Ο ζωγράφος και το διαιτητικό ραγού

«Ξέρετε ποιον ζητάω;» «Τον Φρανθέσκ μάλλον. Εμένα δεν έρχεται κανείς να με
δει». Ο γεράκος μπήκε σ’ ένα δωματιάκι που είχε καταπατήσει από ένα τεράστιο
στούντιο με τοίχους τέσσερα μέτρα ψηλούς. Ο Καρβάλιο προχώρησε ώσπου διέκρινε
τον Αρτιμπάου έτοιμο να ζωγραφίσει μια κοπέλα καθώς έβγαζε το πουλόβερ της. Ο
ζωγράφος στράφηκε έκπληκτος κι άργησε να διαβάσει το παρελθόν στο πρόσωπο του
Καρβάλιο: «Ρε! Εσύ είσαι;».

Το πρόσωπο μελαχρινού παιδιού πλαισιωμένο από πυκνά μαλλιά και μαύρα γένια
έμοιαζε να έχει βγει από τη σήραγγα του χρόνου. Το μοντέλο είχε κατεβάσει το
πουλόβερ για να καλύψει δύο στήθια λευκά, εύπλαστα, δύο ημισφαίρια
γεροφτιαγμένα και στητά.

«Τελειώσαμε για σήμερα, Ρεμέι».

Ο ζωγράφος άγγιζε τον Καρβάλιο, τον χτυπούσε στην πλάτη λες και είχε ανακτήσει
ένα κομμάτι του εαυτού του.

«Θα μείνεις για φαΐ. Αν σου αρέσει αυτό που μαγειρεύω».

Του έδειξε μια κουζίνα γκαζιού που πάνω της άχνιζε μια σκεπασμένη πήλινη
κατσαρόλα. Ο Καρβάλιο σήκωσε το καπάκι και του επιτέθηκε το άρωμα από ένα
παράξενο ραγού χωρίς πατάτες όπου τα χορταρικά συναγωνίζονταν το κρέας.

«Πρέπει να προσέχω το βάρος μου και δεν βάζω πατάτες, ενώ το λάδι είναι
ελάχιστο. Το αποτέλεσμα όμως είναι καλό».

Ο ζωγράφος άγγιζε μια τουρλωτή κοιλιά πάνω σ’ ένα σωματικό σύμπλεγμα όχι πολύ
παχύ. Το μοντέλο αποχώρησε αφού πρώτα μουρμούρισε ένα γεια και στύλωσε ένα
επίμονο βλέμμα πάνω στον Καρβάλιο.

«Πώς θα ήθελα να ήμουν ικανός να ζωγραφίσω εκείνη τη ματιά», είπε ο Αρτιμπάου
όταν το μοντέλο είχε γίνει άφαντο. «Τώρα ζωγραφίζω εκφράσεις. Κινήσεις του
κορμιού. Γυναίκες να ντύνονται, να γδύνονται. Επιστρέφω στο ανθρώπινο σώμα
μετά την ενασχόλησή μου με την κοινωνία. Δηλαδή, μετά την ενασχόλησή μου ως
ζωγράφος, εννοείται. Εγώ είμαι ακόμη μέλος του κόμματος. Βγαίνω και ζωγραφίζω
τοίχους πριν από τις εκλογές. Πρόσφατα ζωγράφισα έναν στου Κλοτ. Εσύ τι
κάνεις;».

«Εγώ δεν ζωγραφίζω».

«Αυτό το ξέρω. Σε ρωτάω αν είσαι στο κόμμα».

«Όχι. Εγώ δεν έχω κόμμα. Ούτε καν ένα γάτο δεν έχω».

