Eξτρίμ σπορ με έπαθλο ένα υπερθέαμα

Ο Ντάντι Τζι και ο 3D (κατά κόσμον Ρόμπερτ Ντελ Νάγια), οι δύο κεντρικοί Massive Attack, με φόντο ένα όργιο στοιχείων και πληροφοριών που περνούν ασταμάτητα πίσω τους στην οθόνη

Ο πήχυς για τις συναυλίες στον Λυκαβηττό είναι ψηλά. Όποιοι κι αν είναι
στη σκηνή, πρέπει να αποζημιώσουν το κοινό για μια εξουθενωτική, περιτειώδη
ανάβαση. Οι Massive Attack τα κατάφεραν. Βγήκαν πάνω από το κομφούζιο του
Λόφου.

Για να απολαύσεις μουσική στον Λόφο θα πρέπει προηγουμένως να έχεις
κάνει γιόγκα και διαλογισμό, να έχεις εξασφαλίσει μία κατάσταση νιρβάνα, να
έχεις συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου – και τους διπλανούς σου (κυρίως αν είναι
συνάδελφοι οδηγοί) – και αν έχεις φροντίσει να είσαι και σε άριστη φυσική
κατάσταση, τόσο το καλύτερο.

Υπερβολές; Εξαρτάται! Στον περιφερειακό του Λυκαβηττού κάνουν έργα. Σε
όλη την Αθήνα κάνουν έργα – αλλά σε όλη την Αθήνα δεν θέλουν να δουν τους
Massive Attack και να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους ταυτόχρονα.

Το ξέρει αυτό η Τροχαία; Το υποψιάζεται. Γιατί έχει στείλει ανθρώπους.
Στον Λόφο αυτοκίνητα δεν ανεβαίνουν (όσα ανέβηκαν, ανέβηκαν) – μεταξύ μας δεν
έχουν και πουθενά αλλού να πάνε. Κάποιοι απελπισμένοι τα άφησαν εκεί πάνω στα
«έργα», κάποια άλλοι πιο απελπισμένοι προσπαθούσαν να στρίψουν. Κάποιοι πάλι
άκουγαν πως παίζουν οι Massive Attack («Μαζική Επίθεση» δηλαδή) και
προετοιμάζονταν ψυχολογικά για… έκτροπα. Πού να ήξεραν πως η κομπανία εκεί
πάνω χειρίζεται με τόση γλύκα κομπιούτερ και κιθάρες που οι πιο ακραίες
κινήσεις του πλήθους θα ήταν τα λικνίσματα.

Πες ότι έφτασες. Το θέατρο είναι ήδη γεμάτο – τα εισιτήρια έχουν
εξαντληθεί -, έχεις μπροστά σου μία από τις ένδοξες εκείνες στιγμές του
Λυκαβηττού που σε λίγο, όταν όλα θα έχουν αλλάξει στον Λόφο και το θέατρο δεν
θα είναι το ίδιο πια, όλοι θα νοσταλγούν (θυμάσαι τους Violent Femmes που
άρχισε να βρέχει; θυμάσαι τον Μπι Μπι Κινγκ με τα μπλουζ του;). Έχει μια άλλη
διάσταση η συναυλία των Massive. Ηχώ από το μέλλον.

Δεν έφτασες ακόμη. Στην είσοδο είναι συγκεντρωμένοι αρκετοί από
εκείνους που στην κοσμοθεωρία τους ανήκουν συναυλίες χωρίς εισιτήριο, που και
ο Έλβις να είχε ζωντανέψει και να έπαιζε δεν θα ήταν διατεθειμένοι να
πληρώσουν, και περιμένουν (δεν θα το έλεγα υπομονετικά) τη… σειρά τους,
γεγονός που κάνει τους «σεκιούριτι» πιο ευέξαπτους από ό,τι συνήθως. Τα
εισιτήρια, ως εκ τούτου, διπλοτσεκάρονται.

Επιχείρηση «κρος κάντρι». Στην περίπτωση που δεν πέφτει καρφίτσα, που
οι σκληροπυρηνικοί έχουν εξαφανίσει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, που οι
αγκωνιές πέφτουν σύννεφο, οι αμύητοι κοιτάνε τα άστρα για ελπίδα και το
συγκρότημα (αφού έχει προηγηθεί η Ντοτ Άλισον) έχει βγει στη σκηνή, πρέπει να
διασχίσεις το πλήθος. Ο Θεός των συναυλιών μαζί σου. Σύντομα αντιλαμβάνεσαι
πως δεν είναι τόσο δύσκολα. Το κλασικό με τον Λυκαβηττό: συνωστίζονται όλοι
στην είσοδο της ορχήστρας. Κάπου στη μέση της συναυλίας – και απ’ όσο μπορώ να
δω – μπαίνουν και εκείνοι που περίμεναν έξω. Ναι, γίναμε πολλοί.

Πολλοί, αλλά ποιοι; To κοινό των Massive και του περίφημου πια «ήχου
του Μπρίστολ» συγκεντρώνει διαφορετικές φυλές – ή καλύτερα, τις καταργεί με
τον καλύτερο τρόπο. Ροκ φαν (με το στυλ των Foo Fighters) και φίλους της
χορευτικής μουσικής (α λα Faithless) και της τζαζ επίσης, το ίδιο πράγμα
δηλαδή, αλλά και εκείνους που έλκονται από το «χάιπ» – τη μόδα – και από το
αναμφισβήτητο γεγονός πως ο Ρόμπερτ Ντελ Νάγια (ή 3D, όπως αλλιώς τον
φωνάζουν) και η παρέα του έχουν υπογράψει κλασικά πια άλμπουμ της μοντέρνας
μουσικής.

Ήχος και θέαμα. Στη μεγάλη οθόνη τα κομπιούτερ δουλεύουν ασταμάτητα,
ένα σόου πληροφοριών, μηνυμάτων, στατιστικών στοιχείων και εντυπωσιακών λέιζερ
συμπορεύεται με τη μουσική. Το στριπτίζ της πληροφορίας.

Στα μηνύματα (αυτά που έστελναν αναγνώστες και προβάλλονταν στην οθόνη
) διαβάσαμε πολλά, όπως «εγώ ήμουν στους Jethro Tull», «Θανάση, πότε θα μου
φέρεις το έπιπλο;» ή «Εμένα δεν με αγαπάει κανείς».

Στα παρασκήνια… η πρόσβαση δύσκολη. Όχι γιατί οι υπεύθυνοι της
ασφάλειας κλείνουν την είσοδο σαν βουνά, αλλά γιατί μια παχιά, βρώμικη,
γλιστερή μάζα από χαρτί ποτισμένο με μπύρα είχε καλύψει τα σκαλιά της εξόδου.

Τα εξτρίμ σπορ του Λόφου συνεχίζονται. Οπότε – και μετά το καταιγιστικό
φινάλε, που οι Massive λουσμένοι στο φως και στον θόρυβο αγκαλιάζονται και
χειροκροτούν τους Αθηναίους και τους παράτολμους στα βραχάκια – στέκεσαι εκεί
που είσαι. Μία ώρα μετά το τέλος (είπα, περίμενα να φύγει ο πολύς κόσμος)
ατένιζα τα φώτα της Δεξαμενής.