[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

H αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία με τον γενικό τίτλο «Ο
Σημίτης πάει Ευρώπη», ορισμένοι γέλασαν κάτω από τα μουστάκια τους (όσοι
διέθεταν). Άλλοι κούνησαν την κεφαλή συγκαταβατικά, κάποιοι τρίτοι λοιδόρησαν
την προοπτική, και μερικοί απλώς σχολίασαν με τη φράση «σιγά να μη δεχθούν οι
μεγάλοι τον Σημίτη στα πόδια τους». Τα θέματα είναι απλά, και παρακαλώ την
προσοχή σας για να μη μπερδεύεστε, και όταν οι άλλοι (κάνουν ότι) ξέρουν,
εσείς παρακολουθείτε με ανοιχτή τη στοματική κοιλότητα, από θαυμασμό. Πρώτον,
το θέμα είναι ανοιχτό – τι ανοιχτό, ορθάνοιχτο! Δεύτερον, ας δείξουμε όλοι μια
κατανόηση που ο Πρωθυπουργός λέει συνεχώς ότι «δεν ενδιαφέρεται». Φυσικά και
ενδιαφέρεται, φυσικά και θα πήδαγε από τη χαρά του – όπως και πολλοί άλλοι…
– αν συνέβαινε αυτό, αλλά…

Το γαλλογερμανικό ΟΚ

Εδώ είμαστε, για το «αλλά». Ο K. Σημίτης λοιπόν φαίνεται (σίγουρο είναι, αλλά
το «φαίνεται» το χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι για να δείχνουν ότι το θέμα
έχει ένα παρασκήνιο) ότι έχει λάβει το ΟΚ από τους Γάλλους και τους Γερμανούς
για μια θέση στο νέο προεδρείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όποτε αυτό διαμορφωθεί.
Δεν έχει λάβει όμως το «συμφωνούμε» του έτερου των μεγάλων της Ένωσης, του
Μπλερ. Οι Βρετανοί δεν έχουν ανταποκριθεί ακόμη σε διάφορες νύξεις που (τους)
γίνονται, και ο Σημίτης, που δεν είναι κουτός να εκτεθεί, λέει συνεχώς ότι
«δεν ενδιαφέρομαι». Ακόμη, θέση πρέπει να λάβουν και ορισμένοι μεγαλομεσαίοι,
όπως οι Ιταλοί και οι Ισπανοί. Έπονται διάφοροι «περίεργοι» (σε σχέση με την
Ελλάδα) όπως οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, οι Δανοί που επίσης δεν έχουν εκδηλωθεί,
άρα γιατί να εκτεθεί ο Σημίτης θέτοντας υποψηφιότητα από τώρα, αφού δεν το
‘χει σίγουρο;

Βαρύ έργο

Επί του παρόντος, το μόνο που του μένει είναι να ασχοληθεί με την κρίση στο
ΠΑΣΟΚ. Βαρύ, δύσκολο, απεχθές ως έργο, αλλά τι να γίνει; Μέχρι να αναλάβει
τίποτε χαϊλίδικα πόστα στην Ένωση, είναι υποχρεωμένος να διεξέλθει
αποτελεσματικά τα όσα έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας – τη διαχείριση της
κρίσης και των συνεπειών της δηλαδή. Θα ρωτήσει κάποιος, και σωστά: άμα
συναντάς τον Μπους δυο τρεις φορές τον μήνα, και τα λες με τον Σιράκ, τον
Μπλερ και τον Σρέντερ σχεδόν κάθε εβδομάδα, έχεις «ψυχολογία» να ασχοληθείς
και με το τι είπε ο ένας ή ο άλλος ή αν αποχώρησαν από τη Βουλή, σε κρίσιμη
ψηφοφορία, ο Παπαθεμελής με τον Κρητικό; E, δεν έχεις. Αυτό που έχεις είναι
μια διάθεση να τα μουντζώσεις όλα, και να πας στους Αγίους Θεοδώρους να κόβεις
βόλτες δίπλα στο, πετρελαιωμένο λόγω Μότορ Όιλ, κύμα…

Έτοιμοι να σαλτάρουν

Από μας κανένα πρόβλημα πρόεδρε – ό,τι αποφασίσεις, μέσα είμαστε. Θα το
αποδεχθούμε ασμένως. Μόνο πες το. Αλλά να το πεις, όμως. Όχι όπως την άλλη
φορά που ζήτησες και έλαβες δίμηνη προθεσμία και έκτοτε ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ
είναι με προζάκ και λεξοτανίλ! Πακέτα πάνε κι έρχονται τα κουτιά με τα χάπια
για να μπορέσουν υπουργοί και κομματικά στελέχη να σταθούν. Να σταθεροποιηθεί
το σύστημα. Να βρεθεί σε μια κατάσταση έστω μερικής νηφαλιότητας. Αλλά
αδύνατον. Έτοιμοι να σαλτάρουν κανονικά είναι οι άνθρωποι, που το μόνο τους
αμάρτημα είναι ότι έζησαν, και… καλόμαθαν, στην εξουσία. H διαφορά με το
πριν είναι ότι τώρα, ο πρόεδρος δεν λέει κουβέντα για το τι σκέπτεται να
κάνει. Λέξη. Κι αυτό, όπως είναι φυσικό, υπερακοντίζει την αγωνία τους στα
ύψη. Την αγωνία τους. Γιατί τη δική μας ουδόλως την επηρεάζει. Στο κάτω κάτω,
μαζί την ασκούσαμε την εξουσία; Εν ονόματί μας ασκήθηκε, και ασκείται. Κι
έχουμε πολλές αντιρρήσεις για μερικά πράγματα που γίνονται, και τα οποία θα
(έπρεπε να) είχαν αποφευχθεί…

«Γουέλ καμ»

Ύστερα είναι και το άλλο: θα μας ρωτησει εμάς, ο K. Σημίτης ποιον θα πάει
υπουργό στο τάδε υπουργείο, ποιον στο δείνα, και ποιον θα βγάλει από την
κυβέρνηση; Όχι βέβαια – και καλά θα κάνει. Το λέει και το Σύνταγμα: «Ο
ανασχηματισμός της κυβέρνησης αποτελεί αποκλειστική προνομία του προέδρου της
κυβερνήσεως». Απο-κλει-στι-κή. Το οποίο σημαίνει ότι εκείνος αποφασίζει, και
αποφασίζει για όλα. Εμείς απλώς (θα) κρίνουμε. Κι επειδή δεν απεμπολούμε με
τίποτε αυτό το δικαίωμα (του να κρίνουμε), ας κάνουμε μια υπομονή να δούμε τι
σκέφτηκε σ’ αυτό το ατέλειωτο αεροπορικό πηγαινέλα, για τις ανάγκες της
προεδρίας. Που έξι μήνες είχε διάρκεια, κι εκείνος τους τρεις τους πέρασε
στην… ξενιτιά. H οποία, όσο και να πεις, όπως και να το κάνεις, ξενιτιά
είναι, δεν είναι ο τόπος σου. Να, αυτά βλέπουμε και μας πιάνει η συγκίνηση.
Πρόεδρε, γουέλ καμ στην πατρίδα!..

Αδιάβατη Αθήνα

Να αρχίσουμε από τα βασικά: το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι δημοκρατικό και
αναφαίρετο. Δημοκρατικό, αναφαίρετο, είναι και το ατομικό δικαίωμα της
ελεύθερης διακίνησης – να πάω στη δουλειά μου, στο σπίτι μου, όπου μ’ αρέσει.
Επιθυμία που πολλαπλασιάζεται όταν έξω έχει 40 βαθμούς υπό σκιάν κι εσύ θέλεις
το συντομότερο δυνατόν να πας κάπου να «κρυφτείς». Θέλεις, αλλά μπορείς; Δεν
μπορείς, διότι την ίδια ώρα, μερικές εκατοντάδες σχολικοί φύλακες βρήκαν την
ημέρα, την εποχή, και την ώρα να διαδηλώσουν τα – δίκαια, υποθέτουμε –
αιτήματά τους. Κόλαση. Επί πέντε ώρες το κέντρο της Αθήνας ήταν αδιάβατο για
αυτοκίνητα και πεζούς. Επειδή ακριβώς, ο πολιτικός πολιτισμός δεν μας έχει
αγγίξει ακόμη – και απ’ ό,τι φαίνεται θα κάνει πολύ καιρό να έρθει κατά τα
μέρη μας. Θες κύριε να διαδηλώσεις; Κάνε το, με όλη μας την καρδιά. Αλλά μη
μας κρατάς ομήρους στην καυτή άσφαλτο. Αχ, αυτό το ΠΑΣΟΚ, τι έχει κάνει σ’
αυτήν τη χώρα…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο

Τώρα που όλα τέλειωσαν με τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ήρθε η
ώρα να πληρωθεί το… μάρμαρο μαζί με τη… νύφη, η κυβέρνηση έχει βάλει κάτω
τον κατάλογο των… επισημάνσεων (ηγετών, διπλωματών, δημοσιογράφων,
υπαλλήλων). Ο κατάλογος αυτός, που βρίθει από παράπονα, θα είναι ο οδηγός της
για να κάνει ταμείο με τον επιχειρηματία του «Πόρτο Καρράς».

Όπως λέγεται, τη σχετική εντολή έχει δώσει ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης –
θύμα κι αυτός των απίστευτων ατελειών που είχε το ξενοδοχείο. Ο οποίος έχει
εκνευριστεί πολύ με τα όσα συνέβησαν, και τα πιο χοντρά από τα οποία γνώρισαν
τη δημοσιότητα σε στήλες του διεθνούς Τύπου.

Τι ζήτησε ακόμη ο κ. Σημίτης από τους έχοντες την ευθύνη της διοργάνωσης της
προεδρίας; Να αποτιμηθεί τι έμεινε στη μέση, τι χάλασε, τι δεν έγινε σωστά στο
«Πόρτο Καρράς» και όλα αυτά να αφαιρεθούν από τα ποσά που έχει λαμβάνειν ο
ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου. Να σκεφθεί μόνο κανείς, ότι δύο 24ωρα πριν από την
έναρξη της Συνόδου, διαπιστώθηκε ότι το ξενοδοχείο δεν μπορούσε να καλύψει τις
ανάγκες επισιτισμού των αντιπροσωπειών και κλήθηκε, με προσωπική παρέμβαση του
Πρωθυπουργοιύ, ομάδα 40 ατόμων από το ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλάς»! Ευτυχώς…