ANAΛΩΣIMA Iταλική Eυρώπη

Για μια καλύτερη εικόνα της Ιταλίας, απ’ αυτήν που παράγει ο Μπερλουσκόνι,
πήγαμε σινεμά και βρήκαμε και μια καλύτερη εικόνα της Αθήνας. Στη Διονυσίου
Αρεοπαγίτου και την Αποστόλου Παύλου τα βράδια γίνεται κάτι σαν νυφοπάζαρο,
γεμίζει ο δρόμος με περιπατητές που ανασαίνουν τη δροσιά και απολαμβάνουν τη
θέα της Ακρόπολης και τη βόλτα. Τα σινεμά παίζουν τους «Βιτελόνι» του Φελίνι,
ένα ασπρόμαυρο αριστούργημα με τον Αλμπέρτο Σόρντι μεταξύ άλλων. Βιτελόνι θα
πει μοσχάρια, ή μουσχάρες, και ο Σόρντι θυμίζει λίγο τον Μπερλουσκόνι. Μόνο
που εκείνος ήξερε ότι ήταν αστείος. Και σ’ άλλα σινεμά παίζει την «Κυρία και
τον ναύτη» με κείνο τον κούκλο τον Τζανκάρλο Τζανίνι και τη Μαριάντζελα
Μελάτο, στα γαλανά νερά. Εκεί που νομίζαμε ότι είχαν χαθεί ανεπιστρεπτί αυτές
οι ταινίες, μαζί με τα παιδικά μας χρόνια, νάτες που ξαναβγήκαν στην
επιφάνεια. Για να θυμηθούμε τις πολυτέλειες μια λιγότερο πλούσιας εποχής. Το
ιταλικό σινεμά. Δεν έχει απομείνει τίποτα πια από παραγωγή κινηματογράφου
εκεί, πάει η Τσινετσιτά, πάνε τα μεγάλα ονόματα. Δεν υπάρχουν Κρατικά Κέντρα
Κινηματογράφου να το υποστηρίζουν, η χώρα των σπουδαίων σκηνοθετών έχει τώρα
πολλά κανάλια τηλεόρασης και έναν πρωθυπουργό-ιδιοκτήτη τους, που θυμίζει
καρικατούρα των παλιών κωμικών της. Σ’ αυτόν μπερδεύονται η πολιτική με το
θέατρο, με αποτελέσματα που είναι εις βάρος και των δύο. Αν είναι να
αναρωτιέται κανείς για την ευρωπαϊκή ουσία και ταυτότητα, καλύτερα να πηγαίνει
σινεμά τα βράδια και να βλέπει ιταλικές ταινίες στα πόδια της Ακρόπολης, ή στα
πόδια του Λυκαβηττού ή σε οποιαδήποτε πόδια τις πετύχει, παρά να προσπαθεί να
καταλάβει τι έκανε ο Μπερλουσκόνι στο Ευρωκοινοβούλιο.