Tο Tέταρτο κουδούνι

Άντε τώρα να βγει ο νέος ο ηθοποιός, μ’ όλο το κέφι και την ενέργεια
την εκρηκτική, και να ψάξει για δουλειά. Είναι δέκα, είναι είκοσι τα θέατρα
που του παρέχουν τα εχέγγυα μιας δουλειάς για την οποία δε θα ντρέπεται και θα
αμείβεται αξιοπρεπώς; Δεν είναι…

Και οι βόθροι της θεατρικής ζωής του τόπου να ενεδρεύουν… Βόθροι του
ψεύδους και τον διαπλοκών, όπου το γνήσιο και το πλαστό, η ίντριγκα και η
ευθύτητα, η έμπνευση και η λογοκλοπή, το Ήθος και οι ανταλλαγές κάτω απ’ το
τραπέζι, το αληθές και το ψευδέστατο, η εντιμότητα και η απάτη μπερδεύονται
γλυκά και ισοπεδώνονται.

Τι να του πεις του νέου; «Βούτα, εκεί μέσα σε θέλουν»;

Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του αγνώστου μας εδώ Βρετανού Φίλιπ
Γκούλντινγκ «Strange Lands» («Ξένοι τόποι») – A’ Βραβείο στον Διεθνή
Διαγωνισμό Θεατρικού Έργου 2001 – 2002 του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου – θα
παρουσιάσει τον χειμώνα, σε θέατρο που δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα, ο νέος
σκηνοθέτης Γιώργος Γκικαπέππας (φωτογραφία) με την ομάδα του «Κοινή Θέα», με
την οποία έχει κάνει πρόπερσι το έργο του Μάρεϊ Σίσγκαλ «Το παιχνίδι της
μέρας» και πέρσι, σε μια παράσταση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, το δυσκολότατο
«Θαλασσινό τοπίο» του Έντουαρντ Άλμπι.

Το έργο, με ήρωες μια νεαρή που κατά τη διάρκεια του γιουγκοσλαβικού
Εμφυλίου δραπετεύει από ένα στρατόπεδο προσφύγων και περιπλανιέται θέλοντας να
γυρίσει στο χωριό της, έναν Αμερικανό βετεράνο που επιστρέφοντας από έναν
πόλεμο ταξιδεύει στο πουθενά μέσα στη χώρα του ψάχνοντας; απεγνωσμένα τη
γυναίκα και τον μικρό γιο του που τον έχουν εγκαταλείψει, και μια άστεγη,
αλκοολική Αγγλίδα που ψάχνει το καταφύγιο ενός ναυαγίου, ήρωες που στο δρόμο
τους πολλούς άλλους συναντούν, ανεβαίνει σε μετάφραση Χριστίνας
Μπάμπου-Παγκουρέλη.

Στη διανομή, Ιάκωβος Μυλωνάς, Ιωάννα Παγιατάκη, Τάσος Νούσιας, Σοφία
Καραγιάννη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Πέτρος Αλατζάς, Νέστωρ Κοψιδάς, Θεοδώρα
Σιάρκου, Ηλίας Παναγιωτακόπουλος.

Πάνε δυο μήνες. Κι ακόμα διαβάζω για το «σκάνδαλο», λέει, που προκάλεσε
η κατά γενικήν ομολογίαν αποτυχημένη ταινία του Αμερικανού Βίνσεντ Γκάλο που
προβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών λόγω της, αβέρτα-κουβέρτα, σκηνής
πεολειξίας που περιλαμβάνει.

Σιγά τ’ αυγά… Τα ‘χουμε φάει εμείς αυτάαα… Με το κουτάλι. Live.
Καυτά. Και προ πολλού. Δε θυμάστε; Επί σκηνής «Αμόρε»; Στην ελληνογερμανική
συμπαραγωγή «Bad Actors»; Ναι, ντε!

Στο Εθνικό Θέατρο επανέρχεται ο Γιώργος Θεοδοσιάδης (φωτογραφία) έπειτα
από αρκετά χρόνια – δέκα θα έχουν συμπληρωθεί, όταν θα κάνει πρεμιέρα, απ’ το
«Χορεύοντας στην Λουνάσα» του Μπράιαν Φρίελ που είχε σκηνοθετήσει στο
«Κοτοπούλη», το 1994.

Ανεβάζει – δεύτερο έργο του χειμώνα στο «Κάππα» μετά την «Τέταρτη
αδελφή» του Γιάνους Γλοβάτσκι που θα κάνει ο Σλόμπονταν Ουνκόφσκι – το άπαιχτο
στην Ελλάδα έργο του Πίτερ Σάφερ «Το δώρο της Γοργόνας» – ο ίδιος το πρότεινε.

Το έργο, το οποίο για μας διαθέτει το «συν» ότι διαδραματίζεται
ολόκληρο στη Σαντορίνη με ήρωες ένα θεατρικό συγγραφέα, τη γυναίκα του και τον
γιο του απ’ τον πρώτο του γάμο, που δεν τον γνωρίζει γιατί χώρισαν με τη
μητέρα του όταν εκείνη ήταν έγκυος, έχει κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο, στην
αίθουσα «Μπάρμπικαν», στις 5 Δεκεμβρίου του ’92, απ’ τον Βασιλικό Σαιξπηρικό
Θίασο και στη συνέχεια, λόγω της επιτυχίας του, μεταφέρθηκε στο Ουέστ Εντ.

Να θυμίσω ότι ο Γιώργος Θεοδοσιάδης συνεργάζεται με τον Νίκο Κούρκουλο
ως διευθυντή του Εθνικού σαράντα τρία χρόνια μετά την τελευταία συνεργασία
μαζί του ως σκηνοθέτης με ηθοποιό, όταν ανέβασε, το 1960, για τον θίασο της
Έλσας Βεργή «Το δίλημμα του κυρίου Ρόουντς» του Γκράχαμ Γκριν, με το νεαρότατο
τότε – για τρίτη μόλις σεζόν στο θέατρο – Κούρκουλο να παίζει τον πρώτο μεγάλο
του ρόλο και να γίνεται θερμότατα δεκτός.