Στην πισίνα με ρυθμό και χάρη

Πολλοί αρνούνται ότι η συγχρονισμένη κολύμβηση μπορεί να θεωρηθεί άθλημα, ωστόσο το θέαμα που προσφέρει ικανοποιεί αθλητικές και τηλεοπτικές ανάγκες της εποχής

Στροβιλίζεται με χάρη στο νερό, χάνεται κάτω από το γαλάζιο του πέπλο,
ξεπροβάλει αργά, με ρυθμό, ξαναχάνεται, τα χέρια φτερά, τα πόδια έξω από το
νερό, υπέροχοι τεντωμένοι αρμοί κινούνται με δική τους παθιασμένη έκφραση,
θαρρείς ανεξάρτητα πλάσματα, καθώς το κεφάλι, το κορμί έχει χαθεί στο βάθος
της πισίνας. Μια μάχη με το νερό και τον αέρα, μια μάχη με τα όρια της
βαρύτητας και εκείνα του ανθρώπινου σώματος, ένα απολαυστικό θέαμα αγώνα αυτό
της συγχρονισμένης κολύμβησης που έχει τη διπλή γοητεία της χορευτικής
αρμονίας και της δυναμικής αθλητικής άμιλλας.

Μια γοητεία που αποτυπώνεται από τον τηλεοπτικό φακό στις απευθείας
αναμεταδόσεις της ET1 από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου και προσφέρει
εκείνη την αίσθηση του αληθινού, του απολαυστικού θεάματος, που δικαιώνει
τηλεόραση και θεατή.

H αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο άθλημα ανήκει περισσότερο από οποιοδήποτε
άλλο στον κόσμο του θεάματος. Δεν είναι μόνον ο ρυθμός και η κίνηση αλλά και η
απαίτηση η ρώμη να υποταχθεί στη χάρη, χαρακτηριστικό της τέχνης περισσότερο,
της δημιουργίας και όχι του αθλητισμού.

Ίσως είναι όμως και από τα πιο ολοκληρωμένα αθλήματα για την τηλεοπτική εποχή
μας, καθώς το κοντινό πλάνο έχει προ πολλού ανατρέψει τους όρους με τους
οποίους ο θεατής παρακολουθούσε ένα αθλητικό γεγονός. H εικόνα έχει απαιτήσεις
αισθητικές, αρμονίας, ομορφιάς και οι γοργόνες της αθλητικής πισίνας τα
συγκεντρώνουν όλα.

H Γαλλίδα Ντεντιέ μοιάζει πλάσμα από υδάτινο πλανήτη, καθώς χορεύει
ανάμεσα σε νερό και αέρα, βουτώντας και ξεπροβάλλοντας, με κινήσεις τόσο
αρμονικές και ρυθμικές που θαρρεί ο θεατής πως τα δύο στοιχεία γίνονται ένα,
πανέμορφη στο κοντινό πλάνο, με την παθιασμένη της έκφραση να ακολουθεί τους
ήχους του Μότσαρτ. Μετά η Ισπανίδα Μενγκουάλ, από την ίδια φυλή υδρόβιων
εξωτικών, μάχεται με το ίδιο πάθος τα όρια του ανθρώπινου κορμιού της.

Το θέαμα έχει την απόλυτη γοητεία για τον τηλεοπτικό φακό. H σκληρότητα
της προσπάθειας είναι καλά κρυμμένη από την αρμονία των κινήσεων και την
χαμογελαστή έκφραση των κοριτσιών. Πουθενά ο μορφασμός του κόπου, ο ιδρώτας
της δύναμης που συγκεντρώνεται για να οδηγήσει στη νίκη, οι βίαιες κινήσεις
που αποκαλύπτουν την αγωνιώδη διαδρομή ώς το τέρμα. Όλα μυστικά, τα υποθέτεις,
δεν τα βλέπεις. Συστατικό στοιχείο αυτού του σύγχρονου αθλήματος άλλωστε είναι
ακριβώς αυτή η απόκρυψη. Ένας άλλος αθλητισμός, εμβληματικός θα λέγαμε όχι της
εποχής του θεάματος μόνο, αλλά και της γοητείας του διφορούμενου. Ένας
αθλητισμός υβριδικός, με χαρακτηριστικά καλλιτεχνικά και απαιτήσεις αθλητικές,
που συγχύζει τους λάτρεις εκείνης της αμιγώς αθλητικής μάχης, με τα καθαρά
χαρακτηριστικά της επιδεικτικής αρσενικής ρώμης.

Οι αθλήτριες βαμμένες σαν κινηματογραφικές ντίβες, τα κορμιά μυώδη,
μοιάζουν να κρύβουν το θηλυκό μυστικό τους, καλοστολισμένα όμως με κοστούμια
φανταχτερά, περιμένουν το νερό για να αποκαλύψουν την μαγεία της γυναικείας
χάρης, το απόλυτο στοιχείο της θηλυκότητας, εκρηκτικό, μέσα στη θεαματική
πειθαρχία και δύναμη των μυώνων τους. Όλα συμβαίνουν εκεί στα λίγα λεπτά του
χορευτικού αθλήματος, η απόλαυση του αγώνα, του ρυθμού και της δύναμης, η
συγκίνηση από την αισθητική τελειότητα.

Όσο για την ένταση, αυτό το διεγερτικό του τηλεθεατή, είναι αλήθεια πως
απουσιάζει από το θέαμα, αλλά είναι το μυστικό της απόλαυσης που προσφέρει.
Την διακρίνουμε μόνο στο πρόσωπο των αθλητριών, όταν παίρνουν πια την
ανθρώπινη μορφή τους βγαίνοντας από την πισίνα και λαχανιασμένες περιμένουν
την βαθμολογία των κριτών. Για εκείνες αυτό είναι το νόημα του αγώνα τους, για
μας είναι μόνο η επιβεβαίωση του βαθμού απόλαυσής μας, που επιτέλους, όμως,
την αισθανθήκαμε μπροστά στη μικρή οθόνη.