ANAΛΩΣIMA Mποτιλιαρίσματα

Ξεκινάμε για τα ταξίδια μας φορτωμένοι υπερβολικά, αλλά ανάλαφροι. Έφτασαν να
σημαίνουν για μας πολύ περισσότερα από όσα σημαίνουν για τους κατοίκους νορμάλ
πόλεων. Οι πόλεις μας δεν είναι νορμάλ, η Αθήνα είναι λιγότερο από όλες. Αν
δεν φύγουμε το Σαββατοκύριακο, αν δεν πάμε για λίγο στο χωριό μας κάποια
στιγμή, αν δεν ταξιδέψουμε μακριά, δεν αντέχεται. Περπατάμε στους δρόμους
αξιοπρεπείς, παρά τις δυσμενείς συνθήκες, περπατάμε ασκεπείς, παρά τις
ιατρικές προειδοποιήσεις, κι ο καθένας μυστικά, για τον εαυτό του, υποφέροντας
σιωπηλά, αναρωτιέται πώς αντέχουν οι άλλοι; Συνεχίζουν κανονικά τις συνήθειες
τους, παρόλο που κάθε κίνηση συνεπάγεται εξόντωση. Δεν τα παρατάνε στη μέση
του δρόμου, να βάλουν τις φωνές καθώς κολλάει η σόλα στην άσφαλτο, να
λιποθυμάνε σερί καθώς περνάνε έξω από τα κλιματιζόμενα κτίρια που πετάνε έξω,
στον δρόμο, την από μέσα ζέστη. Δεν φοράνε καν ένα καπελάκι, πώς μπορούν; Από
άλλη πάστα θα είναι, με μένα είναι το πρόβλημα, σκέφτεται ο καθένας για
λογαριασμό του. Εγώ δεν θα έπρεπε να γεννηθώ εδώ, μήπως είχα προγόνους Λάπωνες
ή τίποτα τέτοιο; Πρέπει να το ψάξω, αλλά πού κουράγιο; Εξάλλου, τι νόημα έχει,
σάμπως μπορώ να επιστρέψω στη Λαπωνία; Και η τηλεόραση συνεχίζει να δείχνει
κανονικά τον Σημίτη, τον Χρυσοχοΐδη, όλους με κοστουμάκια, τι κάνουν αυτοί οι
άνθρωποι, τι κλιματισμό έχει τελοσπάντων η εξουσία, τι δροσιά προσφέρει;
Τρελαίνεσαι, αλλά αρκεί μια βόλτα προς τα έξω, σε οποιαδήποτε οδό διαφυγής,
Εθνική, Αττική, οτιδήποτε, για να καταλάβεις ότι είναι γενική η απελπισία.
Όλοι υποφέρουν εξίσου, απλώς δεν το ομολογούν, το αντιμετωπίζουν με
γενναιότητα, κάνουν κουράγιο. Πολύ αξιοπρεπής λαός είμαστε κατά βάθος.