ο σπουδαίος Ρώσος χορευτής, που φαίνεται να τα έχει «βρει»
για τα καλά με τη Λυρική, εκλήθη και πάλι και επανήλθε στην Αθήνα για να
χορογραφήσει τον «Δον Κιχώτη» κατά Μαριούς Πετιπά, ο οποίος έχει υπογράψει το
1869 την πρώτη χορογραφία, αλλά και για να χορέψει τον πρώτο ρόλο, του Μπαζίλ.

Διότι μη νομίσετε ότι ο αείμνηστος Πετιπά χορογράφησε τους κύριους «άξονες»
του αριστουργήματος του Θερβάντες… Πιστός στη μεταρομαντική εποχή του, ένα
επεισόδιο από το μυθιστόρημα έχει επιλέξει να μεταφέρει αναδεικνύοντας σε
βασικά πρόσωπα τον κουρέα Μπαζίλ και τη χωριατοπούλα Κίτρι. Ενώ ο Ιππότης της
Ελεεινής Μορφής και ο «ακόλουθός» του της συμφοράς Σάντσο Πάντσα δεν είναι
παρά δευτερεύοντα πρόσωπα.

Όπου, λοιπόν, η Κίτρι είναι ερωτευμένη με τον Μπαζίλ αλλά ο ταβερνιάρης –
πανδοχέας πατέρας της, ο Λορέντσο, θέλει να τη δώσει στον ευγενή – πλην όμως
βλάκα – Γκαμάσο. Οπότε, με την εμφάνιση στο χωριό του «παράξενου ζευγαριού»
Δον Κιχώτη – Σάντσο και ενώ ο «ιππότης» εκλαμβάνει την όμορφη Κίτρι ως την
Δουλτσινέα των φαντασιώσεών του, το ζευγάρι, εν μέσω γλεντιών και χορών, το
σκάει. Διότι η Κίτρι ούτε Ζιζέλ είναι ούτε Οντέτ, να κάτσει να σκάσει, και να
τρελαίνεται και να πεθαίνει… Είναι κορίτσι του κεφιού, αλέγρο.

Σε καταυλισμό Τσιγγάνων βρίσκονται, στη δεύτερη πράξη, οι ερωτευμένοι και να
πάλι οι χοροί. Αλλά να και ο Δον Κιχώτης που ορμάει στους ανεμόμυλους γιατί
τους περνάει για κακούς γίγαντες, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Μέσα στη
θολούρα του ονειρεύεται Δρυάδες – και δώστου πάλι οι χοροί και ένα «λευκό»
ιντερμέδιο… Όσο για τον Μπαζίλ και την Κίτρι, όταν καταφθάνουν οι διώκτες
τους το σκάνε και πάλι.

Στην τρίτη πράξη το ζευγάρι ανακατεύεται μέσα στο πλήθος που είναι μαζεμένο
έξω από το πανδοχείο και γιορτάζει – εκεί να δείτε χοροί! Ο Λορέντσο εντοπίζει
την Κίτρι, την αρπάζει απ’ το μαλλί και την παραδίδει στον επίδοξο γαμπρό
Γκαμάσο. Αλλά, ο Μπαζίλ, ο πονηρός, κάνει πως μαχαιρώνεται και «ετοιμοθάνατος»
εκφράζει την τελευταία του επιθυμία; να παντρευτεί την Κίτρι του. «Θα πεθάνει
που θα πεθάνει», σου λέει ο πεθερός, «ας δώσω την ευχή μου. Τι έχω να χάσω;».
Αμ δε! Όρθιος ο Μπαζίλ και σκάει ένα φιλί στον εμβρόντητο Λορέντσο που δεν
μπορεί πια να κάνει πίσω.

Τέταρτη πράξη, και ο γάμος. Τι να σας πω για τα γλέντια και τους χορούς –
ανάμεσά τους και το περιβόητο, αβανταδόρικο πα ντε ντε. Τέλος καλό, όλα καλά
και ο Δον Κιχώτης «την κάνει» γι’ άλλες πολιτείες.

Κατάμεστο το Ηρώδειο, μεγάλη η παραγωγή της Λυρικής, να συνοδεύει ολόκληρη η
Ορχήστρα της που διηύθυνε ο Ηλίας Βουδούρης και που όσο κι αν δεν «έλαμψε»
προτιμότερη είναι από το πλέι μπακ, στριμωγμένη η παράσταση στη στενή –
«καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία…»- σκηνή – πασαρέλα του Ωδείου που τη
στένεψαν περισσότερο τα σκηνικά της Τότας Πρίτσα, αλλά το συγκρότημα, που δεν
είναι βέβαια και τα «Μπαλσόι» ή τα «Κίροφ», βρέθηκε σε καλή στιγμή και έδωσε
την καλύτερη, νομίζω, από τις κλασικές παραστάσεις που έχει κάνει τα τελευταία
χρόνια.

Ο Στράτος Παπανούσης, εξαίρετος, με στυλ, Εσπάντα η γλυκούλα Βίκυ Ισαακίδου
στη «βαριασιόν», η Βάσια Μπιζιντή – Βασίλισσα των Δρυάδων, το Ζευγάρι των
Τσιγγάνων Αγγελική Βαενά – Αντώνης Κορούτης αλλά και οι άλλοι σολίστες πήραν
πλούσιο χειροκρότημα αλλά ο Ίγκορ Ζελένσκι, πάντα κάπως ψυχρός, άψογος όμως,
σε μια εκπληκτική επίδειξη δεξιοτεχνίας και ακρίβειας, ειδικά στο τέλος, ήταν
που ξεσήκωσε το θέατρο. Πλάι του, Κίτρι, η Αλίνα Στεργιανού, κατακόρυφα
εξελισσόμενη από παράσταση σε παράσταση, έλαμψε ως χορεύτρια κλάσεως,
δικαιώνοντας την κορυφαία πια θέση της στο Μπαλέτο της Λυρικής.