Nα φαν κι οι κότες…

Είναι πολλά. Πάρα πολλά. Τα βραβεία και οι έπαινοι και οι διακρίσεις που
μοιράζονται στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες Θεάτρου. Το παρατηρώ κάθε
χρόνο. Έτσι και φέτος. Είκοσι τρία, διαβάζω, από τα τριάντα τέσσερα σχολεία
που έφτασαν στους τελικούς έφυγαν με κάποια διάκριση. Γιατί αυτός ο
πληθωρισμός; Να φαν κι οι κότες. Αξιέπαινη η προσπάθεια του υπουργείου
Παιδείας που επέλεξε να φέρνει τα παιδιά με τον τρόπο αυτό σε άμεση επαφή με
το θέατρο, ακόμα πιο αξιέπαινη – συγκινητική θα έλεγα – η προσπάθεια των ίδιων
των παιδιών και των δασκάλων τους που τα καθοδηγούν, πολύ σωστά, εφόσον
πρόκειται για «Αγώνες», δίνονται βραβεία, σωστές και οι δύο κατηγορίες στις
οποίες έχουν χωριστεί οι Αγώνες – αρχαίο δράμα και σύγχρονο έργο – διότι δεν
μπορεί βέβαια να συγκρίνεται η «Αντιγόνη» με τον «Καλό στρατιώτη Σβέικ».

…αλλά πώς χορταίνει ο σκύλος;

Αλλά είναι λάθος πιστεύω ο κατατεμαχισμός των διακρίσεων και το μοίρασμά τους
έως και σε τέσσερις παραστάσεις. Φαντάζομαι ότι η επιτροπή θέλει να
ικανοποιήσει όσο γίνεται περισσότερα παιδιά αλλά έτσι κι αλλιώς κάποιοι δεν
μένουν εκτός διακρίσεων; Οι υπόλοιπες έντεκα ομάδες που δεν πήραν βραβείο δεν
πικράθηκαν; Αλλά τα είκοσι τρία βραβεία είναι λύση αμηχανίας και αποδυναμώνουν
τους Αγώνες – χάνεται εντελώς το νόημα της λέξης «βραβείο». Και φανερώνουν
αδυναμία της επιτροπής να έχει ρόλο αποφασιστικό – δεν γίνεται και η πίτα
ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος… Είναι καλύτερο να καταργηθούν τα βραβεία
παρά να καταντήσουν «Κορφιάτικα» σε μαθητικό επίπεδο.