Ήταν μια απάντηση φτιαχτή που ίσως στο παρελθόν να απεικόνιζε την
πραγματικότητα. Τώρα όμως όχι. Ο Καρβάλιο συλλογίστηκε: Έχω μια σκύλα, από
κάτι αρχίζει κανείς. Λες να καταλήξω έχοντας πολλά σαν τους άλλους; Ο
Αρτιμπάου είχε διάφορα: ήταν παντρεμένος, είχε δύο παιδιά. Ίσως να ερχόταν η
γυναίκα του να φάει μαζί τους, αν και δεν έπαιρνε όρκο. Του έδειξε τους
πίνακές του κι ένα άλμπουμ με τα σχέδια από το ψυχορράγημα του Φράνκο. Όχι. Το
ήξερε πως ακόμα δεν ήταν δυνατόν να εκτεθεί. Δοκίμασε να κάνει τον Καρβάλιο να
του εκμυστηρευτεί κάτι, να του δώσει κάποια πληροφορία για τη ζωή του. Ο
Καρβάλιο συνόψισε είκοσι χρόνια σε μια πρόταση. Είχε ζήσει στις Ηνωμένες
Πολιτείες και εργαζόταν ως ιδιωτικός ντετέκτιβ.

«Είναι το τελευταίο που θα περνούσε από το μυαλό του. Άκου ιδιωτικός
ντετέκτιβ!».

«Γι’ αυτό ακριβώς ήρθα να σε βρω, έχω αναλάβει μια υπόθεση. Για έναν πελάτη
σου».

«Ανακάλυψε κανένα πίνακά μου που ήταν πλαστός;».

«Όχι. Πέθανε. Δολοφονήθηκε».

Ρυζόγαλο με πορτοκάλι

Ο Αρακιστάιν έγδυσε την κοπέλα με τα μάτια καθώς περνούσε.

«Ποια είναι αυτή;».

«Είναι από άλλο ανέκδοτο. Έκανε εδώ το ντεμπούτο της και μετά εξαφανίστηκε.
Τώρα θυμήθηκα. Μου φαίνεται ότι την είχε φέρει ο Σαντιντριάν. Ήταν ένα αλητάκι
ή περίπου, τουλάχιστον. Ένα κορίτσι από μία απ’ αυτές τις συνοικίες, ξέρεις.
Είναι από ‘κείνες τις ηθοποιούς που χρησιμοποιεί καμιά φορά ο Σάουρα ή ο
Μανουέλ Γκουτιέρεθ Αραγκόν».

«Δεν έγινε τίποτα μ’ αυτήν και τον Αρακιστάιν;».

«Απ’ ό,τι ξέρω, όχι. Και συνήθως κάτι τέτοια τα ξέρω καλά».

Πλησίαζε η ώρα του δείπνου και αυτήν τη φορά ο Καρβάλιο ζήτησε το μενού του
«Θαλακαΐν». Αυτήν τη φορά περιλάμβανε στρείδια και καραβίδες με μηλόκρασο,
φιλετάκια με σέρι και ρυζόγαλο με πορτοκάλι. Ο Θιφουέντες ήταν στα όρια του
κορεσμού. Θα ‘λεγε κανείς ότι ήταν έτοιμος να ξεράσει στο άκουσμα και μόνο των
φαγητών. Μετά ξαναβυθίστηκαν σε άλλες ταινίες της σειράς, αλλά για το υπόλοιπο
της βραδιάς στα μάτια του Καρβάλιο αντικατοπτρίζονταν τα μελαχρινά στήθη
εκείνης της κοπέλας, το ντροπαλό της βλέμμα, αν και στο βάθος των ματιών της
έλαμπε η αφέλεια, όπως σε όλα τα νεαρά ζώα. Όταν έφτασε, επιτέλους, το τέλος
της Σειράς Σάντσεθ Μπολίν, κατάλαβε ότι τα μάτια του είχαν γίνει σαν
κουμπότρυπες, και δίπλα του ακούστηκε η εξαντλημένη φωνή του Θιφουέντες.

«Αρκετά για σήμερα, έτσι;».

«Τηλεφώνησε να δούμε αν ο Βιλαρίνιο εξακολουθεί να είναι στο πόστο του».

INFO

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, “Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο”, μτφ Κλεοπάτρα
Ελαιοτριβιάρη, Εκδόσεις “Μεταίχμιο”, σελ. 389.

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής